ยอดมนุษย์ทะลุเกมกลายพันธุ์

“พี่ฮุย ทำไมถึงเพิ่งขึ้นมาล่ะ?”

เมื่อเห็นว่าเซี่ยฮุยขึ้นมาอยู่ด้านบนเรือเป็นคนสุดท้าย เฉียนตัวตัวที่กลับคืนสู่สภาพเดิมก็ถามเขาด้วยความแปลกใจ

“กำลังอึ้งอยู่”

เซี่ยฮุยลากกระเป๋าไปพลางก็ตอบกลับด้วยอาการใจลอย สายตาของเขากวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อสำรวจสิ่งที่อยู่ด้านในเรือลำนี้

ด้านในเรือลอยเหมือนกับที่เห็นจากภายนอก ถ้าหากจะให้บรรยายก็คงต้องใช้คำว่า “ใหญ่”

ตัวเรือที่อยู่ตรงกลางน่าจะมีอยู่ประมาณหกชั้น เซี่ยฮุยยืนอยู่ด้านบนดาดฟ้าและแหงนหน้ามองขึ้นไปด้านบน

ตอนนี้เขายืนอยู่ด้านบนของเรือซึ่งสูงเกือบจะแตะฟ้า แสงจากพระอาทิตย์ไม่ได้สว่างจ้าจนแสบตาเหมือนกับตอนที่อยู่ด้านนอกเรือแม้แต่น้อย

เขาเห็นด้านบนตัวเรือมีชั้นฟิลม์บาง ๆ ปกคลุมอยู่ อีกทั้งยังหมุนเวียนอย่างช้า ๆ

“ฝาครอบป้องกันงั้นเหรอ”

เซี่ยฮุยรู้สึกตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น แม้ว่าในอินเทอร์เน็ตจะมีคำแนะนำเกี่ยวกับสิ่งนี้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นด้วยตาตัวเอง

เขากวาดตามองไปรอบ ๆ นักเรียนศิลปะการต่อสู้ที่เข้ามาด้านในตัวเรือก่อนเขา ต่างก็ไม่มีใครยืนอยู่บนดาดฟ้าชั้นนี้แล้ว มีเพียงเซี่ยฮุยคนเดียวเท่านั้นที่เป็นคนสุดท้ายที่ขึ้นมาถึงด้านบนนี้

“ดูเหมือนว่าการทดสอบจะไม่ได้ยากมากมายอะไร”

เซี่ยฮุยแอบคิดเช่นนี้อยู่ภายในใจ เพราะไม่มีนักเรียนศิลปะการต่อสู้คนไหนไม่สามารถขึ้นมาด้านบนนี้ได้แม้แต่คนเดียว

คิดเช่นนี้ เซี่ยฮุยก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติ

ทุกคนต่างก็เป็นผู้ที่ผ่านการทดสอบการประเมิน ดังนั้นย่อมเป็นกลุ่มคนที่มีคุณสมบัติ การเดินขึ้นมาด้านบนเรือนี้โอกาสที่จะหยุดเดินก็มีอยู่น้อยมาก

“ยังจะยืนอึ้งอีกนานไหม?”

หลี่ต้าป้าวเดินขึ้นมาด้านบนตัวเรือ เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งหกคนยังยืนอยู่ด้านบนชั้นดาดฟ้า เขาก็แอบรู้สึกเอือมระอากับกลุ่มนักเรียนที่ทำตัวแปลกประหลาดเหล่านี้

แม้ว่าจะเป็นนักเรียนที่อยู่ในโรงเรียนของตัวเอง อีกทั้งยังมีความสามารถระดับสูง แต่ท่าทางงุนงงของเด็กเหล่านี้ที่เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้งก็ทำให้เขาแอบรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย

ถ้าหากเด็กเหล่านี้ทำท่าทางแบบนี้ตอนเข้ารับการทดสอบในมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้คงไม่ดีแน่

ต่อให้พวกเขามีความแข็งแกร่ง แต่ถ้าหากมีปัญหาด้านจิตใจที่ดูไม่ปกติเช่นนี้ พวกเขาก็คงจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยคะแนนที่ไม่ดีแน่นอน

