เทพสงครามสายเลือดมังกร

“แท่นบูชารึ?”

สายตาของหลงเฉินจับจ้องไปที่กลุ่มเด็กสาวที่กำลังร้องไห้อยู่ด้านหลังประตู  เมื่อเห็นประตูเปิดออก พวกนางก็ยิ่งหวาดผวาจนแข้งขาอ่อน

พวกนางไม่รู้เลยว่ามีสิ่งใดรออยู่ด้านนอก  ดังนั้นพวกนางจึงหวาดกลัวจนไม่กล้าออกมา อย่างไรก็ตามเมื่อฟังจากเสียงร้อง หลงเฉินก็บอกได้ว่ามีประมาณห้าร้อยคนอยู่ในนั้น

การสังหารเด็กสาวที่งดงามทั้งห้าร้อยคนเป็นสิ่งที่หลงเฉินทำได้เพียงนับถือจ้าวลัทธิในวิธีการและความใจดำอำมหิตของเขา

“นางไปอยู่ใต้แท่นบูชานั่นได้อย่างไร?”  หลงเฉินรีบถาม

“ข้าก็คาดไม่ถึงเช่นกัน  ข้าคิดว่านางจะอยู่รวมกับเด็กสาวพวกนั้นเสียอีก เห็นได้ชัดว่ามีกลไกบางอย่างอยู่ข้างใต้แท่นบูชาและหลิงชิงถูกผูกติดไว้กับเสาโลหะ  ดูเหมือนนางจะหมดสติอยู่  แต่ร่างกายของนางยังปลอดภัยดี”

จากคำพูดของหลิงซี  หลงเฉินรู้สึกโล่งใจในที่สุด

เขามองไปยังรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจของจ้าวลัทธิ  ความกราดเกรี้ยวและจิตสังหารภายในใจพลันปะทุขึ้น

เวลานี้  จ้าวลัทธิไม่ได้สนใจเด็กสาวที่กำลังร่ำไห้  หากแต่ปราศรัยกับฝูงชน

“คงยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่รู้ว่ามีความพิเศษใดในพิธีสังเวยโลหิตครั้งนี้? ข้าจะบอกให้พวกเจ้าฟัง!”

ขณะพูด  จ้าวลัทธิก็หันเข้าหาแท่นบูชาและกดลงบนก้อนหินก้อนหนึ่งที่ยื่นออกมา ทันใดนั้นเอง แผ่นหินด้านหน้าแท่นบูชาก็เคลื่อนตัวออกไปและเสาโลหะก็ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นมาจากด้านล่าง ทุกคนเห็นได้ชัดว่ามีเด็กสาวผู้งดงามคนหนึ่งถูกโซ่ตรวนตรึงไว้กับเสาต้นนั้น

เมื่อสัมผัสถึงแรงสั่นสะเทือนของเสา  หยางหลิงชิงที่ซีดเผือดก็ฟื้นคืนสติ  เมื่อเห็นบรรยากาศไม่คุ้นตา  ขณะที่สาวกนับพันกำลังจับจ้องมาที่นางราวกับฝูงหมาป่าที่หิวกระหาย  นางก็รู้สึกหวาดผวาทันที

“นางเป็นเรื่องประหลาดใจที่ยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับข้า  พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?  นั่นเป็นเพราะ...”

ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมราวกับงานศิลปะชั้นเลิศ  จ้าวลัทธิมองไปที่หยางหลิงชิงและเริ่มมีท่าทีคลุ้มคลั่งขึ้นมา

“เพราะว่านางมีกายาเงาพิศวง!”

“กายาเงาพิศวง?”

“กายาเงาพิศวงคือสิ่งใด?  แล้วมันทำอะไรได้?”

เหล่าสาวกที่บรรลุเพียงขอบเขตชีพจรนั้นมีความรู้ไม่มากนัก  จึงเป็นไปตามคาดที่พวกเขาต่างก็ไม่รู้จัก ‘กายาเงาพิศวง’

“พวกเจ้าไม่ต้องรู้หรอกว่ามันคือสิ่งใด  สิ่งที่พวกเจ้าควรรู้ก็คือภายในร่างของเด็กสาวที่งดงามผู้นี้เพียงคนเดียว มีเลือดที่มีค่าเทียบเท่ากับเลือดของเด็กสาวหนึ่งพันคน  หรืออาจจะมากกว่านั้นเสียอีก...”

