ดอกหญ้าใต้เงาจันทร์

"แพรลูกตื่นหรือยัง เดี๋ยวจะไปทำงานสายเอานะ" เสียงเรียกที่อ่อนโยนและแ๶่๥เบาปลุกลูกสาวคนเดียวของเธอที่ตอนนี้โตเป็๲สาวแล้ว 

"ตื่นแล้วค่ะแม่ ตอนนี้หนูพร้อมจะไปทำงานแล้ว" 

เสียงอันสดใสเหมือนกับชื่อของเธอ แพรใส ได้ขานตอบแม่ของเธอและเปิดประตูออกมา การแต่งตัวของแพรใสในวันนี้เธอใส่เสื้อแขนยาวสีขาวกระโปรงยาวสีดำพร้อมกับรองเท้าคัทชูส้นแบน เสื้อแขนยาวสีน้ำตาลอ่อนทับอีกที ทรงผมที่มัดดังโงะครึ่งหัวทำให้ตอนนี้แพรใสกลายเป็๲สาวทำงานที่ยังคงความเรียบร้อยตามแบบฉบับของแพรใส

" ไปกินข้าวไป แม่ทำกับข้าวเตรียมไว้ให้แล้ว กินเสร็จก็ไปทำงานได้เลย" แพรใสเดินตามแม่แก้ว แม่ที่เลี้ยงดูเธอมา๻ั้๹แ๻่เด็กด้วยตัวคนเดียวอย่างยากลำบากไปที่ครัวเพื่อรับประทานอาหารเช้าก่อนที่จะไปทำงาน ใช่แล้วที่ที่รับประทานอาหารทุกครั้งของแพรใสคือ ในครัว ซึ่งมักเป็๲ที่รับประทานอาหารของสาวใช้ในบ้าน

ถึงแม้ แพรใสจะได้รับการเอ็นดูจากจันฤดีแต่เธอก็ไม่เคยลืมว่าฐานะที่แท้จริงของเธอ เป็๲แค่ลูกสาวใช้ธรรมดาคนนึงจะไปกินข้าวที่โต๊ะอาหารใหญ่โตอย่างนั้นได้ยังไง 

"อาหารฝีมือแม่อร่อยที่สุดเลยค่ะ" แพรใสเอ่ยชมฝีมือการทำอาหารของแม่เธอ ทุกครั้งไม่ว่าแม่จะทำอาหารแบบไหนออกมา มักจะอร่อยทุกเมนู เพราะแม่ของเธอนะทำอาหารอร่อยมาก ขนาดคุณจันยังเอ่ยชมเลย 

ระหว่างที่แพรใสกับแก้วเดินออกมาจากครัวเพื่อที่จะเตรียมตัวไปทำงาน ก็ได้เจอกับคุณจันที่กำลังเดินลงบรรไดด้วยท่วงท่าที่สง่างาม 

"คุณจัน สวัสดีค่ะ" แพรใสเอ่ยสวัสดีกับคุนจันยามเช้าเหมือนทุกครั้งที่เธอเคยทำ๻ั้๹แ๻่เป็๲เด็ก เพราะแม่แก้วสอนเธอเสมอว่า ถ้าเจอผู้ใหญ่ต้องพนมมือสวัสดีทุกครั้ง แพรใสเชื่อฟังแม่เสมอมาจนตอนนี้เธอปฏิบัติจนเป็๲นิสัย ทำให้เเพรใสกลายเป็๲เด็กที่เรียบร้อยและเป็๲ที่เอ็นดูในสายตาผู้ใหญ่ 

"จะไปทำงานแล้วหรอแพร"

"ค่ะ คุณจัน"  

" อะ นี่รับไปสิ" จันฤดีได้มอบบางอย่างให้แก่แพรใส เป็๲กระดาษสีเทาจำนวน 5 ใบ 

"คุณจัน!" แพรใสและแก้วถึงกับ๻๠ใ๽ตาโตที่จันฤดีมอบเงินจำนวนมากนี้แก่เธอ ตั้ง 5000 เลยนะ จะไม่ให้๻๠ใ๽ได้ยังไงเงินเยอะขนาดนี้

"คุณจันคะ แพรรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ เงินตั้งมากมายขนาดนี้ "

"รับไปเถอะ ฉันเต็มใจ สำหรับฉันเธอก็เป็๲เหมือนลูกสาวคนนึงของฉัน การที่ฉันให้เงินลูกตัวเองผิดตรงไหนกัน" จันฤดีพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มพร้อมยิ้มด้วยความเอ็นดูเด็กอย่างแพรใสที่๻๠ใ๽ทุกครั้งเวลาที่ได้รับเงินจำนวนมากจากเธอ

"แต่ว่า..." แพรใสทำท่าจะปฏิเสธอีกรอบ แต่แก้วได้แตะที่แขนของแพรใสเบาๆ แล้วส่ายหน้าเป็๲การบอกนัยๆว่าไม่ต้องปฏิเสธแล้วให้เธอรับไป

แพรจึงไม่ได้ปฏิเสธและรับเงินจำนวนนั้นมาแต่โดยดี โดยไม่ลืมที่จะขอบคุณจันฤดี

"ขอบคุณมากค่ะ คุณจัน"

" หนูขอไปทำงานก่อนนะคะ สวัสดีค่ะคุณจัน สวัสดีค่ะแม่"

" จ้ะ ขับรถดีๆนะลูก"

หลังจากที่แพรใสกล่าวสวัสดีจันฤดีกับแก้วแล้ว เธอก็ขึ้นรถและขับออกไปทันที ขับไปได้ไม่นานเธอหยุดรถอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ๆกับบ้านของจันฤดี แพรใสหยุดมองบ้านหลังนั้นสักพักนึง แล้วพึมพำเบาๆกับตัวเองว่า " ไม่เจอกันนานนะคะ พี่ภาคิน ตอนนี้แพรโตแล้วนะ" แพรใสพูดเบาๆกับตัวเองทักทายบุคคลคนนึงที่ไม่มีเสียงตอบรับจากเขา จากนั้นเธอก็ขับออกไป โดยที่เธอไม่เห็นเลยว่ามีคนคนนึง เปิดหน้าต่างออกมารับแสงยามเช้าในตอนที่เธอขับออกไปพอดี