เขาไม่อยากให้เด็กนักเรียนเก่ง ๆ ที่มีความสามารถเหล่านี้เดินไปถึงจุดนั้นเลย

“ครูหลี่ พวกผมกำลังยืนสำรวจเรือบินอยู่ครับ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะครับที่พวกผมขึ้นมายืนอยู่ด้านบนเรือบินแบบนี้”

เมื่อเห็นคนอื่น ๆ ยังยืนดูเรือบินและทำท่าทางราวกับไม่ได้ยินในสิ่งที่หลี่ต้าป้าวพูด เฉียนตัวตัวที่ตอบสนองเร็วที่สุดก็รีบพูดขึ้นมา

“ครูหลี่ นั่นคือฝาครอบป้องกันใช่ไหมครับ”

หลี่ต้าป้าวแอบชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหันไปมองจุดที่เซี่ยฮุยชี้ก่อนจะพยักหน้าตอบกลับมา

“ใช่ นี่คือฝาครอบป้องกันของเรือบิน ระดับของพลังงานสูงมาก ต่อให้เป็นการโจมตีของผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตพิเศษขั้น 9 ก็ไม่สามารถทำลายมันได้”

“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าระหว่างที่เราเดินทางไปที่เมืองหลวง คงจะเจอกับสิ่งอันตรายระหว่างทางสินะคะ”

หลี่ต้าป้าวหันไปมองเจี่ยปิงอวี่ที่พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ภายในใจก็แอบชื่นชมความเฉลียวฉลาดของเด็กผู้หญิงคนนี้

เขาพูด “หลังจากที่ขึ้นมายืนอยู่บนเรือลำนี้ พวกเธอก็ถูกนับว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตพิเศษอย่างแท้จริงแล้ว ใช่แล้วล่ะ...บนโลกใบนี้ไม่ได้ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์หรอก ก่อนหน้านี้พวกเธออาจจะเคยสัมผัสกับเรื่องแปลกประหลาดบางอย่างมาบ้างแล้ว ตอนนี้สถานการณ์ปัจจุบันของเผ่ามนุษย์เรากำลังเลวร้ายลงเรื่อย ๆ”

“นับจากวันที่พวกเธอเข้าร่วมการทดสอบเข้ามหาวิทยาลัย พวกเธอจะไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป”

“ในฐานะของผู้ฝึกยุทธ์และผู้มีความสามารถ พวกเธอต้องแบกรับความรับผิดชอบเพื่อปกป้องโลก แน่นอนว่าความสามารถของพวกเธอในตอนนี้ยังไม่แข็งแกร่งมากพอ ยังต้องใช้เวลาเพื่อฝึกฝนกันต่อไป การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเพียงแค่ตัวคัดกรองอีกชั้นหนึ่ง จะได้รับทรัพยากรแบบไหนก็ขึ้นอยู่กับคะแนนของพวกเธอแล้วล่ะ”

เมื่อเห็นสายตาของเหล่านักเรียนที่อยู่ตรงหน้า หลี่ต้าป้าวก็พูดต่อไปว่า “ความสามารถของพวกเธอถือว่าไม่เลวเลย แต่พวกเธอถูกจัดอยู่ในกลุ่มสิบสามเมืองหลัง ถ้าหากอยากจะสอบให้ได้คะแนนสูง ๆ ไม่เพียงแต่ต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีเท่านั้น...”

ระหว่างที่พูด เขายกนิ้วขึ้นมาชี้สมองตัวเอง “สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ...ต้องใช้สมองด้วย”

“ใช้สมอง?!”

เซี่ยฮุยและคนอื่น ๆ เกิดความสงสัย

แต่หลี่ต้าป้าวไม่ได้อธิบายอะไรต่อจากนั้น เขาเดินเข้าไปด้านในตัวเรือและทิ้งเด็ก ๆ เหล่านี้ไว้ด้านหลัง

เซี่ยฮุยหันไปสบตากับคนอื่น ๆ สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัย ครูหลี่ต้องการจะบอกอะไรกับพวกเขากันแน่?

