มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

        “ฮ่าๆๆ” หลงเหยียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็ยื่นมือไปชี้หลงอวี่ซี“ประหลาดใจมากใช่หรือไม่ นึกไม่ถึงหรือว่าข้าจะรับการโจมตีสามกระบวนท่าได้อยากเอาชีวิตข้าหรือ เจ้าไม่สามารถ”

        หลงอวี่ซีหน้าแดงก่ำหมัดสายฟ้าแปดทิศรวมกันที่ฝ่ามือ บนฝ่ามือนางปรากฏสายฟ้ากะพริบ “น่ารังเกียจเจ้าอย่าเพิ่งผยองไปเล่า สุดท้ายเจ้าก็หนีจากกำมือข้าไม่พ้นหรอกรอหมัดสายฟ้าแปดทิศข้าเถอะ”

        “หนึ่ง ผนึกจิต”

        “สอง ทะลวงจิต”

        “สาม ทำลายกาย”

        “สี่ วิบากชะตา”

        หมัดสายฟ้าแปดทิศปรากฏหมัดของนางทรงพลังคล้ายอยากปลิดชีพ นางคำรามไปทางหลงเหยียน หลงเหยียนฝึกถึงหมัดลงทัณฑ์เท่านั้นบัดนี้ หมัดลงทัณฑ์ปะทะกับหมัดสายฟ้าแปดทิศ เกรงว่าเขาคงไร้ความหวังแล้ว

        ด้านล่างหลงหยุนฉียกมือขึ้นมาปิดตา หัวใจเต้นระรัว

        “เป็นพลังที่แกร่งมาก หมัดสายฟ้าแปดทิศนี้ไม่ธรรมดาจริงๆทักษะการต่อสู้ระดับทองคำขั้นสูง หรือข้าต้องแพ้แล้วจริงๆ?”

        หลงเหยียนพยายามรับการต่อสู้ทุกคนต่างก็มองการต่อสู้ตรงหน้าล้วนอยากรู้ว่าครั้งนี้เขาจะรับการโจมตีจากหมัดสายฟ้าแปดทิศได้อย่างไร

        และสิ่งที่ทุกคนตกตะลึงมากก็คือหลงเหยียนหลับตาลง

        “อะไร? หลงเหยียนรนหาที่ตายหรือ”

        “เจ้าหมอนี่สู้อวี่ซีไม่ไหวจึงอยากตายเป็นแน่ ให้ผู้อาวุโสลงโทษพี่ใหญ่ช่างเป็นความคิดที่ชั่วช้าเสียจริง”

        การกระทำของหลงเหยียนทำให้ทุกคนตื่นตระหนกทันทีบ้างก็เขย่งตัวขึ้นเพื่อมองว่าหลงเหยียนจะเอาชีวิตรอดอย่างไร

        “ตูม! ตูม! ตูม!” หมัดที่มาพร้อมสายฟ้านั้นแข็งแกร่งมากทุกหมัดนั้นโจมตีเข้าร่างกายหลงเหยียนแทบทั้งหมดพลังสายฟ้าที่มหาศาลมาพร้อมแสงประกายเพลิงทำให้เสื้อผ้าที่หน้าอกไปจนถึงด้านหลังระเบิด เละเป็นผุยผง

        การโจมตีที่รุนแรงทำให้หลงเหยียนไม่สามารถอดทนได้ ร่างล้มฟุบลงพื้น เลือดพ่นออกจากปาก

        เขาบาดเจ็บหนักภายในเสี้ยววินาทีทำให้ผู้ใหญ่ทุกท่านในตระกูลที่มองการประลองนี้ลุกขึ้นยืน สีหน้าดูตกตะลึงโดยเฉพาะหลงอี เขาหน้าซีดเผือด ร่างอ่อนแรงจนแทบล้ม นิ้วมือกระแทกโต๊ะตรงหน้าแตกหลงหยุนฉีที่อยู่ข้างสนามประลองพุ่งเข้าไปทางสนาม น้ำตาไหลพราก

        “ไม่นะ... พี่อวี่ซี...”

        หมัดสายฟ้าแปดทิศมีด้วยกันทั้งหมดแปดหมัดมีหรือที่จะหยุดการโจมตีแบบครึ่งๆ กลางๆ ผู้อาวุโสแห่งตระกูลก็หยุดไม่อยู่กระโดดลอยตัวลงมาจากแท่นสูงสามเมตร

        “หยุดเดี๋ยวนี้” เสียงคำรามดังสนั่นไปทั่ว พลังปราณที่กำลังรวบรวมไว้บนฝ่ามือเตรียมหยุดการโจมตีของหลงอวี่ซี

        ทันใดนั้นผู้อาวุโสเห็นสายตาที่ดุร้ายท่ามกลางความไม่ยอมแพ้ของหลงเหยียนนัยน์ตาประกายความร้อนแรงอย่างหาใดเปรียบ ทำให้ผู้อาวุโสชะงักไป

        “พระเจ้า! จิตใจของเด็กคนนี้เด็ดเดี่ยวเพียงนี้เชียวหรือ?”