เมื่อพูดจบจ้าวลัทธิก็หัวเราะลั่น และเมื่อเหล่าสาวกได้ยินดังนั้นต่างก็รู้สึกราวกับมีเปลวไฟปะทุขึ้นในใจ พวกเขามองไปที่หยางหลิงชิงด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

“เมื่อมีนางอยู่ พวกเจ้าส่วนใหญ่จะสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้ถึงหนึ่งขั้นด้วยการอาบเลือดและความพยายามอีกเพียงเล็กน้อย  เป็นไปได้มากทีเดียวว่าผู้ที่บรรลุขอบเขตชีพจรมังกรขั้นเก้าจะสามารถบรรลุถึงขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วยพิธีกรรมนี้  และเมื่อเป็นเช่นนั้น  ลัทธิเซียนโลหิตของพวกเราก็จะมียอดฝีมือระดับแก่นมนุษย์อย่างน้อยสามสิบคน!  นี่เป็นเวลาสำคัญที่เราจะทะยานขึ้นไปสู่จุดสูงสุดที่ทุกคนรอคอย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นจากจ้าวลัทธิ  เหล่าสาวกก็โห่ร้องขึ้นมาตาม ๆ กัน

โดยเฉพาะผู้ฝึกยุทธ์ในขอบเขตชีพจรมังกรขั้นเก้า  ตราบใดที่พวกเขาสามารถสร้างแก่นมนุษย์ของตนเองขึ้นมาได้  พวกเขาก็จะบรรลุในทันที!

จ้าวลัทธิหันไปหาผู้อาวุโสทั้งห้าคน 

“ผู้อาวุโสทั้งหลาย ข้าอยากจะรู้นักว่าในบรรดาพวกท่านทั้งห้าคน ผู้ใดบ้างที่จะบรรลุถึงระดับแก่นปฐพี?”

ผู้อาวุโสทั้งห้าต่างรู้สึกซาบซึ้งจนคุกเข่าลงด้วยความตื้นตัน

“พวกเราล้วนติดค้างท่านจ้าวลัทธิ  หากพวกเราแข็งแกร่งขึ้น  พวกเราขอติดตามจ้าวลัทธิจนกว่าชีวิตจะหาไม่  แม้ต้องบุกน้ำลุยไฟหรือต้องทุกข์ทรมานเพื่อท่านก็ตาม  ชีวิตของพวกเราเป็นของท่านจ้าวลัทธิ!”

เมื่อเหล่าผู้อาวุโสเป็นคนนำ  เหล่าสาวกจึงพร้อมใจกันคุกเข่าและรู้สึกปลาบปลื้มดีใจราวกับคนเสียสติ

หยางหลิงชิงเฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ

นางเคยคิดว่าหลังจากที่ตระกูลไป๋สูญสิ้นไป  นางจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ไม่คิดเลยว่านางต้องตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายเช่นนี้อีก  ครั้งก่อนหลงเฉินอยู่ไม่ไกลนักและมาช่วยนางได้  แต่ครั้งนี้นั้นต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

นางติดอยู่ที่นี่เพียงลำพัง  และทุกคนที่อยู่รอบตัวต่างทรงพลังจนนางไม่สามารถเทียบได้  ทุกคนในที่นี้ล้วนสามารถสังหารท่านปู่ของนางได้อย่างง่ายดาย  เมื่อมียอดฝีมือที่แข็งแกร่งอยู่รอบตัว  แม้แต่พระเจ้าก็คงช่วยนางไม่ได้

เช่นนั้นแล้ว หยางหลิงชิงจึงสูญสิ้นความหวังทั้งหมด

คงเป็นไปไม่ได้ที่นางจะบอกว่าตนเองไม่รู้สึกหวาดกลัว แต่ในเมื่อนางทำใจเผชิญหน้ากับความตายแล้วภาพของผู้คนมากมายก็ปรากฏวาบขึ้นมา  กระทั่งมาถึงภาพของคนสุดท้ายที่อยู่ในใจ จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดน่าหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว  ร่างกายที่บอบบางของนางเปี่ยมไปด้วยพลัง

“ด้วยความตายของข้า  ข้าหวังว่าลัทธิเซียนโลหิตจะปล่อยตระกูลหยางไป  ท่านพี่ ได้โปรดฝึกวิชาอย่างสงบเถอะ เมื่อท่านแข็งแกร่งขึ้นแล้ว  จงล้างแค้นให้น้องสาวผู้นี้  ข้ารู้ว่าท่านจะทำเช่นนั้น...”