“ดูเหมือนว่าการทดสอบเพื่อเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ในครั้งนี้คงไม่ง่ายอย่างที่พวกเราคิดแล้วสิ”

เซี่ยฮุยมองแผ่นหลังครูหลี่ที่เดินหายเข้าไปด้านใน เขาจึงพูดด้วยการคาดเดาว่า “เมื่อกี้ครูหลี่พูดว่าโลกใบนี้มีเรื่องแปลกประหลาดมากยิ่งขึ้น ดูเหมือนว่าชีวิตของพวกเราหลังจากนี้คงจะลำบากมากขึ้นแล้วล่ะ”

“ฉันคิดว่า นับตั้งแต่วันที่พวกเราเลือกที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ พวกเราต่างก็เลือกทางเดินหลังจากนี้แล้ว การเดินทางไปที่เมืองหลวงในครั้งนี้ คงไม่ราบรื่นอย่างที่คิด”

เจี่ยปิงอวี่พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเฉียนตัวตัวที่ตรงไปตรงมา

“แต่ก็เอาเถอะ ไม่ว่าจะมาด้วยวิธีไหนพวกเราก็ต้องรับมือให้ได้ อีกอย่างเจตนารมณ์ของเราก็คือเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้อันดับหนึ่ง สิ่งเหล่านี้ถ้าหากหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน”

“โอ้โห เจ้าอ้วน วันนี้พูดดีมีสาระมากเลยนะเนี่ย”

หลี่เหมยมองเฉียนตัวตัวด้วยสีหน้าตกตะลึง เธอพูดต่อไปว่า “ไม่ว่าคลื่นลมจะพัดให้เอียงแค่ไหนพอถึงเวลาเทียบท่า เรือก็จอดตรงของมันเองแหละ ทุกคนสู้ ๆ นะ”

“เรือลำนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับแค่พวกเรานะ”

เซี่ยฮุยมองเพื่อนร่วมทีมและพูดกับพวกเขาในสิ่งที่เห็น

“ใช่ ทุก ๆ ปีจะมีเรือจำนวนสามลำที่รับเหล่านักเรียนสายศิลปะการต่อสู้ไปเข้าร่วมการทดสอบ สิบสามเมืองแรกจะใช้เรือทั้งหมดสองลำ ส่วนอีกสิบสามเมืองหลังใช้เรือลำเดียว เรือของเราที่ยืนอยู่ในตอนนี้มีนักเรียนจากสิบสามเมืองมารวมกันอยู่ที่นี่”

เนื่องจากตระกูลเจี่ยค่อนข้างมีอิทธิพลและกว้างขวาง ดังนั้นเธอจึงมีความรู้เรื่องต่าง ๆ ค่อนข้างมาก

“ฮ่า ๆ ๆ ทรัพยากรของคนพวกนั้นมีเยอะกว่าเรา ก็เลยมองข้ามหัวพวกเรามาโดยตลอด ครั้งนี้แหละพวกเราจะทำให้สิบสามเมืองแรกได้เห็นว่าเราเจ๋งแค่ไหน”

หลังจากเฉียนตัวตัวประกาศกร้าว เขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

ครั้งนี้หลี่เหมยไม่ได้อัดเฉียนตัวตัวที่กำลังทำตัวหยิ่งผยองเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา สายตาของเธอก็เป็นประกายด้วยความกระตือรือร้นเช่นกัน

เซี่ยฮุยที่เพิ่งจะทะลุมิติมาที่นี่ได้ไม่นาน เขาจึงไม่ค่อยเข้าใจตื้นลึกหนาบางของสิบสามเมืองแรกเท่าไหร่นัก แต่จากท่าทางของคนเหล่านี้เมื่อพูดถึงสิบสามเมืองเหล่านั้น ดูเหมือนว่าการทดสอบที่กำลังจะมาถึงคงไม่ง่ายแล้วสิ

การแข่งขันระหว่างสิบสามเมืองแรกและสิบสามเมืองแห่ง ต้องดุเดือดมากแน่นอน!

