“ทั้งหมดเป็เงิน 660 หินิญญา”
“ตกลง”
ตกฟางพยักหน้าแล้วรับถุงเงินมาไว้ในมือ เช้านี้เขาได้นำของในห้องของหอไม้งามติดไม้ติดมือมาขายกับโรงรับจำนำจนได้เงินมาก้อนหนึ่ง รวมกับของเดิมแล้วเขามีเงินเพิ่มเป็สามพันหินิญญาพอให้เขาใช้อีกสักระยะ
“เฮ่ยตงฟาง วันนี้วันที่สามแล้ว พรุ่งนี้ก็เป็วันที่เราต้องเข้าสอบ แค่ผ่านวันนี้ไปได้เราก็ปลอดภัยแล้ว”
ลู่จิวพูดออกมาด้วยท่าทางดีอกดีใจ การใช้ชีวิตในเมืองหลงไห 2 วันมานี้เขารู้สึกอย่างกับเข้าสู่สนามรบ วันแรกโดนพี่สาวหนิงลี่หลอกไปฆ่า วันที่สองถูกหอไม้งามหลอกฟันกำไร วันนี้เป็วันสุดท้ายหากผ่านไปได้พวกเขาจะได้สอบเข้าสถาบันตามความฝันของพวกเขา
“ใช่ เอาล่ะหาอะไรกินก่อน ส่วนห้องพักเราไม่จำเป็ต้องหาแล้ว ยังไงวันนี้ก็นอนที่สวนสาธารณะเลยก็แล้วกัน”
ลู่จิวพยักหน้ารีบเดินตามหลังตงฟางไปยังร้านอาหารข้างถนน แม้พวกเขาจะมีเงินมาก แต่การเข้าหาร้านอาหารมีชื่อเสียงของเมืองหรือร้านอาหารใหญ่ พวกเขามักพบเจอกับปัญหา หากพวกเขายังไม่สามารถสร้างภูมิคุ้มกันให้เหมือนคนเมืองหลงไห่ การใช้งานสถานที่เหล่านี้จะเป็ภัยหายนะสำหรับพวกเขา จำเป็ต้องเรียนรู้เล่ห์เหลี่ยมของชาวเมืองก่อน
“ลุงครับ ซาลาเปา 10 ลูก”
“ได้พ่อหนุ่ม รอก่อน”
ตงฟางกวาดตาไปรอบๆ มองจ้องร้านซาลาเปาใน่เช้าของวัน ถึงอย่างนั้นเขากลับรู้สึกแปลกมาก ร้านอาหารรอบๆล้วนเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ทุกคนล้วนเป็ผู้ใช้จิติญญากันทั้งนั้น ต่างจากร้านที่เขากำลังนั่งเพราะไม่มีใครเลยนอกจากพวกเขาสองคน
“เฮ่ลู่จิว รู้สึกถึงความซวยว่ะ”
“นั่นสิ” ลู่จิวมองจ้องรอบๆไม่ต่างจากตงฟาง แม้จะไม่มีใครมองพวกเขาเลยสักคน การนั่งในร้านซาลาเปา 2 คนกลับรู้สึกไม่ดี ทุกๆร้านต่างเต็มไปด้วยผู้คน ผิดจากร้านของพวกเขา
“ซาลาเปาได้แล้ว”
“ขอบคุณครับ นี่ค่าซาลาเปา”
ตงฟางนำหินิญญาออกมา 3 ก้อนจ่ายให้เ้าของร้าน จากนั้นก็เริ่มนั่งกินซาลาเปาพลางมองจ้องรอบๆ แม้จะรู้สึกไม่ปลอดภัย การเดินทางจากไปเขาก็ไม่รู้จะเดินทางไปที่ไหนเช่นเดียวกัน ดังนั้นจึงเลือกนั่งอยู่ภายในร้านแล้วมองสำรวจผู้คนอายุไม่ต่างจากเขา เพื่อสำรวจค่าเฉลี่ยพลัง
“ซาลาเปา 5 ลูก”
น้ำเสียงโเี้ดังขึ้นจากชายหน้าโหดบนใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็เหมือนถูกกรงเล็บสัตว์อสูรข่วนไปยังดวงตาซ้าย หลังจากชายหน้าโหดสั่งซาลาเปาเสร็จ คนของมันนับสิบที่เดินทางมาด้วยกันต่างกระจายกำลังยืนล้อมรอบร้านซาลาเปาเอาไว้ เหลือไว้เพียงแค่มันและชายหน้าตาหล่อเหลาสวมใส่ผ้าคลุมสีขาวมีรูปัสีทองเย็บปักกลางหลัง กำลังนั่งรอซาลาเปาภายในร้าน
