ร้ายนัก รักนาย

     ปลาทูรีบบึ่งรถไปยังที่ที่ปลายสายโทรมาจนในที่สุดเขาก็มาถึง ปลาทูไม่รอรีรีบวิ่งเข้าไปกระชากผู้ชายแก่ๆขี้เมาออกจากเด็กผู้ชายคนนึง ซึ่งสภาพตอนนี้เด็กชายเละไม่ต่างจากกระสอบทรายนักมวย ปลาทูรีบวิ่งไปประคองเด็กคนนั้นและทำทีจะประคองออกจากบ้านไป เเต่ทว่าชายแก่คนนั้นก็รีบดึงเเขนเด็กชายไว้

       "หยุดนะไอ้ทู…นี่มึงจะพาไอ้หวานไปไหน?"

      "ก็พาไปจากพ่อไง หวานอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว ถ้าขืนยังอยู่ที่นี่ต่อไปมีหวังน้องตายคามือพ่อแน่ ไปหวาน..ไปกับพี่"

       "หยุด..มึงหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!..ไอ้หวานมันเป็๞ลูกกู ถ้ากูไม่อนุญาตมันก็ไปไหนไม่ได้ เฮือก อ้วก!!"

      "นี่พ่อยังคิดว่าหวานเป็๲ลูกอยู่อีกหรอ ดูที่พ่อทำกับหวานสิมันใช่หรอ..คนเป็๲พ่อเขาทำกับลูกของเขาแบบนี้หรอ!!"

      "พี่ทู..หวานไม่ไหวแล้ว..พี่ทูช่วยหวานด้วยนะ!"

      "อ๋อ..เดี๋ยวนี้มึงพาผู้ชายเข้าบ้านแล้วหรอไอ้หวาน!!"

      "พ่อเมามากแล้วนะ…หยุดพูดดีกว่า"

      "กูจะคุยกับลูกกู มึงมาเสือกอะไรหรือว่ามึงเป็๲ผัวมัน ฮ้ะ!!"

      "หวานเป็๞น้องชายผม ตั้งตอนนี้ต่อไปผมจะไม่ให้ใครมาทำอะไรน้องชายของผมอีก ไปหวานไปกับพี่!"

      "กูก็เพิ่งรู้นะว่ากูมีลูก 2 คน ก็ดี!!ถ้ามึงอยากได้มันมากกูก็จะยกให้..อ้วก!! เเต่….."

       "เเต่อะไร?"

       "มึงต้องโอนเงินให้กู 500,000 บาทแลกกับค่าตัวไอ้หวานมัน ถ้ามึงไม่มี..มึงก็อย่าหวังจะได้ตัวมันไป!!" ชายเก่งกระชากมือหวานอย่างเเรงพร้อมกับจะฟาดฝ่ามือใส่หวานอีกครั้ง เเต่ครั้งนี้ปลาทูรับไว้ทัน ปลาทูใช้วิธีผลักเขาเข้ามุมให้ล้มแล้วรีบพากวานวิ่งออกมาที่รถ ด้วยความที่บ้านที่อาศัยอยู่นั้นไม่ใช่บ้านของปลาทู เขาจึงเลือกที่จะไปเปิดห้องให้หวานอยู่เพราะเเน่นอนว่าเขาพาหวานเข้าไปในบ้านนฤบดีไม่ได้ เหตุผลที่ปลาทูต้องไปช่วยหวานก็เป็๲เพราะว่า…ปลาทูและปลาหวานเรียนที่มหาลัยเดียวกันพวกเขาเจอกันตอนปี 1 และได้รู้ถึงชีวิตของกันและกันจนกลายมาเป็๲รุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทกันมากเพราะตอนที่ปลาทูอยู่ปีสอง ปลาหวานเข้ามาปี 1และเป็๲พี่น้องร่วมสายรหัสกันพอดี…ทุกครั้งที่เจอหน้ากันปลาหวานก็มักจะพูดเ๱ื่๵๹พ่อให้ปลาทูฟังอยู่เป็๲ประจำ เพราะเขาจึงเข้าอกเข้าใจกันและช่วยเหลือกันมาโดยตลอด ปลาทูแวะซื้อชุดปฐมพยาบาลเพื่อมาทำแผลให้ปลาหวาน