“เมื่อมีท่านอยู่ด้วยก็ไม่มีใครกลั่นแกล้งข้าได้  หากแต่ความเป็นจริงนั้นช่างโหดร้าย ไม่ว่าเราจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ย่อมมีคนที่แข็งแกร่งกว่าเราอยู่เสมอในโลกนี้...”

นางกัดริมฝีปาก  หยางหลิงชิงฝืนใจตนเองให้เข้มแข็ง  นางเงยหน้าขึ้นและจับจ้องไปที่สัตว์ร้ายรอบตัวด้วยสายตาดูถูก

“หากทำเช่นนี้ ข้าก็จะไม่ทำให้ท่านต้องอับอาย  ท่านพี่...”

เมืองใต้ดินในเวลานี้ถูกปิดตาย  หยางหลิงชิงกวาดตามองทุกคนและหัวเราะออกมาอย่างสิ้นหวัง  แม้แต่นางเองก็หาคำอธิบายกับการกระทำของตนเองในตอนนี้ไม่ได้

ด้วยคำพูดที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านของจ้าวลัทธิ  เหล่าสาวกต่างลุกฮือ  ความหวาดกลัวและความคับข้องใจที่มีต่อจ้าวลัทธิของพวกเขาหายไปจนหมดสิ้น

หลงเฉินเฝ้ามองต่อไปด้วยสายตาเย็นชา  หยางหลิงชิงอยู่เบื้องหน้าเขาในตอนนี้  ทว่าจ้าวลัทธิก็อยู่ข้าง ๆ นาง  เขาไม่กล้าลงมืออย่างหุนหันพลันแล่น

เมื่อเห็นหยางหลิงชิงในสภาพนั้น  หลงเฉินสัมผัสได้ว่าจิตสังหารของตนเองแผ่ออกมาจากร่าง

“หลงเฉิน  อดทนเอาไว้ก่อน มันยังไม่ถึงเวลา!”

เมื่อหลิงซีออกปากเตือน  หลงเฉินจึงเก็บอาการต่อไป

ในขณะที่เหล่าสาวกกำลังโห่ร้องด้วยความฮึกเหิม จู่ ๆ ก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว  เสียงกรีดร้องชวนขนลุกดังก้องขึ้น  เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วทุกที่!

หยางหลิงชิงเงยหน้าขึ้น  นางรู้สึกประหลาดใจระคนดีใจพลางร้องตะโกนออกมา

“ท่านพี่...”

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของนางหยุดชะงักไปในทันทีเมื่อภาพที่เห็นไม่ใช่ร่างที่นางคุ้นเคย  หากแต่เป็นคนสามคนที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน  แม้ว่าพวกเขาจะต่อสู้กับศัตรู  แต่หยางหลิงชิงก็ไม่สามารถทำให้ตนเองมีความสุขได้

ชั่วขณะนั้น นางคิดไปว่าหลงเฉินมาที่นี่  แต่เมื่อนางไม่เห็นเขา  นางจึงทำได้เพียงปล่อยให้ตนเองถูกคลื่นแห่งความผิดหวังซัดสาดอีกระลอก

“ข้าคิดอะไรอยู่นะ?  มาที่นี่เพื่อช่วยข้า รังแต่จะทำให้เขาเดือดร้อน...”