“นายน้อย พรุ่งนี้การทดสอบจะเริ่มแล้ว ทางเราจองห้องพักเอาไว้แล้ว หากกินเสร็จเราจะเดินทางไปที่นั่นทันที”
“ไม่ต้องรีบ ฉันอยากเห็นระดับของผู้คนสักเล็กน้อยก่อน จะได้รู้ว่าตัวเองมีโอกาสเข้าศึกษาในสถาบันชิงอี้มากน้อยแค่ไหน”
“ข้ากลัวว่ามันจะอันตราย หากอยู่ที่นี่นาน ตอนนี้คนที่จับจ้องมองนายน้อยมีเยอะมาก หลบหนีเข้าที่พักน่าจะดีกว่า”
“ไม่ต้องระแวงมากขนาดนั้น ฉันดูแลตัวเองได้”
“ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนายน้อย ข้าจะไม่รบกวน”
บทสนทนาของชายสวมผ้าคลุมสีขาวและชายหน้าโหดทำเอาตงฟางกลืนซาลาเปาลงคอไปอย่างยากลำบาก ตอนนี้ร้านซาลาเปาถูกปิดทุกด้าน การจะออกไปเป็ไปได้ยากมากๆ เขากลัวจะถูกดาบในมือของคนนับสิบวางพาดไปบนบ่า
“เอาไงตงฟาง เหมือนจะมีเื่นะ”
“กำลังหาทางออกไปอยู่ อย่าเร่งกันสิ”
ตงฟางรู้สึกหัวเสียเป็อย่างมาก การรอเวลา 3 วันเพื่อสอบเข้าสถาบันยุ่งยากไม่น้อย เขาไม่รู้ว่าคนอื่นจะลำบากเหมือนเขาหรือไม่ สำหรับเขาเป็เื่ลำบากมาก ั้แ่เดินทางออกจากหมู่บ้านเขาก็ถูกวางแผนลักพาตัวไปขายเป็ทาส พอเข้าเมืองก็ถูกวางแผนฆ่าแล้วก็ถูกวางยาในหอไม้งาม
ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองจะเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ของชายหน้าหวาน จึงรีบหาทางออกไปจากสถานที่แห่งนี้โดยเร็ว ทันใดนั้นเองชายสวมชุดเกราะสีแดงเพลิงได้เดินเข้ามาในร้านซาลาเปา ก่อนจะเข้าไปมองจ้องชายหน้าหวาน ด้วยการยกคนของมันเข้าปิดร้านไม่ต่างกัน
“แย่แล้วตงฟาง ตอนนี้ทางหนีถูกปิดหมดแล้ว” ลู่จิวก้มหน้าเข้าใกล้ตงฟาง จะหนีออกจากร้านซาลาเปาคงเป็ไปไม่ได้แล้ว
“มีแผนแล้ว เอาหูมาใกล้ๆ” ตงฟางกระดิกนิ้วให้ลู่จิวเข้ามาฟังแผนการของเขา
“ว่าไงนายน้อยลู่แห่งหุบเขาหมื่นอสูร ทำไมถึงลดตัวลงมากินซาลาเปาข้างถนนได้ละเนี๊ย”
“มันเกี่ยวอะไรกับนายน้อยหานสันเขากำแพงเพลิงด้วยล่ะ ฉันจะกินอะไรมันก็เื่ของฉันไม่ใช่หรือไงกัน การที่นายน้อยหานเดินเข้ามาคงเข้ามากินซาลาเปาข้างทางไม่ต่างกัน จริงไหม” เ้าของร้านซาลาเปาเริ่มเหงื่อไหล เขารู้สึกได้ถึงความเสียหายในร้าน จากคนทั้งสองกลุ่มที่กำลังพูดคุยกัน
“ฮ่าๆ เสียใจ ฉันไม่ได้เข้ามากินซาลาเปาถูกๆพวกนี้หรอก ที่ฉันมาในวันนี้ก็เพราะว่า….”
