กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

หลังจากนั้นไม่นานถั่วงอก3ก็นั่งหลับตาลงเพื่อปรับตัวให้เข้ากับพลังที่เพิ่มขึ้นมาและในเวลาต่อมาถั่วงอกที่เหลือก็ค่อยๆฟื้นขึ้นมา ตอนนี้ทั้งหมดกำลังนั่งปรับตัวให้เข้ากับพลังมีเพียงกริมเท่านั้นที่นั่งดูอย่างสงสัย
''ฟู่ว! พลังเพิ่มขึ้นมามากเลย''ถั่วงอก1ฉีกยิ้มน่ารักแล้วพูดขึ้น แต่กริมกลับนั่งขมวดคิ้วแน่นจากนั้นจึงลุกขึ้นแล้วพูดขึ้นน้ำเสียงที่เคร่งขลึม
''พี่สาวถั่วงอก1ท่านและน้องของท่านคือใครกันแน่ ข้ารู้ว่าพวกท่านไม่ใช่คนธรรมดา''ที่กริมสงสัยเพราะระดับการฟื้นตัวและพลังที่เพิ่มขึ้นมาแบบนี้ถึงจะได้สรรพคุณของสมุนไพรที่สะสมอยู่ช่วยก็ตามแต่มันก็ไม่น่าจะมากแบบนี้ ตอนนี้มีความเป็นได้เพียงอย่างเดียวคือพวกนางต้องมีสายเลือดพิเศษหากจะบอกว่าพวกนางเป็นอัจฉริยะ? ไม่มีทางเพราะมันเกินกว่านั้นไปอีกความจริงกริมเริ่มสงสัยเรื่องความสามารถของถั่วงอกทั้ง5ตั้งแต่ตอนที่ฝึกให้แล้ว จนถึงตอนนี้ถึงมั่นใจเพราะเวลาเพียง11วันมันไม่น่าจะมีใครพัฒนาตนเองได้ไวขนาดนั้น
''ข้า...ข้าขอโทษด้วย...ตอนนี้ข้ายังบอกกับเจ้าไม่ได้หรอก แต่ข้าสัญญาในอนาคตเจ้าจะได้รับรู้แน่ๆ''ถั่วงอก1มีแววตาที่ลำบากใจ แต่กริมกลับส่ายหน้าหากนางไม่ต้องการจะพูดอะไรกริมก็ไม่ได้บังคับ
''ว่าแต่ทำไมพลังของเจ้าหายไป ข้าสัมผัสอะไรไม่ได้เลย''ถั่วงอก5ถามออกมานางถนัดเรื่องตรวจสอบมากแต่ตอนนี้นางสัมผัสอะไรไม่ได้มันเหมือนกับว่ากริมกลายเป็นคนธรรมดาไปแล้ว
''ผนึกเอาไว้ พลังของข้าอยู่ๆก็บ้าคลั่งขึ้นมามันพยายามจะกลืนกินกันเอง เฮ้อ...''กริมถอนหายใจออกมาจากนั้นกริมก็เดินออกจากห้องไป ฉับพลันถั่วงอกทั้ง5ก็ฉีกรอยยิ้มที่สดใสขึ้นมา
''พี่ใหญ่ดูเหมือนว่าความทรงจำของเราจะกลับมาพร้อมกันหมด แล้วการที่นาย...''