“ครืน!”

เสียงโซ่เหล็กดังขึ้น แผ่นกระดานที่ถูกปล่อยลงมาก่อนหน้านี้ถูกดึงกลับเข้ามาใต้ชั้นดาดฟ้าแล้ว

หลังจากรู้สึกได้ถึงความเบาหวิวไร้น้ำหนัก เรือบินก็เริ่มลอยสูงขึ้น เซี่ยฮุยจึงพูดกับคนอื่น ๆ “พวกเราเข้าไปด้านในกันเถอะ”

จากนั้นทั้งหกคนก็เดินเข้าไปด้านในตัวเรือ

ด้านในนี้มีขนาดใหญ่เช่นเดียวกับด้านนอก ซึ่งถูกตกแต่งคล้ายกับสไตล์จีนในโลกก่อนหน้านี้ของเขามาก

มีแผ่นกั้นเหมือนโรงมหรสพ อีกทั้งยังมีกระถางดอกไม้ประดับอยู่ด้วย ดูสง่างามเป็นอย่างมาก

“พระเจ้า...ที่นั่งของพวกเราอยู่โซน 13”

เมื่อหันไปมองที่นั่งที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน หลังจากเฉียนตัวตัวก้มหน้ามองหมายเลขที่นั่งตัวเอง เขาก็วางกระเป๋าในมือของตัวเองลงกับพื้นด้วยท่าทางอ่อนแรง

เขาเริ่มร้องโอดครวญ “ต้องเดินอีกไกลเลย”

แม้ว่าตำแหน่งที่นั่งของพวกเขาจะอยู่ชั้นหนึ่ง แต่ก็เป็นโซนที่อยู่ลึกที่สุดของชั้น

“ไปเถอะเจ้าอ้วน อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องขายหน้าไปมากกว่านี้เลย”

เมื่อเห็นว่าคนอื่น ๆ ที่อยู่รอบตัวเริ่มมองมาที่พวกเขา หลี่เหมยก็หันไปเตือนเฉียนตัวตัว

พวกเขาเดินผ่านทางเดินที่เป็นเส้นยาวเข้ามาด้านใน หลังจากเสียพลังงานไปกับการเดินอยู่พักใหญ่ในที่สุดก็มาถึงโซนที่นั่งของตัวเอง

“คนพวกนั้นคือนักเรียนของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของเมือง Y สินะ”

“อื้อ ดูจากเวลาที่เรือบินจอดเมื่อกี้ คิดว่าใช่แล้วล่ะ”

“ดูจากท่าทางแล้วหน่อมแน้มชะมัด”

“บางทีคนพวกนั้นอาจจะมีความแข็งแกร่งซ่อนอยู่ก็ได้นะ”

“ชิ พวกรั้งท้ายแบบนั้นจะไปมีความสามารถดี ๆ ซ่อนอยู่ได้ยังไง”

“พูดงี้ก็สวยดิวะ มาลองกันสักตั้งไหมล่ะ?”

ได้ยินชายหนุ่มทรงผมชาวพังค์พูดเช่นนั้นระหว่างที่กำลังเดินผ่าน เฉียนตัวตัวก็ถลาเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที

“แหม...นี่มันเจ้าอ้วนเฉียนไม่ใช่เหรอวะ”

อีกฝ่ายหันหน้ามาด้วยท่าทางไม่แยแส อีกทั้งยังพูดยั่วโมโห “มีปัญหาเหรอ คิดว่าที่นี่คือเมือง Y ของแกเหรอวะ?”

“ตระกูลเฉี่ยนของแกจะทำอะไรพวกฉันได้? จะให้พึ่งพาหน้าบาน ๆ ของแกเหรอวะ? ฮ่า ๆ ๆ ...”

พูดจบ ชายหนุ่มทรงผมชาวพังค์ก็หัวเราะร่าออกมา อีกทั้งยังทำท่าทางราวกับเป็นพวกบ้าคลั่ง

“แก! ไอ้กากเดนจาง อย่าคิดว่ามีข้อห้ามไม่ให้สู้กันบนเรือบินแล้วฉันจะทำอะไรแกไม่ได้นะ”

เฉียนตัวตัวรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก นิ้วอ้วน ๆ ของเขาชี้หน้าชายหนุ่มทรงผมชาวพังค์ด้วยความเกลียดชัง

“ก็มาดิวะ แน่จริงก็เข้ามาเด่!!!”