ตุบ~!
เสียงศรีษะร่วงกระแทกพื้นดังขึ้นจนเสียงของนายน้อยหานเงียบลงไป มันกำลังจะพูดบางอย่างกลับหันมองไปทางด้านลู่จิวที่ตอนนี้กำลังนอนหมอบบนโต๊ะ ภายในปากกัดซาลาเปาเอาไว้
ตุบ~!
ตงฟางเป็อีกคนล้มตัวลงไปนอนบนโต๊ะ พร้อมด้วยซาลาเปาถูกกัดอมเอาไว้ในปาก ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ล้วนแล้วรีบถอยออกไปให้ห่างจากทั้งสองคน
“นายน้อยลู่ พวกเขาน่าจะถูกพิษ ถอยออกมาก่อน”
“นายน้อยหาน พิษ”
คนทั้งสองกลุ่มค่อยๆถอยออกไปจากร้านซาลาเปา ทางฝั่งเ้าของร้านต่างตื่นใ เพราะตอนนี้ซาลาเปาของมันกำลังถูกกล่าวหาว่าใส่ยาพิษลงไป มันจึงคว้าซาลาเปาในหม้อมากัดกินเพื่อบอกว่าซาลาเปาของมันไม่มีพิษ
“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าซาลาเปาในจานของพวกเขามีพิษ นายน้อย กลับไปยังที่พักก่อน ดูเหมือนว่าสถานการณ์ข้างนอกกำลังจะวุ่นวาย”
นายน้อยลู่มองจ้องไปยังชายสองคนที่สลบไปบนโต๊ะ ก่อนจะเดินทางจากไป ทางฝั่งนายน้อยหานที่เข้ามาหาเื่ก็เริ่มถอยห่างเช่นเดียวกัน กระทั่งนายน้อยเดินทางจากไปทั้งหมด ชาวบ้านล้วนเข้ามาล้อมร้านซาลาเปาเพื่อรอผลตรวจของทหารที่กำลังมุ่งหน้ามา
“อาห์ ให้ตายสิ บอกแล้วว่าเมื่อคืนอย่านอนดึก เชื่อหรือยังว่ามันจะวูบ”
ตงฟางลืมตาตื่นพลางขยำหน้าผากแสดงท่าทางเหมือนเหนื่อยอ่อน ทางฝั่งลู่จิ่วได้ตื่นขึ้นมาแสดงท่าทางไม่ต่างกัน จากนั้นพวกเขาทั้งสองก็รีบกลืนซาลาเปาลงท้องแล้วจากไป ปล่อยให้เ้าของร้านซาลาเปายืนอึ้ง ทางฝั่งชาวบ้านที่เข้ามามุงต่างอึ้งไม่ต่างกัน พวกเขาอุส่าด่าร้านซาลาเปาไปตั้งนานว่าวางยา ตอนนี้คนที่ถูกวางยากลับลุกขึ้นมาหน้าตาเฉย พร้อมกับบอกว่าการสลบของพวกเขาเป็อาการจากการนอนน้อยเท่านั้น
“ตงฟาง แผนของแกเยี่ยมไปเลยว่ะ ต้องเก็บไว้ใช้วันหลังแล้ว นอกจากจะหนีปัญหาได้แล้วยังไม่สร้างปัญหาให้ร้านซาลาเปาด้วย”
“เออ อย่าใช้บ่อยล่ะ ไม่แน่แกอาจจะถูกแทงเพื่อตรวจสอบว่าตายจริงหรือเปล่าก็ได้”
“หวังว่าจะไม่เจอคนแบบนั้นนะ”
ลู่จิวและตงฟางเริ่มเดินเท้าชมเมืองอีกครั้งหนึ่ง พลางซื้อของติดไม้ติดมือกินกันตลอดทาง ทันใดนั้นพวกเขาก็เดินผ่านจุดหนึ่งจนต้องหยุดเท้าเดิน