''เงียบ! พวกเจ้าห้ามพูดเรื่องนี้เด็ดขาดรอจนกว่าเราจะก้าวไปที่โลกอื่นแล้วเก็บเกี่ยวตัวตนของเรากลับมาตอนนี้พวกเรายังไม่แกร่งพอที่จะ...''ถั่วงอก1เองก็เงียบลงในดวงตาของนางมีแต่ความซับซ้อนดูเหมือนเบื้องหลังของพวกนางทั้ง5อาจจะเกี่ยวข้องกับกริมหลังจากนั้นมาก็ครบเวลาและวันนี้คือวันที่การแข่งกันจะเริ่มต้นขึ้นกริมและถั่วงอกมุ่งหน้ากลับโรงเรียนซึ่งความเร็วของกริมยังคงมีมากพอๆกับถั่วงอกเมื่อผนึกพลังของตนเองไป
''มาซักที ไปกันเถอะตอนนี้การแข่งขันเกือบจะเริ่มต้นขึ้นแล้วและไม่ต้องกังวลเรื่องกองกำลังปีกมังกรข้าจัดการทุกอย่างไปแล้ว''แจ๊คสันยืนรอพวกกริมอยู่ที่หน้าทางเข้าโรงเรียน ซึ่งมันไม่ได้สงสัยอะไรเพราะมันไม่ได้มีความสามารถเรื่องการตรวจสอบมันจึงคิดว่ากริมยังคงแข็งแกร่งเหมือนเดิมบูม! แจ็คสันใช้พลังพาทุกคนมาที่ลานแข่งขันภายในอึดใจ ลานที่ใช้ต่อสู้ตั้งอยู่ตรงกลางซึ่งมีขนาดใหญ่รอบด้านเองก็เต็มไปด้วยที่นั่ง
''คนเยอะน่าดู''กริมพูดออกมาขณะนั่งลงตรงพื้นที่ของผู้ลงแข่งส่วนแจ๊คสันแยกออกไปรวมกับเหล่าอาจารย์ ตอนนั้นเองอยู่ๆก็มีจิตสังหารส่งตรงมาหากริมเป็นอาจารย์ระดับสูงที่เป็นเพื่อนกับราชันย์นักรบที่ตายไปกริมส่ายหน้าโดยไม่รู้ว่าเพื่อนของอีกฝ่ายได้ตายไปเพราะตนเองจากนั้นกริมก็แสยะยิ้มขึ้นมาเป็นการตอบรับกีซ! ปลดปล่อยจิตสังหารกลับไปบ้างอาจารย์คนนั้นกลายเป็นเหงื่อตกเพราะจิตสังหารของกริมรุนแรงกว่าของมันมากมันรุนแรงจนได้ยินเสียงกรีดร้องของปีศาจ
''เหอะ!''กริมสถบออกมาเมื่ออาจารย์ระดับสูงคนนั้นเก็บจิตสังหารพร้อมเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
''ท่านพี่พลังของท่าน''โรซาเรียที่นั่งใกล้ๆกริมสัมผัสได้เหมือนกันนางถามออกมาด้วยความเป็นห่วงแต่กริมกลับส่ายหน้าเรื่องนี้ไม่สามารถพูดได้ในตอนนี้
''ไม่มีอะไรไม่นานเดี๋ยวก็ดีเอง ตอนนี้สนใจการแข่งขันก่อนครั้งนี้หากไม่คับขันน้องหญิงไม่ต้องลงมือทั้งหมดให้พวกพี่สาวถั่วงอกทั้ง5เป็นคนจัดการ''กริมจับจ้องไปทั่วเหล่าคนเริ่มมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆซึ่งก่อนหน้านี้ขุมกำลังใหญ่ทั้ง3มาหมดแล้วเพียงแต่ขุมกำลังปีกมังกรกลับเหลือคนไม่มากเท่าที่ควรซึ่งมันทำให้กริมพอจะเดาได้ว่าแจ๊คสันคงไปอาละวาดที่กองกำลังนั้นมาแน่ๆ
''ดูเหมือนจะเจอคนรู้จักรู้สึกจะชื่อ...อาเมนด้า''กริมพูดไม่ดังแต่ก็เพียงพอให้คนรอบข้างระเบิดเสียงหัวเราะเพราะพื้นที่ของผู้ลงแข่งจะอยู่ห่างกันไม่มากทุกๆทีมจึงพูดคุยกันได้ตลอดเวลา