ชายหนุ่มทรงผมชาวพังค์ยื่นหน้าออกมาใกล้เฉียนตัวตัว อีกทั้งยังพูดด้วยสีหน้ายียวนกวนประสาท

ผัวะ!

เสียงหนึ่งดังขึ้น วินาทีต่อมาศีรษะของชายหนุ่มทรงผมชาวพังค์ก็ถูกพลังมวลใหญ่กดจนก้มต่ำลง

“เหมยเหมย...ฉัน...”

“ฉันอะไร!”

หลี่เหมยดึงมือกลับมาและมองไปที่ชายหนุ่มทรงผมชาวพังค์ด้วยความไม่พอใจ

“จางรั่วชวี นายช่วยทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่หน่อยไม่ได้เหรอ? เลิกทำนิสัยเหมือนกับเด็กไม่รู้จักโตสักที”

“เห็นด้วย! ทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสาแบบนี้ ใครจะไปเห็นค่าแกวะ”

“ไอ้อ้วนเฉียน! แก...”

หลี่เหมยหันกลับมามองเฉียนตัวตัวที่กำลังยืนยุยงปลุกปั่นอยู่ข้าง ๆ เธอยกฝ่ามือขึ้นและตบเข้าท้ายทอยของเฉียนตัวตัวจนเกิดเสียง “เพียะ”

“นายก็อีกคน คิดว่าตัวเองดีไปกว่าคนอื่นเหรอ?”

“เหอะ!”

จางรั่วชวีที่กำลังก้มหน้า เมื่อเห็นว่าเฉียนตัวตัวก็ถูกตบ เขาจึงหลุดหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ

“หัวเราะไรวะ”

เฉียนตัวตัวลูบหัวตัวเอง จากนั้นเขาก็หันไปถลึงตามองอีกฝ่าย “ถูกตบกบาลแต่ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก แกนี่มันสถุนว่ะ!”

สถุนน้อยกว่าคนแบบแกก็แล้วกัน!”

“เหอะ ๆ!”

จางรั่วชวี่เห็นเฉียนตัวตัวหัวเราะเหอะ ๆ ออกมาแต่กลับไม่พูดอะไรอีก เขาก็คิดในใจว่าท่าทางของเฉียนตัวตัวสถุนมากกว่าเขาเสียอีก

“ดีแต่หลบอยู่ด้านหลังผู้หญิง ไม่มีศักดิ์ศรีเอาซะเลย”

“แกด่าใครไม่มีศักดิ์ศรี”

“ใครอยากรับก็คนนั้นแหละ”

“อ่าห๊ะ นี่ยอมรับแล้วสินะ”

“ฉันยอมรับแล้วจะทำไมมิทราบ”

……

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเริ่มกลับมาต่อปากต่อคำกันอีกครั้ง ไฟที่อยู่ในใจหลี่เหมยก็ปะทุขึ้นมามากยิ่งขึ้น “หยุดได้แล้ว!”

“อยากจะทะเลาะกันมากใช่ไหม มา! ฉันจะทะเลาะเป็นเพื่อน”

พูดจบเธอก็ขยับมือไปวางอยู่บนด้ามจับกระบี่ที่แขวนอยู่ข้างเอว

“อย่านะ! เหมยเหมย”

“ไม่เอานะเหมยเหมย!”

ชายทั้งสองคนที่กำลังด่าทอกันปิดปากเงียบสนิท อีกทั้งยังห้ามหลี่เหมยไม่ให้ทำอะไรไปมากกว่านี้

“เหมยเหมย เธอเดินไปก่อนเถอะ”

จางรั่วชวีลุกขึ้นยืนและผายมือเชิญเธอให้ไปนั่งประจำที่

“หึ!”