“โอ๊ย โอย โอ๊ย โอ๊ย~~~”
เสียงร้องเ็ปสุดแสนจะตลกดังออกมาจากชายขอทาน มันเป็เสียงร้องที่แกล้งทำ ถึงอย่างนั้นตงฟางและลู่จิวกลับไม่ลืมหยุดเท้ายืนมอง
“มิจฉาชีพในรูปแบบขอทาน ไปกันเถอะ อย่าเข้าไปใกล้” ตงฟางเดินนำหน้าออกไป เขาไม่้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชายขอทาน ทันใดนั้นลู่จิวกลับหักเลี้ยวเข้าไปหาชายขอทานจนทำให้ตงฟางหยุดเท้าแล้วยืนมอง
“เฮ่ย บอกแล้วไงว่าอย่าไปยุ่ง เดี๋ยวจะซวยเอา”
“นี่ๆตงฟาง วันแรกที่เข้าเมืองแกให้ฉันไปดูป้ายประกาศใช่ไหม”
“ใช่ มีอะไรหรือเปล่า” ตงฟางย่นคิ้ว เขาอยากรู้ว่าลู่จิวกำลังคิดอะไร
“คืองี้ ในใบประกาศหนึ่งเขียนด้วยหมึกสีทอง มันบอกเอาไว้ว่า ภายในเมืองหลงไห่จะมีบททดสอบหนึ่งถูกทิ้งเอาไว้ ใครก็ตามที่ผ่านบททดสอบจะได้รับรางวัล แล้วสิ่งนั้นสามารถใช้เข้าศึกษาสถาบันใดก็ได้”
“ฮะ มีเื่แบบนี้ด้วยเหรอ ทำไมไม่เคยได้ยิน”
ตงฟางย่นคิ้ว เขาฟังเสียงของผู้คนรอบข้างตลอด เื่ของลู่จิวเล่ากลับไม่ปรากฎเลยสักนิด
“ป้ายมันเขียนไว้แบบนั้นจริงๆนะ ส่วนมันไม่ถูกพูดถึงคงเป็เพราะว่ามันยาก เลยไม่มีใครทำ เราลองเข้าไปคุยกับชายขอทานดูไหม เผื่อเขาจะมอบบททดสอบ”
ตงฟางท้าวคางพลางวิเคราะห์ด้วยสมองของเขา จนพบเข้ากับเื่สมเหตุสมผล หากเป็อย่างที่ลู่จิวพูด ชายขอทานพยายามแกล้งไอและร้องออกมาด้วยท่าทางเ็ป คงจะเป็ผู้มอบบททดสอบให้กับผู้คนที่้าเข้าสถาบัน หลังจากคิดได้ตงฟางก็รีบวิ่งเข้าหาชายแก่ขอทานทันที
“ตาแก่ เป็อะไรทำไมไอแบบนี้ล่ะ”
ขอทานลืมตามองจ้องตงฟางและลู่จิว ก่อนจะหลับตาแล้วพูดบางอย่างออกมา
“ไอ้หนุ่ม ตาแก่คนนี้ใกล้จะตายแล้ว อยากกินซาลาเปาสัก 2 ลูก ไปซื้อมาให้หน่อยได้ไหม”
“หรือว่าจะเป็บททดสอบเหมือนเกมในโลกก่อน งั้นรอเดี๋ยวนะตาแก่”
ตงฟางให้ลู่จิวเฝ้าชายแก่ขอทานเอาไว้ เขาเป็คนวิ่งกลับไปยังร้านซาลาเปาที่จากมา ก่อนจะนำซาลาเปามาให้ชายแก่ขอทาน
“ตาแก่ เอานี่ซาลาเปา”
“อาห์ ไปซื้อมันมาจริงๆสินะ เป็เด็กที่มีน้ำใจไม่น้อย แค็ก แค็ก”
