บทที่ 4 เ้าก้อนน้ำแข็งั์
เซี่ยเสี่ยวเล่ยที่หลับไปไม่รู้เลยว่า ผู้ชายข้างๆ เห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ของเธอจนหมดแล้ว
ในสายตาของเหลียงเฉิน ดูเหมือนว่าเด็กสาวที่ติดป้าย "เพื่อนสนิทของเฉินลั่วลั่ว" คนนี้ จะกลัวเขามาก
เื่นี้ทำให้เขาเกิดความสงสัยขึ้นมา คุณเหลียงจึงแอบสำรวจอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ แต่แล้วเขาก็ต้องขมวดคิ้วเบาๆ เพราะสาวน้อยคนนี้แต่งหน้าแต่งตาหนามาก ผมเพ้าก็จัดไม่เป็ทรง การแต่งตัวยิ่งไม่เข้ากันเลย ภาพรวมให้ความรู้สึกที่ไม่ค่อยสบายใจเท่าไร
ส่วนเซี่ยเสี่ยวเล่ย ถ้าไม่นับเื่ทาแป้งหนา ที่ผมเพ้าเธอเป็แบบนี้ก็เพราะมัวแต่ขยี้หัวด้วยความตื่นตระหนกเพราะถูกส่งข้ามมิติมา ยิ่งเื่การแต่งตัวยิ่งไม่ทันสังเกตอย่างจริงจัง
เธอจึงไม่รู้ตัวเลยว่าได้ทิ้งความประทับใจแรกที่ย่ำแย่มากๆ ให้กับคุณเหลียงไปเสียแล้ว
...
เซี่ยเสี่ยวเล่ยถูกเฉินลั่วลั่วปลุกให้ตื่น เมื่อลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงียก็พบว่าตัวเองยังอยู่ในรถที่ไม่คุ้นเคยเหมือนเดิม แต่แรงกดดันจากข้างๆ ได้หายไปแล้ว เธอหันหลังกลับไปมองอีกที ก็เห็นว่าพระเอกไม่อยู่แล้วจริงๆ
ดูเหมือนว่าการได้กลับบ้านจะเป็แค่ความเพ้อฝัน ตัวเองก็ยังอยู่ในโลกของนิยายอยู่ดี
"เสี่ยวเล่ย เธอนอนหลับไปได้ยังไงกัน" เฉินลั่วลั่วเปิดประตูรถให้เธอ พลางเอ่ยถาม
"หืม? มันแปลกเหรอ?" เซี่ยเสี่ยวเล่ยยังงงๆ อยู่ ปัดผมหน้าม้าของตัวเองแล้วทำเสียงในลำคอ ถามกลับอย่างสงสัย
"เมื่อกี๊ไม่รู้สึกเหรอว่าบรรยากาศในรถตึงเครียดมาก" เฉินลั่วลั่วรับกระเป๋าที่คนขับรถส่งมาให้เซี่ยเสี่ยวเล่ย มองเซี่ยเสี่ยวเล่ยที่ท่าทางดูเหมือนยังไม่ค่อยตื่นดี ก็แสดงท่าทีเอือมระอาออกมา
เซี่ยเสี่ยวเล่ยพอคิดตามคำพูดของนางเอกก็เข้าใจ อีกฝ่ายคงหมายถึงคุณพระเอกผู้มีบรรยากาศเย็นะเืนั่น
"เธอน่ะไม่ต้องมาพูดเลย" หลังจากใช้สายตาจิกกัดมองนางเอกด้วยสีหน้าเหมือนโกรธนิดๆ เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็เปลี่ยนกลับมาเป็คาแร็คเตอร์สาวน้อยแสนอ่อนหวานของตัวเอง "เมื่อกี้ในรถมีก้อนน้ำแข็งใหญ่แบบนั้น เธอก็ไม่เตือนฉันสักคำ เกือบทำให้ฉันใตายเลยนะ!"