เมื่อคิดได้เช่นนั้น  หยางหลิงชิงจึงส่ายศีรษะและฝืนยิ้มออกมา

จ้าวลัทธิเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ หยางหลิงชิงด้วยสีหน้านิ่งเฉยไม่เปลี่ยนแปลง  ความเย็นชาปรากฏอยู่บนสีหน้าขณะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ผู้อาวุโสหยาน  หากพวกเขาทำไม่สำเร็จ  ท่านก็จัดการต่อด้วย”

ผู้อาวุโสที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้าและตรงไปยังสะพานข้ามสระโลหิตทันที

หลงเฉินคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าพวกเขาทั้งสามที่เตรียมตัวตายจะต้องลงมือเวลานี้  ก่อนหน้านี้เหล่าสาวกเซียนโลหิตต่างกำลังปีติยินดี  ใครเล่าจะคาดคิดว่าจะมีคนกระทำการอุกอาจที่นี่?  ดังนั้น หลีจิ้งและอีกสองคนจึงลงมือตามแผน  คนสิบคนที่อยู่รอบตัวพวกเขาถูกฆ่าตายในทันที

ก่อนหน้านี้ขณะที่หลงเฉินยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  หลีจิ้งใช้มีดบินที่เต็มไปด้วยพลังปราณในการโจมตี  มีดแต่ละเล่มมีพลังเทียบได้กับหินก้อนใหญ่และสามารถแทงทะลุร่างกายได้  ด้วยฝีมือของหลี่เผิงและหลี่เฉิงที่พยายามอำพรางสิ่งที่เกิดขึ้น การลอบสังหารหมู่จึงเริ่มต้นขึ้นในเวลาเพียงชั่วพริบตา!

“ลัทธิเซียนโลหิตต้องพินาศ!”

ด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ของหลีจิ้งและการเคลื่อนไหวอันรวดเร็ว  เหล่าสาวกที่อยู่ในระดับขอบเขตชีพจรมังกรก็ล้วนถูกฟาดฟันเหมือนผักปลา เมื่อผู้คนมากมายถูกฆ่าตายในคราเดียว ทุกคนก็เริ่มไหวตัวทันและพยายามหลบหนี  มีเพียงผู้คุมกฎไม่กี่คนที่เหลืออยู่  พวกเขาส่งเสียงร้องและฟาดฟันเข้าใส่คนทั้งสามทันที

ผู้คุมกฎทุกคนล้วนบรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นต้นและมิอาจประมาทฝีมือได้เลย  หลีจิ้งและคนอื่น ๆ มองหน้ากันและพุ่งตัวเข้าไปบริเวณที่มีผู้คนอยู่มาก  ไม่เพียงแต่จะช่วยอำพรางพวกเขาได้  แต่ยังทำให้พวกเขาฆ่าคนได้มากขึ้น!

“พี่หลี ข้าจะจัดการผู้คุมกฎพวกนั้นเอง  ใช้โอกาสนี้ไปช่วยคนพวกนั้นเถอะ!”

“ไม่!  พวกเจ้าไม่ได้แข็งแกร่งพอจะรับมือพวกเขาได้  ข้าจะทุ่มสุดตัว อย่างไรพวกเราก็ต้องตายอยู่แล้ว   พวกมันทุกคนจะต้องตายไปกับพวกเราด้วย!”

ด้วยการสังหารหมู่อย่างต่อเนื่องของคนทั้งสาม  เหล่าสาวกลัทธิเซียนโลหิตต่างก็ร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวัง  หนึ่งในกลุ่มนั้นบรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์  ในขณะที่อีกสองคนบรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นต้นและแข็งแกร่งมาก  ผู้ที่สามารถเทียบเคียงพวกเขาได้ก็คือพวกผู้คุมกฎไม่กี่คนเท่านั้น

ขณะจับจ้องไปที่หลีจิ้งซึ่งอยู่ท่ามกลางผู้คน  จ้าวลัทธิเย้ยหยัน

“มีคนที่บรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์ด้วยนี่เอง   ผู้อาวุโสหยาน  ผู้อาวุโสเฉิน จัดการพวกมันเสีย   ก่อนจะกลายเป็นปัญหามากกว่านี้”

หลังจากออกคำสั่ง จ้าวลัทธิก็เดาะลิ้นขณะมองไปที่ผิวเรียบลื่นของหยางหลิงชิงพลางถอนหายใจด้วยความชื่นชม เมื่อได้เห็นแววตาแข็งกร้าวของนาง เขาก็ปรบมือ

“ใช่แล้ว สายตาเช่นนี้ ข้ารักเด็กสาวดื้อรั้นอย่างเจ้าจริง ๆ ช่างน่าเสียดายที่กายาเงาพิศวงของเจ้านั้นจำเป็นต่อข้านัก  เช่นนั้นแล้วข้าคงยั้งมือไม่ได้หรอกนะ”

“อย่าหลงระเริงไปนักเลย ข้าหวังให้คนชั่วช้าอย่างเจ้าจะตายไปเร็ว ๆ ให้นรกมาเอาชีวิตเจ้าไปได้ยิ่งดี!”

หยางหลิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น

จ้าวลัทธิหัวเราะร่วนจนไม่สามารถยืนตัวตรงได้  จากนั้นเขาก็ชี้ไปทางหลีจิ้งขณะที่ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่หยางหลิงชิง

“เจ้าหมายความว่าเจ้าพวกตัวตลกสามคนที่กระโดดโลดเต้นไปมานั่นจะมาเอาชีวิตข้างั้นรึ? ผู้อาวุโสสองคนของข้าก็มากพอที่จัดการพวกเขาได้แล้ว!”

หยางหลิงชิงยิ้มเยาะและหลับตาลงโดยไม่ตอบคำถามใด ๆ  จ้าวลัทธิที่รู้สึกว่าถูกทำให้ขายหน้าก็กำลังบันดาลโทสะ  แต่แล้วจู่ ๆ ก็เกิดเสียงดังกระหึ่มขึ้นจากอีกด้านของสระโลหิต

“เกิดอะไรขึ้น?”

จ้าวลัทธิหันไปมองทางนั้นและด้วยความตกใจ

ก่อนหน้านี้ ตอนที่พวกเขาเห็นผู้อาวุโสแห่งลัทธิเซียนโลหิตทั้งสองพุ่งตัวมมาทางพวกเขา  หลีจิ้งและอีกสองคนจึงรู้ว่าคงไม่รอดแน่  เวลานี้ หลีจิ้งไม่สนใจน้องสาวของนางอีกแล้ว  เพราะในสถานการณ์เช่นนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะช่วยน้องสาวได้  สิ่งเดียวที่นางทำได้ก่อนตายคือสังหารเหล่าสาวกและขัดขวางพิธีสังเวยโลหิตให้ถึงที่สุด!

“พี่น้องข้า! ฆ่าพวกมันเสีย!”

ราวกับว่าทั้งสามกลายร่างเป็นสัตว์ร้ายที่โหดเหี้ยม  หลีจิ้งพุ่งเข้าใส่ผู้อาวุโสสองคนในขณะที่หลี่เผิงและหลี่เฉิงกระโจนเข้าใส่ผู้คุมกฎคนอื่น ๆ

“ฆ่าได้สักคนก็ถือว่าคุ้มค่าพอ แต่หากฆ่าได้สองก็นับเป็นกำไรไม่น้อย!”

ผู้อาวุโสทั้งสองมีท่าทีสงบนิ่งขณะที่ประมือกับศัตรูที่โจมตีอย่างสิ้นหวัง

“คนกระจอกอย่างเจ้ากล้าดีมาเสนอหน้าต่อหน้าพวกเรางั้นรึ!?”

เมื่อพวกเขาตอบโต้  การโจมตีนั้นดุจดั่งสายลมโหมกระหน่ำและสายฝนรุนแรงส่งให้หลีจิ้งกระเด็นออกไปพร้อมกับกระอักเลือดออกมา  เมื่อสองยอดฝีมือระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์สู้กับหลีจิ้งเพียงคนเดียว  นางจึงพ่ายแพ้อย่างราบคาบในแง่ของจำนวน

“ไม่ได้ ต่อให้ข้าตาย พวกมันคนหนึ่งต้องตายไปกับข้าด้วย!”

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลีจิ้งจึงไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตนเองและโจมตีกลับทั้งที่กัดฟันทน  ตอนนั้นเองที่มีพลังอันร้อนแรงดึงนางไว้จากด้านหลัง

เมื่อเห็นลำแสงสีแดงพุ่งไปเบื้องหน้า  ดวงตาของหลีจิ้งเบิกโพลง

“ผู้ใดกัน?”

***********************