ตอนที่22เมื่อก่อนเธอตาบอดจริงๆ
เจียงอิ๋งอิ๋งบิดี้เีไล่ความเมื่อยจึงได้พบว่าท้องฟ้าด้านนอกมืดสลัวลงแล้ว
เธอนวดข้อมือที่เริ่มล้าพลางนึกถึงข้าวของที่ซื้อมาจากในเมืองวันนี้ ก่อนจะหอบหิ้วพวกมันเข้าไปในบ้าน
อาหารบนโต๊ะยังคงเป็เมนูเดิมๆ
หมั่นโถวข้าวโพดไม่กี่ลูกผัดผักหนึ่งจานที่ไร้ความมัน และน้ำข้าวอีกหนึ่งหม้อ
เจียงอิ๋งอิ๋งลูบท้องที่เริ่มประท้วงก่อนจะวางขนมในมือลง “แม่คะนี่ขนมที่หนูซื้อมาจากในเมืองวันนี้ แม่ลองชิมดูสิคะว่าอร่อยไหม?”
พูดจบเธอก็ยัดลูกอมใส่มือเหวินชงและเหวินฉินคนละเม็ด “อาสะใภ้ให้จ้ะ”
หลี่เสวี่ยเหลียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา “อิ๋งอิ๋งอย่าไปตามใจพวกแกนักเลย!”
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเหลือบมองขนมที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งบนโต๊ะพลางรู้สึกผิดกับความไม่พอใจเล็กๆ ที่เคยเกิดขึ้นในใจก่อนหน้านี้...
พี่สะใภ้ของเธอดีขนาดนี้แท้ๆ...
กินข้าวไปได้ครึ่งหนึ่งเจียงอิ๋งอิ๋งก็นึกถึงปลาที่เอามาจากบ้านเมื่อวานได้ จึงถามขึ้นลอยๆ ว่า“แม่คะ พรุ่งนี้พวกเราต้มซุปปลากินกันไหมคะ? ทิ้งไว้นานกลิ่นคาวจะแรงจนกินไม่อร่อย”
ปลาตัวนั้นหลี่เสวี่ยเหลียนใช้เกลือหมักและแช่ไว้ในบ่อน้ำ
เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เสวี่ยเหลียนก็อึกอักทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูด “อิ๋งอิ๋งเมื่อวานเพิ่งจะกินเนื้อสัตว์ไปเอง ปลาเก็บเอาไว้ค่อยๆ กินเถอะ...”
เจียงอิ๋งอิ๋งไม่เห็นด้วย“แม่คะ มีของก็ต้องกินสิคะ! พอกินหมดแล้วพวกเราค่อยซื้อใหม่ก็ได้”
เธอพูดเหมือนเป็เื่ง่ายแต่กระต่ายมันไม่ได้ะโออกมาให้จับได้ทุกวันนี่นา
หลี่เสวี่ยเหลียนเงียบไปเธอก้มหน้าก้มตากินข้าวให้เสร็จพอกลับเข้าห้องของตัวเองเธอก็ทอดถอนใจออกมาอย่างหนักหน่วง“อิ๋งอิ๋งเด็กคนนี้ดีไปหมดทุกอย่างเสียอย่างเดียวคือใช้ชีวิตไม่ค่อยเป็...”
ความจริงที่บ้านก็ไม่ได้หวังจะให้เธอลงแรงทำงานหนักอะไรเพราะอย่างไรเสียเธอก็เป็หญิงสาวที่บอบบางน่าทะนุถนอม แถมเสิ่นเหยาก็ขยันขันแข็ง
แต่ถ้าต้องกินเนื้อกินปลาทุกวันแบบนี้พวกเขาก็เลี้ยงไม่ไหวหรอก!
เสิ่นชิ่งหงกำลังพลิกอ่านหนังสืออยู่เมื่อได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา “แต่เนื้อกับปลานั่นเธอก็เป็คนเอามาเองนะอยากกินก็ให้กินไปเถอะ!”
หลี่เสวี่ยเหลียนฟาดเขาเข้าให้หนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้“คุณก็ดีแต่ทำตัวเป็คนใจดี! คิดว่าฉันงกหรือยังไง? ประเด็นสำคัญคือถ้าเนื้อพวกนี้กินหมดแล้วจะทำยังไง? จะให้ลูกสะใภ้ที่ผิวบางร่างน้อยคนนี้ต้องมานั่งกลืนผักกาดดองกินธัญพืชหยาบทุกวัน นานเข้าเธอจะทนไหวหรือ?”
เสิ่นชิ่งหงวางหนังสือลงอย่างจนใจ“แล้วคุณจะให้ทำยังไงล่ะ?”