        เมื่อเห็นแสงที่ดุดันเช่นนั้นทำให้ผู้อาวุโสที่มีพลังแข็งแกร่งเกิดความกลัวในใจต่อให้จะเป็นตอนที่ยังหนุ่มก็ไม่น่ากลัวเช่นนี้

        หลงอวี่ซีที่ถูกความโกรธครอบงำเวลานี้นางแทบสติแตกแล้ว ผู้อาวุโสยืนนิ่ง คนอื่นๆ ก็ไม่กล้าเข้ามาขัดขวางหลงอีร้อนใจมาก แต่เพราะอยู่ห่างกันเขาจึงขัดขวางไม่ได้

        ขณะที่หมัดของหลงอวี่ซีระเบิดถึงครั้งที่หกพลังของนางถูกใช้ถึงขั้นสูงสุดแล้วความน่ากลัวของหมัดที่หกโจมตีลงบนตัวหลงเหยียนอย่างจัง

        เวลานี้นางเริ่มรู้สึกอ่อนแรงทุกคนต่างก็คิดว่าหลงเหยียนต้องไม่รอดแล้วเป็นแน่ ทว่าร่างกายกลับยังไม่ล้มลง

        ทันใดนั้นหลงเหยียนจ้องเขม่นนางด้วยความโกรธ คำรามด้วยเสียงที่บ้าคลั่งแล้วระเบิดพลัง

        นั่นคือความเด็ดเดี่ยว!ความโมโห! ความคลั่ง! คือเสียงคำรามที่ไม่มีวันยอมแพ้

        จากนั้นเขาก็เร่งรวบพลังปราณชกออกไป แล้วเก็บหมัดกลับมา! การเคลื่อนไหวของเขาดูคล่องแคล่วมากคล้ายรอเวลานี้มานานแล้ว และเหมือนเขาก็เตรียมตัวเพื่อรอวินาทีนี้มาตั้งแต่แรก

        ภายในกายเมื่อครู่กายสุริยะดูดพลังสายฟ้าเข้าสู่ร่างกายผสานเข้ากับหมัดลงทัณฑ์จากนั้นก็รวมพละกำลังทั้งหมดเหวี่ยงหมัดไปที่ท้องน้อยหลงอวี่ซี

        หลงอวี่ซีที่ทั้งตกใจและหวาดกลัวส่งเสียงร้องที่อนาถร่างถูกชกร่วงลงจากสนามประลอง

        โครม...กระแทกลงบนพื้นอย่างแรง กระอักเลือดแดงสดออกมา

        จับจ้องไปที่หลงเหยียนถึงแม้รู้สึกไม่พอใจ แต่นางก็อ่อนแรงสลบไปแล้ว...

        หลงเซ่าโหยวกริ้วทว่าถูกฝ่ามือขนาดใหญ่กดเอาไว้ “อย่าวู่วาม รีบไปดูพี่เจ้า พานางไปรักษาตัวก่อน”

        หลงเซ่าโหยวมองหลงเหยียนด้วยสายตาเย็นเยือกพยักหน้ารับ แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่เข้าใจเมื่อครู่หลงเหยียนไม่มีโอกาสรอดชีวิตเลยเพราะเหตุใดถึงโจมตีกลับและเอาชนะได้ในครั้งเดียว?

        เวลานี้สนามประลองตกสู่ความเงียบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้ทุกคนเบิกตากว้าง มองสนามประลองด้วยความตกใจมองชายหนุ่มที่คล้ายไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา

        เสื้อผ้าช่วงครึ่งท่อนบนของเขาฉีกขาดเผยให้เห็นไหล่กว้าง หลงเหยียนรับแรงระเบิดจากหมัดทำให้บาดเจ็บไม่น้อยหากไม่ใช่เพราะมีกายสุริยะช่วยดูดพลังสายฟ้าส่วนหนึ่งเข้ามาในร่างกายเกรงว่าเขาคงเหลือเพียงลมหายใจรวยรินแล้ว

        เช็ดเลือดที่มุมปากมองทุกคนด้านล่างที่กำลังมองขึ้นมาด้วยความตกตะลึง เขายิ้มหมัดสายฟ้าแปดทิศไม่ได้ทำให้เขาถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียวกลับกันยังสามารถเหวี่ยงหมัดโจมตีเป็นครั้งสุดท้าย ล้มหลงอวี่ซีได้สำเร็จ

        หลงเหยียบปรับสมดุลไม่ได้ทว่ายังไม่ล้มลง สำหรับคนที่ดูถูกเหยียดหยาม เขาคงต้องใช้วิธีที่ทารุณมาตอบโต้