''เจ้าบอกว่าเจ้ารู้จักธิดาสวรรค์ของพวกเรา? เจ้ารู้มั้ยว่าท่านเทพธิดาผู้สูงส่งมีร่างสถิต4สัตว์ศักดิ์สิทธิ์น้ำหน้าอย่างเจ้าเนี่ยนะจะรู้จักกับท่านเทพธิดา''
''เจ้าอย่าพูดอะไรโง่ๆแบบนั้นสิ มันจะไปรู้จักได้ยังไงถึงมันจะรู้ชื่อของท่านเทพธิดาแล้วยังไงหละมันคงได้ยินมาจากคนอื่นแล้วเอามาเรียกนั่นแหละ''
''หากเจ้ารู้จักกับท่านเทพธิดาจริงๆนะข้ายอมตัดแขนตัวเองทิ้ง1ข้างไปเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าต้องรู้ก่อนนะว่าท่านเทพธิดาจะต้องเป็นหัวหน้ากองกำลังมหาเทพในอนาคต...''คนแล้วคนเล่าต่างหัวเราะและดูถูกกริมแต่ไม่นานพวกมันก็ต้องเงียบลงด้วยความไม่อยากเชื่อเมื่ออาเมนด้าเดินมาหากริมจากนั้นนางก็ก้มหัวของนางลงเพื่อทำความเคารพกริม
''ผู้มีพระคุณข้าต้องขอโทษสำหรับการกระทำที่น่ารังเกียจของข้าเมื่อครั้งที่แล้วด้วยมันเป็นเพราะข้าใจร้อนตอนนี้หะ...หากท่านต้องการให้ข้าทำอะไรกรุณาบอกมาได้เลยข้ายอมทำเพื่อท่านทุกอย่าง'' เปรี้ยง!เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงไปที่หัวของคนที่ดูถูกเยอะเย้ยกริมก่อนหน้านี้พวกมันได้ยินไม่ผิดใช่มั้ยกลายเป็นว่าคนที่พวกมันดูถูกกลับรู้จักกับเทพธิดาสวรรค์ของพวกมันจริงๆ
''รู้ตัวก็ดีแล้วครั้งต่อไปก่อนจะทำอะไรต้องคิดให้รอบคอบ แล้วพ่อของเจ้าเป็นยังไงบ้างสบายดีมั้ย''กริมยังไม่สนใจคนที่ดูถูกตนเองก่อนหน้านี้ขณะถามถึงเมอร์ลิน
''ข้าเข้าใจแล้วส่วนท่านพ่อของข้าสบายดี ทุกๆวันท่านพ่อเอาแต่หาวิธีตอบแทนบุญคุณของท่าน''กริมหัวเราะออกมาเบาๆจากนั้นจึงจ้องมองอาเมนด้าอย่างจริงจัง
''ข้าคิดว่าข้ามีอะไรให้เจ้าทำแล้ว ตอนนี้เจ้าเห็นคนๆนั้นมันบอกว่ามันจะตัดแขนตัวเองหากข้ารู้จักเจ้าส่วนคนนั้นขา คนนั้นแขน อ่า...ช่วยจัดการคนทั้งหมดที่บอกให้ข้าทีจากนั้นเจ้าค่อยกลับไปในที่ของเจ้า''เฮือก! สิ้นเสียงของกริมเหล่าคนที่โดนเพ่งเล็งก็ได้แต่ใจหาย พวกมันไม่สามารถต่อสู้กับอาเมนด้าได้เพราะอาเมนด้ามีร่างสถิตถึง4ร่างซึ่งนางฝึกจนชำนาญไปแล้ว
''ได้!''อาเมนด้าใช้ร่างสถิตเสือขาวทันที เพียงพริบตาเสียงกรีดร้องด้วยความแค้นและเจ็บปวดก็ดังขึ้นทุกๆคนที่บอกว่าจะยอมตัดแขนและขาทั้งหมดเมื่อครู่ต่างสูญเสียแขนและขาไปแล้วจริงๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่152:ซวยเพราะปาก

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่152:ซวยเพราะปาก

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้