เพราะพูดไม่ออกนี่แหละถึงได้มาบ่นกับตาแก่นี่!หลี่เสวี่ยเหลียนยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ เธอพลิกตัวหนี“ผ่านฤดูเกี่ยวข้าวไปแล้วที่บ้านเราเลี้ยงไก่เลี้ยงเป็ดเพิ่มสักหน่อยเถอะ! เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วพืชผลในไร่นาปลูกได้เท่าไรก็เป็ของตัวเอง อย่างน้อยที่สุดก็คงไม่ลำบากขนาดนั้น”
ทางด้านเจียงอิ๋งอิ๋งก็คว้าตัวเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นที่เป็แรงงานชั้นดีไว้“น้องเล็ก พี่สะใภ้รู้ว่าเธอทำงานมาทั้งวันคงเหนื่อยแต่อยากจะให้ช่วยอะไรพี่สักหน่อยได้ไหม?”
เสิ่นเหยาขมวดคิ้วพลางดึงตัวเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นออกมา“คุณอย่าเอาเสี่ยวอวิ๋นมาวุ่นวายด้วยเลย อยากทำอะไรก็ไปทำเอง!”
งานบ้านงานเรือนไม่เคยเห็นเธอหยิบจับสักนิดยังจะหวังให้คนอื่นมาทำงานให้ตัวเองอีกหรือ?
เจียงอิ๋งอิ๋งส่งเสียงฮึดฮัดอย่างแง่งอนก่อนจะเข้าไปคล้องแขนเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นอย่างสนิทสนม “พี่สะใภ้ไหว้วานเธอไม่ได้ให้ทำเปล่าๆนะ มีค่าจ้างให้ด้วย เป็ยังไงล่ะ?”
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเบิกตาโพลง“พี่สะใภ้ ช่วยงานพี่จะเอาเงินได้ยังไงล่ะคะเดี๋ยวแม่ก็ด่าหนูตายพอดี?”
“พี่น้องท้องเดียวกันยังต้องคิดบัญชีให้ชัดเจนเลย!พี่จ้างคนข้างนอกก็ต้องจ่ายเงิน แล้วคนในครอบครัวกันเองแบบนี้ทำไมพี่จะให้ไม่ได้ล่ะ?”
เจียงอิ๋งอิ๋งไม่สนใจหน้าั์ของเสิ่นเหยาเธอลากหญิงสาวเข้าห้องไปทันที แล้วชี้ไปที่กองเสื้อผ้าบนพื้นพร้อมกระซิบถาม“เธอพอจะมีเพื่อนผู้หญิงที่ไว้ใจได้บ้างไหม เอาที่ซื่อสัตย์ ปากหนักแล้วก็ฝีมือเย็บปักถักร้อยดีๆ หน่อยนะ”
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นตะลึงกับพับผ้าที่วางอยู่ตรงหน้าเธอใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ “พี่สะใภ้...พี่... พี่ไปเอาผ้ามากมายขนาดนี้มาจากไหนกันคะ...”
ตลอดทั้งปี...ไม่สิ ั้แ่เกิดมาเธอยังไม่เคยเห็นเสื้อผ้าเยอะขนาดนี้เลย...
เจียงอิ๋งอิ๋งยิ้มให้เธออย่างมีเลศนัย“พี่รับปากน้าคนหนึ่งไว้ว่าจะทำชุดให้ลูกสาวเขาเธอก็เลยให้ผ้าพวกนี้กับพี่มาน่ะ”
คิ้วของเสิ่นเหยากระตุกเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่ได้เปิดโปงคำลวงของเธอ
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเธอครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เสี่ยวฮวาที่อยู่ในซอยถัดไปฝีมือดีทีเดียวค่ะเป็คนซื่อสัตย์ด้วย แล้วก็มีเสี่ยวเสี่ยวอวี้ลูกสาวของป้าเสิ่นอีกคน”
เจียงอิ๋งอิ๋งคิดตาม“พี่้าแค่คนเดียว ใครไว้ใจได้มากกว่ากัน?”
“เสี่ยวฮวาค่ะ” เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นตอบอย่างมั่นใจ“เธอแทบจะไม่เคยสุงสิงพูดคุยกับใครเลย”
“งั้นพรุ่งนี้ตอนกลางวันเธอไปเรียกเสี่ยวฮวามานะ พวกเรามาช่วยกันทำน่าจะเสร็จภายในสองวัน”
เจียงอิ๋งอิ๋งปรบมือเปาะตัดสินใจทันที
“เอ๊ะ? พรุ่งนี้ตอนกลางวันหรือคะ?”
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นส่ายหน้ารัวๆ“หนูยังพอได้ค่ะ แต่เสี่ยวฮวาคงไม่ได้ เพราะเธอต้องลงไปทำงานที่นา!”
เจียงอิ๋งอิ๋งหัวเราะ“พี่ให้ค่าจ้างพวกเธอคนละหนึ่งหยวนต่อวันไม่ดีกว่าไปตรากตรำในไร่เป็ร้อยเท่าหรือ?”
“หนึ่งหยวน...”
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเริ่มติดอ่าง“นี่... นี่ไม่ได้นะคะ มันเยอะเกินไป!”
ยุคสมัยนี้คนงานในเมืองเงินเดือนแค่ยี่สิบกว่าหยวนเองพวกเธอเป็แค่เด็กสาวตัวเล็กๆ จะหาเงินได้เยอะขนาดนี้ได้ยังไง?