       "โอ้ยๆเจ็บ…"

      "ไหวแน่หรอหวาน พี่ว่ามันมากเกินไปแล้วนะ มันชักจะหนักขึ้นทุกวันๆแล้วด้วย พี่ว่าหวานออกมาจากตรงนั้นเถอะ"

      "หวานก็อยากออกมาใจจะขาดเลยพี่ทู แต่หวานทิ้งพ่อไม่ได้พี่ก็รู้ว่าพ่อไม่มีใคร"

       "แต่นิสัยที่พ่อหวานทำอ่ะ มันก็สมควรไม่มีใครแล้วนะ คนอะไรเอาลูกมาขายให้คนอื่น แลกมาได้ไงเงิน 500,000 บาทกับชีวิตคนๆหนึ่งมันไม่ได้คุ้มกันสักนิด"

       "ชั่งเถอะ…เอ้อพี่ทู ตอนนี้หวานกำลังหางาน พี่พอมีงานแนะนำหวานไหม?"

      "สภาพเละขนาดนี้ใครเขาจะรับ เอาไว้รักษาหายก่อนเดี๋ยวพี่ค่อยหางานให้ ๰่๥๹นี้หวานก็อยู่ที่นี่ไปก่อนละกันนะ..เดี๋ยวพี่จะจ่ายตังค์ล่วงหน้าไว้ให้ 2 เดือน"

       "ขอบคุณพี่ทูมากๆนะครับ ถ้าไม่ได้พี่ทู..หวานคงตายคามือพ่อไปแล้ว"

       "แล้วมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพ่อจะต้องตบตีเราหนักขนาดนั้นด้วย?"

        "ก็เหมือนเดิมนั่นแหละพี่ พ่ออยากได้เงินไปซื้อเหล้า เเต่หวานไม่มีให้ ทุกอย่างก็เลยเป็๞ไปตามที่พี่เห็น ว่าเเต่พี่ไปที่นั่นได้ไง?"

       "ก็ป้าติ๋มข้างบ้านหวานอ่ะ โทรบอกพี่ พี่เลยรีบมา"

      "หวานรบกวนพี่อีกแล้วใช่ไหม?"

   "ช่างมันเถอะน่าเ๱ื่๵๹แค่นี้เอง ไม่ได้เป็๲การรบกวนอะไรหรอก เอาเป็๲ว่าหวานพักรักษาตัวก่อน…ถ้าพี่ว่างพรุ่งนี้พี่จะพาไปหาหมอ"

      "ไม่เป็๞ไรครับ หวานไปเองได้"

      "เอางั้นหรอ..งั้นก็นี่…เก็บไว้ใช้ยามจำเป็๲นะ"

      "พี่ทู หวานว่า…"

      "ไม่เป็๲ไร…เก็บเอาไว้เถอะ ที่หวานเคยช่วยพี่มันมากกว่านี้อีก เฮ้ย!!หกโมงแล้วหรอเนี้ย"

      "ทำไมพี่ทูต้อง๻๷ใ๯ขนาดนั้นเลยล่ะครับ มีอะไรรึเปล่า?"

     "พอดีวันนี้ที่มีนัดน่ะ…พี่เกอร์กลับบ้านวันแรก"

     "อ่อ………..เข้าใจละ..งั้นพี่ทูก็กลับเถอะครับหวานอยู่คนเดียวได้"

     "โอเค..มีอะไรโทรมานะ พี่ไปละ" ปลาหวานยิ้มพรางประคบแผลที่หน้า เขาเดินไปส่งปลาทูที่หน้าห้อง ก่อนจะกลับมาประคบหน้าต่อ ส่วนปลาทูก็รีบบึ่งรถกลับบ้านเพื่อไปเจอหน้าไทเกอร์ ด้วยความตื่นเต้นที่แม่เจอกันนานปลาทูขับรถเร็วกว่าปกติจึงทำให้ถึงบ้านเร็ว ครั้นเมื่อมาถึงปลาทูก็เห็นวินกำลังลงจากรถพอดี

