คิไมระ

     " อั่ก! "

     เจ็บชะมัดเลย
     นี่คงจะเป็นผลพวงที่ผมใช้พลังเมื่อวาน " ดวงตาแห่งความตาย " ผมได้ผนึกด้วยทักษะสาวงามอีกเช่นกัน
     เมื่อการมองเห็นถูกปิดผนึก ผมจึงต้องใช้ประสาททั้งห้าเพื่อใช้ในชีวิตประจำวัน
     ลองเดินไปรอบๆ ห้องเพื่อทดสอบให้เคยชิน จากนั้นก็คลำหาเตียงแลปีนขึ้นไปและหลับตาสักครู่...
     พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง โซระก็มายืนอยู่ในที่ต่างออกไปจากเดิม
     รอบๆ ตัวของเขานั้นมีเสาห้าต้นตั้งตระหง่านอยู่ทั้งห้าทิศ ส่วนตนเองอยู่จุดกึ่งกลางและถูกล่ามโซ่ไว้ทั้งตัว ยกเว้นมือทั้งสองข้าง
     ทำไมครั้งนี้ผมถึงขยับไม่ได้ รึว่าจะเป็นเชือกเหล็กที่มัดผมอยู่นี่กัน!
     ผมสัมผัสมันอีกครั้ง ถึงรู้ว่ามันไม่ใช่เชือกแต่เป็นโซ่
     ในขณะที่ผมกำลังพยายามที่จะปลดออก พลันนั้น! ผมก็ได้ยินเสียงเหมือนไฟฟ้าสถิตลอยเหนือหัว
     จินตนาการไปเองว่ามันคงจะเป็นบอลสายฟ้า

     คิดได้ดังนั้นจึงเข้าใจว่ามันกำลังจะโจมตีใส่ตัวผมแน่นอน แต่ผมไม่ให้โอกาสนั้นมาถึงตัวได้
     ผมจึงเรียกอาวุธออกมาพร้อมกันสองเล่ม ด้านหนึ่งเป็นดาบแห่งโกร่า อีกด้านเป็นหอกแห่งคิเรีย
     ผมใช้ทักษะของผีเสื้อราตรี ใช้เกสรทำให้อาวุธลอยเหนือมือเหมือนมีพลังจิต จากนั้นก็หมุนเป็นใบพัดแล้วแกว่งแขนไปมา เพื่อปัดป้องการโจมตี
     ถึงจะมองไม่เห็น แต่หูผมยังทำงานอยู่ จึงพอรู้ได้ว่ามันจะมาทางทิศไหนบ้าง
     การโจมตีของมันไม่หยุดหย่อน จนผมรู้สึกเมื่อยล้าไปถึงช่วงแขน
     เมื่อไรมันจะจบสิ้นสักที
     ตัวผมโกรธขึ้นมาจนเผลอทำอาวุธทั้งสองหลุดมือ
     อ๊ะ! แย่ล่ะสิ " คราวนี้โดนย่างสดแน่ๆ "
     คิดว่ามันจะคงเป็นเช่นนั้น หากแต่ว่าไม่มีปาฏิหาริย์
     เมื่ออาวุธทั้งสองเสียการควบคุบโดยนายของมัน
     ตัวมันก็เริ่มอาละวาดจนไปทำลายเสาทั้งห้าต้นจนพินาศ เมื่อเสาทั้งห้าถูกทำลาย ความสมดุลก็จางหายไปจนไม่สามารถควบคุมพลังของตัวมันเองได้
     มันจึงลงทัณฑ์ตัวมันเองด้วยสายฟ้าฟาด จนรอบด้านพังทลายกลายเป็นสถานปรักหัก
     โซ่ที่ผนึกตัวผมก็ได้คลายออก
     เสียงกระหึ่มเหมือนแผ่นดินไหว ทำให้ผมถึงกับยืนไม่นิ่ง ผลกระทบที่ตามมามันคงจะส่งผลกับผมไม่มากก็น้อย
     " ไม่หัวแตกก็พิการล่ะที่นี้ "
     ผมใช้เกสรของผีเสื้อราตรีพัดทุกอย่างให้ออกจากตัว

     ซากหินทั้งหมด เมื่อถูกสัมผัสกับเกสรราตรี มันก็แตกสลายกลายเป็นผุยผง
     เมื่อจบการล่มสลายโดยความไม่ตั้งใจโดยไม่รู้ตัว ทั่วทั้งพื้นที่กลับมาสีขาวโพลนพร้อมกับการปรากฏตัวของอัญมณีสีเหลือง
     และนั่นก็เป็นเหมือนทุกๆ ครั้งที่ต้องให้หนังสือเวทย์ทำการผนึก เมื่อผนึกสำเร็จ ร่างของมันก็แตกออกกลายเป็นเศษกระจกและก่อร่างใหม่กลายเป็นรูปสายฟ้าฟาด
     พร้อมมีชื่อกำกับไว้เบื้องล่างว่า " ธันเดอร์ สกาย "