เสียงที่อ่อนหวานปนแง่งอนนี้ไม่ทำให้คนฟังรู้สึกว่ามันเสแสร้งเลยสักนิด ขนาดเซี่ยเสี่ยวเล่ยเองยังคิดว่า ตัวร้ายหญิงเกิดมาพร้อมน้ำเสียงที่ดีมากจริงๆ ต่อไปเธอสามารถไปเป็นักพากย์หรือพิธีกรได้เลยนะเนี่ย
"พรืดด ก้อนน้ำแข็งก้อนใหญ่งั้นเหรอ" เฉินลั่วลั่วถูกคำพูดของเซี่ยเสี่ยวเล่ยทำให้หัวเราะออกมา รู้สึกทั้งตลกและแปลกใหม่จนหัวเราะอยู่นาน "เสี่ยวเล่ย คำพูดของเธอนี่มันตรงจริงๆ เลย"
เธอรู้จักเหลียงเฉินก่อนเซี่ยเสี่ยวเล่ย และก็อยู่ใต้ชายคากับคุณเหลียงผู้นี้มาครึ่งเดือนกว่าๆ แล้ว
ก้อนน้ำแข็งก้อนโต จะเป็ใครไปได้นอกจากคุณเหลียงผู้เ็านั่นล่ะ?
คนขับรถมองสองสาวน้อยที่กำลังพูดถึง "เื่ไม่ดี" ของนายน้อยเหลียงกันอย่างไม่เกรงกลัวแล้ว หัวใจก็เต้นช้าลงไปตั้งครึ่งจังหวะ
ให้ตายเหอะ พวกเธอนี่ใจกล้ามากจริงๆ
กล้าหาญสุดๆไปเลย! ที่กล้าพูดถึงนายน้อยเหลียงในที่ของเขาแบบนี้!
...
ด้วยความช่วยเหลือจากเฉินลั่วลั่ว ในที่สุดเซี่ยเสี่ยวเล่ยก็จัดห้องพักของตัวเองเสร็จ เธอเอาของทั้งหมดออกมาจากกระเป๋าเดินทางแล้วจัดวางให้เรียบร้อย
"เสร็จซักที!" เซี่ยเสี่ยวเล่ยที่เคลียร์ทุกอย่างเสร็จก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงในท่าคว่ำทันที
เื่จัดห้องนี่น้า ตอนอยู่ที่บ้านพี่ชายเป็คนทำให้ตลอดเลย!
เื่แบบนี้ เซี่ยเสี่ยวเล่ยเวลาอยู่คนเดียวก็ไม่เคยสนใจหรอก แล้วอีกอย่าง ยังไงทุกอาทิตย์ คุณแม่ที่แสนจะเข้าใจและตามใจเธอก็มักจะเรียกแม่บ้านรายวันมาทำความสะอาดให้อยู่แล้ว
แต่พอได้ลงมือทำเอง ถึงได้รู้ว่ามันเหนื่อยชะมัดเลย!
"เสี่ยวเล่ย พวกเรามา..." เฉินลั่วลั่วกำลังปิดตู้เสื้อผ้าให้เซี่ยเสี่ยวเล่ยและเตรียมจะชวนเธอออกไปทานมื้อเย็นพร้อมกัน แต่พอหันหลังกลับมาก็พบว่าอีกฝ่ายนอนหลับบนเตียงไปแล้ว
เทคนิคพิเศษเฉพาะตัวของเซี่ยเสี่ยวเล่ย คือการหลับใน 1 วินาที!
เฉินลั่วลั่วอมยิ้มอย่างอ่อนใจ หยิบผ้าห่มบางๆ จากข้างเตียงมาห่มให้เซี่ยเสี่ยวเล่ย แล้วปิดไฟในห้องเดินออกไป
ดูท่า ... เธอคงต้องเผชิญหน้ากับ ‘เ้าก้อนน้ำแข็งั์’ ในห้องนั่งเล่นตามลำพังซะแล้วสิ
เซี่ยเสี่ยวเล่ยคนใจร้าย! เวลาแบบนี้ดันหลับไปได้ยังไงกัน!
เฉินลั่วลั่วเดินลงบันไดวนแบบย้อนยุคสไตล์ยุโรป ก็เห็นคุณเหลียงที่แผ่บรรยากาศเย็นะเืนั่งอยู่บนโซฟาอย่างสบายๆ
เฉินลั่วลั่วรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง เธอเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว แถมยังคิดในใจเหน็บแนมเซี่ยเสี่ยวเล่ยอีกว่าใจกล้าจริงๆ นั่งข้างๆ เหลียงเฉินแล้วยังหลับได้
19K