“พี่สะใภ้พูดคำไหนคำนั้น ขอแค่ไม่ี้เี ทำงานให้เรียบร้อยพี่รับรองว่าจ่ายเงินให้วันต่อวันเลย” เจียงอิ๋งอิ๋งมองออกไปที่ท้องฟ้าด้านนอก“อีกอย่าง พรุ่งนี้ฝนตก ลงไปทำงานในไร่ไม่ได้หรอก”
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นยิ่งงงหนักเข้าไปอีก“พี่สะใภ้ พี่รู้ได้ยังไงคะว่าฝนจะตก?”
เจียงอิ๋งอิ๋งลูบศีรษะเธอเบาๆ“พี่เดาเอาน่ะ”
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นที่ยังคงงุนงงได้รับลูกอมไปอีกหนึ่งเม็ดก่อนจะเดินกลับห้องของตัวเองไป
เสิ่นเหยายืนกอดอกพิงประตูสายตาคมกริบจ้องเขม็ง “คุณใช่เจียงอิ๋งอิ๋งจริงหรือเปล่า?”
เจียงอิ๋งอิ๋งเอียงคอพลางส่งสายตาหวานเชื่อมกลับไป“พี่เหยา อยากจะตรวจสอบร่างกายดูหน่อยไหมล่ะคะ?”
ใบหูของเสิ่นเหยาเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อครู่หนึ่งเขาถึงยอมเปิดปาก “คุณเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก”
เมื่อก่อนเขาไม่เคยคลุกคลีกับเจียงอิ๋งอิ๋งแต่ก็เคยเดินสวนกันบ้าง ทุกครั้งเธอมักจะเชิดหน้ามองคนด้วยหางตาแถมยังดูโง่เขลาอย่างที่สุด
หรือว่าเมื่อก่อนเขาจะมองคนพลาดไป?
เจียงอิ๋งอิ๋งส่งเสียงจึ๊จ๊ะในลำคอ“คนเรามันจะเหมือนเดิมไปตลอดได้ยังไงกันคะ?”
เสิ่นเหยาทำท่าครุ่นคิด“คุณไม่มีเยื่อใยให้เฉิงเหวินเจี้ยนคนนั้นแล้วหรือ?”
แม้แต่เขาเองยังเคยเห็นอยู่บ่อยครั้งว่าเจียงอิ๋งอิ๋งคอยวิ่งไล่ตามหลังเฉิงเหวินเจี้ยนต้อยๆ ราวกับเงาตามตัว
เจียงอิ๋งอิ๋งแสร้งทอดถอนใจอย่างเศร้าสร้อย“เมื่อก่อนยังเด็กก็เลยคิดว่าผู้ชายที่มีการศึกษาเรียนหนังสือเก่งคือคนที่ดีที่สุดแต่คนเราจะยอมตาบอดไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก จริงไหมคะ?”
“ฉันถูกทำร้ายจิตใจจนบอบช้ำขนาดนี้ จะกลับไปชอบเขาอีกได้ยังไง?”
ไม่รู้ว่าทำไมพอได้ยินเธอบอกว่าไม่มีทางกลับไปชอบเฉิงเหวินเจี้ยนอีกใจของเสิ่นเหยากลับรู้สึกยินดีขึ้นมาอย่างประหลาดแต่พอได้ยินว่าเธอถูกชายคนนั้นทำร้ายจนช้ำใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขุ่นมัวขึ้นมา
“เมื่อก่อนเธอคงตาบอดจริงๆ นั่นแหละ”
เสิ่นเหยาพิงกรอบประตูมองเธอหยิบจับเสื้อผ้าด้วยใบหน้าเ็า “แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าพรุ่งนี้ฝนจะตก?”
ตอนนี้ข้างนอกดวงดาวพราวระยิบระยับพระจันทร์ก็สว่างจ้า ดูไม่มีวี่แววว่าฝนจะตกเลยสักนิด
เจียงอิ๋งอิ๋งนวดคอที่เริ่มแข็งเกร็ง“ตอนที่รอรถ โรงงานทอผ้าฝั่งตรงข้ามเขาเปิดวิทยุประกาศค่ะมีพยากรณ์อากาศด้วย”
เสิ่นเหยาไร้คำพูดจะเถียงเขาเดินสะบัดหน้าเข้าห้องมาครู่หนึ่งก่อนจะสั่งเสียงเข้ม“ดับไฟได้แล้ว นอน!”
เจียงอิ๋งอิ๋งปฏิเสธ“พี่นอนไปเถอะค่ะ ฉันขอทำงานต่ออีกสักพัก”
ของตกแต่งเล็กๆน้อยๆ บางอย่างต้องใช้การเย็บด้วยมือ ซึ่งเื่นี้เธอต้องลงมือทำเองก่อน
เมื่อเห็นเธอโน้มตัวลงไปจนใบหน้าแทบจะชิดกับปลายเข็มเสิ่นเหยาก็เอื้อมมือไปดับตะเกียงน้ำมันทันที พร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัด“ขืนทำต่อไป ตาได้บอดของจริงแน่!”
![[มี E-book] เมื่อข้าทะลุมิติมารับบทนางร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736689956_99774369.webp)
2K