        เขายืนอยู่บนสนามประลองดั่งเทพนักรบเมื่อสายตามองกวาดผ่านผู้ดำเนินการประลอง สายตาบรรจบลงที่หลงจ้าน สายตาเขาดูท้าทายอีกทั้งยังแสยะยิ้มมุมปาก

        หลงอีเพิ่งตั้งสติได้ในใจเกิดความประหลาดใจ ทว่าผู้อาวุโสยิ่งประหลาดใจยิ่งกว่า เขานั่งไม่ติดแล้ว

        มีเพียงหลงจ้านเท่านั้นที่แววตาเต็มไปด้วยความโกรธอยากพุ่งเข้าไปฆ่าหลงเหยียนเสียตั้งแต่วินาทีนี้นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้หลงเหยียนจะทำให้เขาผิดหวังอีกเช่นเคยหลงอวี่ซีที่มีพลังระดับชีพมังกรขั้นที่หกยังไม่อาจสังหารเขาได้

        “สั่นแล้วหรือ อิจฉาพรสวรรค์ข้ามากใช่ไหมเล่า!ข้าแกร่งมากกว่าลูกชายเจ้าตั้งหลายเท่า ยิ่งไปกว่านั้น อนาคตข้าจะแกร่งกว่าเจ้าข้าจะใช้พละกำลังแสดงถึงการมีตัวตนของข้า นับแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะทำให้ทุกคนที่ประเมินข้าต่ำต้องแหงนหน้ามองข้าข้าจะทำให้พวกเขาเกิดความหวาดกลัวต่อข้า นับแต่นี้เป็นต้นไป”

        “หลง! จ้าน! เจ้าร่วมมือกับเซียวกงเป้า คงนึกไม่ถึงใช่หรือไม่ว่าข้าหลงเหยียน จะเปิดเผยแผนการของพวกเจ้า รอก่อนเถิด จากนี้ไปข้าจะทำให้เจ้าต้องตะลึง”

        หลงเหยียนมองลงไปด้านล่างเวทีชายคนที่เขาจับมายังคงถูกมัดนอนอยู่บนพื้นเมื่อครู่ไม่มีใครสังเกตเห็นรายละเอียดข้อนี้แล้วต่อให้เขาบาดเจ็บหนักก็ยังคิดแฉธาตุแท้ของหลงจ้านต่อหน้าทุกคนให้เขาไสหัวออกจากตระกูลหลงอู่

        เพื่อชัยชนะในการประลองหลงเหยียนเตรียมตัวมาพร้อมแล้ว สายฟ้าและแสงเรืองรองนั้นมาพร้อมธาตุไฟทั้งหมดสามารถให้พลังหยางดูดซึมเข้าไปในร่างกาย หลอมกลายมาเป็นพละกำลังของตน

        นี่คือสิ่งที่หลงเหยียนเพิ่งนึกขึ้นได้เมื่อไม่นานมานี้นึกไม่ถึงว่าการประลองครั้งแรกก็อันตรายเช่นนี้แล้วแต่สุดท้ายเขาก็ยังใช้ชีวิตเดิมพันอยู่ดี เป็นดั่งที่เขาคิด ดูดพลังสายฟ้าโจมตีด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี แล้วใช้มาล้มหลงอวี่ซี

        ความบ้าคลั่งทั้งหมดเกิดจากการถูกบีบบังคับทั้งนั้นตระกูลหลงอู่ที่ใหญ่โต คาดว่าหลงเหยียนคือคนแรกที่กล้าใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน

        หลงหยุนฉีมองไปบนสนามประลองหลงเหยียนร่างเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดไหลออกมาจากมุมปาก นางทั้งดีใจและสงสารน้ำตาไหลอย่างควบคุมไม่ได้

        สุดท้ายหลงเหยียนหยุดสายตาที่ผู้อาวุโสแห่งตระกูล พยายามส่งยิ้มแล้วพูดเสียงดัง“หลงอวี่ซีอยากสังหารข้า ฝากรอยแผลบนตัวข้าทั้งหมดเจ็ดรอยแต่ข้าแค่ชกนางหนึ่งหมัดเท่านั้น ท่านปู่คงไม่กล่าวโทษข้าใช่หรือไม่ตอนนี้นางร่วงลงจากสนามประลอง หมดสติไปแล้ว แต่ข้ายังไม่ล้ม ใครแกร่งมากกว่ากันใครสมควรได้รับตำราสองเล่มมากกว่ากัน คาดว่าท่านก็คงเห็นแล้วโปรดมอบตำราสองเล่มนั้นให้ข้าเถิด!”

        หลงเหยียนคุกเข่าลงบนพื้นคำรามเสียงดัง “โปรดมอบให้ข้า” เสียงคำรามนี้คล้ายเป็นเสียงฟ้าผ่าดังสนั่นไปทั่วทั้งตระกูลหลงอู่

        --------------------