“ตาแก่ ตาแก่เป็อะไรไป” ตงฟางมองจ้องตาแก่ที่พยายามแกล้งไอ จากการศึกษาอาการป่วยคนในหมู่บ้านมามาก ทำให้เขารู้ว่าใครกำลังแกล้งป่วย
“ไอ้หนุ่ม ถ้า ถ้าได้น้ำลูกพลับสักแก้วจะดีมาก”
“งั้นรอก่อน”
ตงฟางรีบวิ่งหาซื้อน้ำลูกพลับมาให้ชายแก่ขอทาน จากนั้นเขาก็เริ่มออกวิ่งซื้ออาหารต่างๆ ทุกอย่างที่ชายขอทานอยากจะได้ล้วนแล้วอยู่ห่างกันเป็อย่างมาก บางชิ้นอยู่ทิศตะวันตกของเมือง บางชิ้นอยู่ทิศเหนือ บางชิ้นอยู่ทิศใต้ ทว่าเขากลับไม่ใส่ใจเลยสักนิด การบอกตำแหน่งของที่ต้องซื้อในระยะอันห่างไกล ทำให้เขาคิดว่ามันจะต้องเป็ภารกิจอย่างแน่นอน เขาจำเป็ต้องทำให้ผ่านทุกอย่าง เมื่อถึงภารกิจสุดท้ายชายแก่ขอทานจะต้องยอมให้เขาผ่านบททดสอบอย่างแน่นอน
การที่ชายแก่ขอทานกินของมากมายไปเป็จำนวนมากแล้วยังไม่อิ่มก็เป็อีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้ตงฟางรู้ว่าชายแก่ขอทานจะต้องไม่ธรรมดา
“ตาแก่ ได้แล้ว ลูกชิ้นปลาะโปิ้ง”
“ขอบคุณมากๆ ไม่คิดเลยว่าจะเจอคนที่ใจดีขนาดนี้”
ลูกชิ้นปลาะโยื่นให้ชายแก่กัดกินด้วยความเอร็ออร่อย จนกระทั่งชายแก่เรอบอกให้ตงฟางรู้ว่าอิ่มเขาก็รอชายแก่ทันที
“ตาแก่ ไหนล่ะรางวัลจากบททดสอบผู้ใช้จิติญญา”
“หืม มีของแบบนั้นด้วยเหรอ”
“เดี๋ยวก่อนตาแก่ สิ่งที่ให้ซื้ออยู่ไกลกันมาก มันต้องเป็ภารกิจแน่ เอาล่ะมอบมันมาซะดีๆ ตอนนี้ภารกิจจบแล้ว”
“ไอ้หนุ่ม แกพูดอะไร ของแบบนั้นไม่มีหรอก ฉันก็แค่อยากกินเท่านั้น ไปล่ะ ขอบคุณมากสำหรับอาหารในวันนี้”
ตงฟางยืนอึ้งพร้อมกับใบหน้ารู้สึกชา เขาเสียเงินไปร้อยกว่าหินิญญาเพื่อซื้ออาหารมากมายมาให้ชายแก่ขอทานหวังว่ามันจะเป็ภารกิจตามที่ลู่จิวบอก กลับกลายเป็ว่ามันไม่ใช่ภารกิจ ทำให้เขาถูกขอทานหลอกเข้าให้
“ตงฟาง มืดแล้ว เราต้องหาสถานที่หลับนอนแล้วล่ะ”
“อืม เอาล่ะฉันคิดอะไรดีๆออกแล้ว ไหนๆไอ้แก่ขอทานก็หลอกเรา ฉันคิดว่าเราตามไปดีกว่า การที่ขอทานอยู่ในเมืองได้จนแก่ปูนนี้ เขาจะต้องมีสถานที่ปลอดภัยหลับนอนแน่ๆ เอาล่ะตามไปเร็ว”
“ฮะ จริงดิ”
“ตามมาเร็ว วันนี้เราจะนอนกับขอทาน”
8K