เฉียนตัวตัวก็ไม่เกรงใจอีกฝ่าย เขารีบเบียดตัวเองเดินนำเข้าไปเป็นคนแรก และนั่งลงประจำตำแหน่งของตัวเอง

จบแล้วเหรอ?

เซี่ยฮุยสังเกตเห็นว่าผองเพื่อนในทีมของชายหนุ่มทรงผมพังค์ และคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาไม่ได้เข้ามาช่วยเหลือ เขาจึงเดาได้ว่าทั้งสองคนนี้อาจจะเป็นคนรู้จักกันมาก่อน

เรื่องของสามคนนั้น หากคนนอกเข้าไปยุ่งวุ่นวายคงไม่ดีเท่าไหร่นัก

เมื่อเห็นว่าหลี่เหมยก็เดินไปนั่งที่ของตัวเอง เซี่ยฮุยจึงเดินตามเข้าไปด้วย

ฉากเล็ก ๆ ได้ผ่านพ้นไปแล้ว

แต่เซี่ยฮุยกลับสังเกตเห็นว่านอกจากชายหนุ่มผมทรงร็อคที่เดินออกมายั่วโมโห

คนอื่น ๆ ก็ไม่คิดจะลงมือทำอะไร แม้ว่าจะเป็นนักเรียนสายศิลปะการต่อสู้ภายในเมืองสิบสามเมืองหลังเหมือนกัน และมีความเกลียดชังกลุ่มนักเรียนศิลปะการต่อสู้ของสิบสามเมืองแรก

แต่ทุกคนก็สามารถเป็นคู่แข่งกันได้ไม่ว่าจะอยู่เมืองใดก็ตาม คนที่ไม่ได้มีความแข็งแกร่งบางส่วนก็จะหันไปหากลุ่มพันธมิตรที่มีความแข็งแกร่งระดับเดียวกัน โดยมีความคิดที่ว่าถ้าตายก็ขอตายหมู่ดีกว่าตายเดี่ยว

หลังจากเดินเข้ามานั่งประจำตำแหน่งที่นั่งของตัวเอง พวกเขาทั้งหกคนก็ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา พวกเขานั่งฟังบทสนทนาของคนที่นั่งอยู่รอบ ๆ แต่กลับไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งเหล่านั้น

พวกเขาไม่ได้สนใจกลุ่มคนที่มีเป้าหมายอยู่ในระดับเดียวกันอยู่แล้ว

เซี่ยฮุยและคนอื่น ๆ เอนตัวเข้ากับพนักพิงเพื่อเตรียมตัวพักผ่อน

เหลืออีกสองสถานีที่ต้องจอด หลังจากนี้เรือบินก็จะมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงซึ่งเป็นสถานที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว พวกเขาเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

ดังนั้นพวกเขาจึงต้องสะสมพลังเพื่อให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่า และเตรียมพร้อมที่จะรับมือกับการทดสอบหลังจากนี้

“ด่านในการสอบเข้ามีอะไรบ้างนะ?”

ก่อนที่การทดสอบจะเริ่มต้นขึ้น นอกจากทราบว่าด่านเหล่านี้ถูกตั้งโดยสมาคมศิลปะการต่อสู้ของเมืองหลวง ก็ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับรายละเอียดส่วนอื่น ๆ แม้แต่คนเดียว

เซี่ยฮุยหลับตาลงช้า ๆ สมองของเขามีคำถามแวบเข้ามาครู่หนึ่ง หลังจากนั้นมันก็หายไปอย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าด่านเหล่านั้นจะเป็นอย่างไร แต่ความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ก็มากพอที่จะรับมือกับมันได้แล้ว

อีกอย่างเพื่อนร่วมทีมของเขาก็ไม่ได้อ่อนแอถึงขั้นไร้ประโยชน์

เขาชำเลืองมองเพื่อนในทีมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ภายในใจของเขาก็สงบลง

เขาหลับตาลงอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเลือกที่จะไม่ฟุ้งซ่านกับเรื่องต่าง ๆ ภายในหัว ปล่อยให้จิตใจว่างเปล่าและเข้าสู่โหมดพักผ่อนในทันที