      "อ้าว พี่วิน เพิ่งมาถึงหรอครับ"

      "ใช่..ไปไหนมาเนี่ย เสื้อผ้ามอมเเมมเชียว" วินเดินเข้ามาหาทูใกล้ๆพร้อมรวมผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเพื่อเอามาเช็ดหน้าให้ทู มืออีกข้างก็ปัดฝุ่นที่เสื้อให้ วินาทีนั้นทูได้เเต่ยืนนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก ส่วนวินนั้นก็เอาแต่เช็ดและจ้องตาปลาทูราวกับจะกลืนปลาทูเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว

      "โอ้โหสวีทกันอยู่ที่ทำงานยังไม่พอ ตามมาสวีทกันถึงหน้าบ้านฉันเลยหรอเนี่ย ประทับใจจริงๆ" เสียงที่แทรกเข้ามาทำให้ปลาทูต้องรีบผลักตัววินออกห่างจากเขาทันที เพราะไม่อยากให้ปลายเสียงเข้าใจผิด

      "พี่เกอร์ มาถึงบ้านนานแล้วหรอครับ ทานอะไรรึยังเดี๋ยวทูไปทำให้ไหมครับ?"

       "ไม่ต้องอ่ะ ฉันยังไม่หิว แกมาที่นี่ทำไม?"

       "คุณลุงเรียกจะมาหาอ่ะ?"

       "อ้าว..สองคนนี้รู้จักกันด้วยหรอครับ..แล้วทำไมตอนอยู่ที่โรงเเรมพี่วินถึง…"

       "แค่รู้จักผิวเผิน ไม่ได้สนิท กลับมาแล้วก็เข้าบ้านไปสิ..มายืนเสนอหน้าอะไรตรงนี้ ส่วนแก..พ่อฉันฉันยังไม่มา..ไปรออยู่ห้องทำงานละกัน..อ่อ..ที่นี่บ้านฉัน ฉันไม่ชอบคนที่เสียมารยาทเดินเพ่นพ่านบ้านคนอื่นเข้าใจใช่ไหม"

    "ทีแกไปอยู่กับแม่ฉันตั้งหลายปี ฉันยังไม่เห็นว่าอะไรแกเลย"

    "เสียแรงนะ น้านับเป็๲คนใจดีและนิสัยดีมาก ฉันก็แปลกใจว่าแกได้เชื้อใครมา ทำไมถึงได้….สถุล!!ขนาดนี้"

    "ฉันก็แปลกใจเหมือนกัน ป้านภากับลุงเดชาเคยบอกกับฉันว่าลูกชายเขาเป็๞คนที่นิสัยดีและเรียนเก่งมาก เเต่พอฉันได้มาเจอตัวจริงๆ..ฉันว่า…ก็แค่ไอ้กุ๊ยคนนึงเท่านั้นแหละ!!"

     "ไอ้วิน..มึง!!"

     "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!"

     "พ่อ!!"

     "คุณลุง..สวัสดีครับ"

     "มาถึงก็สร้างเ๱ื่๵๹แต่วันแรกเลยหรือไง ตามไปพบฉันที่ห้องทำงาน นายด้วยนะวิน ปลาทูด้วย ฉันมีเ๱ื่๵๹จะคุยกับนายทั้งสามคน"

     "ครับคุณลุง" เดชากลับมาถึงบ้านและทันเห็นเหตุการณ์ที่กำลังจะเริ่มชุลมุนพอดีเขาได้เข้ามาห้ามปรามไว้ก่อนจะแยกทั้งสองคนออกจากกัน วินมองหน้าไทเกอร์ประหนึ่งจะบอกเขาเป็๞นัยๆว่ามันยังไม่จบเเค่นี้เเน่ ก่อนจะเดินตามเดชาเข้าไ

ปยังห้องทำงาน ทิ้งให้ไทเกอร์ยืนโมโหอยู่ข้างๆปลาทู