ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ถ้ำอสูรมืดบรรยากาศเย็นเยียบน่าขนลุกก็โถมเข้าใส่ หลงหยุนก้าวนำหน้าดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ถ้ำอย่างระแวดระวัง ขณะที่หลานหยูเดินตามหลังมาติดๆ
ผนังถ้ำขรุขระปรากฏร่องรอยการต่อสู้มากมายรอยกรงเล็บลึกโบ๋ รอยฟันขนาดใหญ่ และรอยไหม้เกรียมบ่งบอกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดและอันตรายในอดีต
“ ดูเหมือนที่นี่จะผ่านสมรภูมิมาโชกโชนไม่น้อย” หลานหยูกระซิบ
“ ร่องรอยพวกนี้น่าจะเป็ฝีมือของอสูรระดับ 9 ขึ้นไป ”
หลงหยุนพยักหน้าเห็นด้วยเขาเองก็ััได้ถึงร่องรอยพลังการต่อสู้เผชิญหนก้ากับอสูรที่ตกค้างอยู่แม้จะเลือนลาง แต่ก็ััได้ถึงความทรงพลังจากร่องรอยของการต่อสู้
“ แร่เงินบริสุทธิ์ อยู่ลึกแค่ไหน ” หลงหยุนเอ่ยถาม
“ จากข้อมูลน่าอยู่ส่วนลึกมาก ” หลานหยูตอบเสียงต่ำ
“ ลือกันว่าอยู่ในใจกลางถ้ำ มีอสูรระดับหลอมรวมเฝ้าคุ้มครองอยู่ภายใน คอยดักจู่โจมสำหรับสิ่งมีชีวิตอะไรก็ตามที่ย่างกรายเข้ามาที่อยู่แห่งนี้ ”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังสนทนากันสายตาคู่หนึ่งทอประกายวาวโรจน์ กำลังจับจ้องพวกเขาอยู่จากเงามืดเบื้องบนมันคือสายตาของนักล่า ที่กำลังเฝ้ามองเหยื่ออย่างใจเย็นมันเลื้อยตามพวกเขาไปอย่างเงียบเชียบไม่ให้ระวังตัว โดยที่ทั้งคู่ไม่ได้ระวังข้างบน
“ เราเดินทางมาไกลพอสมควร ” หลงหยุนเอ่ยขึ้นหลังจากเดินลึกเข้ามาในถ้ำเป็เวลานาน
“ แต่เรายังต้องไปต่อ ” หลานหยูบอก “ อย่าลืมเป้าหมายของเราต้องหาแร่เหล็กบริสุทธิ์ให้เจอ ”
หลงหยุนพยักหน้าเขา้าแร่เงินบริสุทธิ์มาก และจะไม่ยอมกลับไปมือเปล่าแน่นอน เฉพาะหลงหยุนที่้าเ้าสิ่งนี้จนถึงที่สุด ในการเอามาช่วยพัฒนาศักยภาพของตน
ทว่ายิ่งเดินลึกเข้าไปความรู้สึกกดดันก็ยิ่งทวีคูณจนกระทั่งทั้งสองมาหยุดอยู่เบื้องหน้าภาพที่น่าสะพรึงกลัว สายตาของทั้งคู่ต่างเบิกกว้างรูม่านตาขยายฉับพลัน
เบื้องหน้าของพวกเขาคือกองกระดูกมนุษย์จำนวนมาก! กระดูกบางชิ้นผุพังจนเกือบกลายเป็ผุยผงบ้างก็มีร่องรอยถูกกัดแทะอย่างน่าสยดสยอง
หลงหยุนเดินเข้าไปสำรวจใกล้ๆ กระดูกเหล่านี้เป็ของมนุษย์จริงๆแต่สภาพแสดงให้เห็นถึงการตายอย่างทรมาน
“ สยองเกินไปแล้ว...” หลานหยูพึมพำ “ อะไรกันที่ทำแบบนี้ได้พวกนี้น่าจะเป็คนที่เคยทำภารกิจนี้ และไม่ได้มีชีวิตกลับออกไปได้มาเสียชีวิตอยู่ ณ ที่สถานที่แห่งนี้ ”
“ ไม่ว่าอะไรก็ตาม มันต้องแข็งแกร่งมาก” หลงหยุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเครียดขรึม
ขณะที่ทั้ง 2 กำลังตรวจสอบว่ากระดูก ทันใดนั้นสิ่งทรขีวิตร่างสีดำสนิทขนาดใหญ่ก็พุ่งโถมลงมาจากเพดานถ้ำ! หลงหยุนและหลานหยูพลันััได้รีบเบี่ยงตัวหลบะโถอยหลังทันเวลา
เพล้ง!
เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหวพื้นถ้ำแตกะเิออก ร่างของอสูรปรากฏขึ้นประจักษ์แก่สายตา
มันคืองูั์สีดำสนิทยาวกว่าสิบจั้ง ฟันแหลมคมแข็งแกร่งดั่งโลหะ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเหยื่อด้วยความกระหาย
“ นี่มันคืองูวังวน! ” หลงหยุนร้องอุทานขึ้น “อสูรที่เชี่ยวชาญการอำพรางตัวและโจมตีในความมืด! ”
“มันคือตัวการที่ฆ่าคนเหล่านี้ น่าอาศัยจังหวะที่พวกเขาเ่าั้ไม่ระวัง อาศัยที่อยู่ในความมืดจู่โจมฉับพลัน ” หลานหยูตระหนักได้
“แต่ดูเหมือนมันใกล้จะทะลวงสู่ระดับหลอมรวมแล้ว แต่ถึงอย่างไรมันก็ยังเป็แค่ระดับที่ 9 อยู่ดี ในตอนนี้ไม่ใช่เื่ให้ใส่ใจความ ” หลานหยูสามารถสังเกตพลังที่แพร่กระจายออกมาชัดเจน พลังของมันน่าจะได้จากกินมนุษย์มาหลายคน กระทั่งอาจสามารถทะลวงระดับไปได้ทุกเมื่อขอปค่มัน้า
หลงหยุนกัดฟันแน่นดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว
“ ถึงอย่างนั้น ข้าก็จะฆ่ามัน! ที่บังอาจลอบโจมตี ”
หลงหยุนคำรามลั่นพลังลมปราณปะทุออกจากร่าง สะกดทุกสายตา ร่างกายเขาพุ่งเข้าหางูวังวนดุจลูกธนูกรงเล็บัเปล่งประกายสีเงินพร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งที่ขวางหน้าของเขา
งูั์คำรามตอบรับเสียงดังกึกก้องไปทั่วถ้ำ ปากอ้ากว้างเผยเขี้ยวพิษน่ากลัวพุ่งเข้ากัดหลงหยุนไวกว่าความคิด
แต่ด้วยความเร็วดุจสายฟ้าหลงหยุนเบี่ยงตัวหลบคมเขี้ยวได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะสวนกลับด้วยหมัดกรงเล็บั ปะทะเข้าที่ข้างลำตัวของอสูรงูอย่างจัง
ตูม!
เสียงดังสนั่นะเืเกิดแรงกระแทกมหาศาลจนผนังถ้ำสั่นสะท้าน งูั์ร้องลั่นด้วยความเ็ป ร่างใหญ่เซถลาล้มลงกระเด็นตกกับพื้น
“รับมือข้าไว้ให้ได้สิ!”
หลงหยุนไม่ปล่อยให้ศัตรูได้ตั้งตัวตวัดหางัเข้าฟาดซ้ำอย่างรุนแรง หางสีฟ้าลายทองฟาดเข้ากลางลำตัวั์ ส่งเสียงดังสนั่นพละกำลังหางนี้มหาศาลพอที่ต่อกรกับอาวุธที่แข็งแกร่งได้ ถูกใช้งานเข้าโจมตีไปที่ตัวของมัน
งูั์สะบัดร่าง หมายจะโจมตีกลับ ทว่าหางัแข็งแกร่งเกินกว่าจะต้านทานร่างของมันถูกกระแทกกระเด็นไปอีกครั้ง
หลานหยูมองการต่อสู้ด้วยแววตาประหลาดใจนางไม่คิดว่าหลงหยุนในระดับกำเนิดลมปราณจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แต่ต่อเป็เช่นนั้นนางก็ไม่ได้สนใจเท่าใดนัก เนื่องสัตว์อสูรระดับ 9 ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลงหยุนเวลานี้อีกต่อไป แค่ระดับก่อเกิดนางเชื่อว่าหลงหยุนจัดการมันได้ไม่ต้องพูดถึงระดับกำเนิดลมปราณเลย
แต่ความยากลำบากเพิ่งเริ่มต้น...
ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ทันใดนั้นงูวังวนอีกสองตนก็โผล่พุ่งขึ้นมาจากกองกระดูก! ร่างใหญ่โตไม่ต่างจากตัวแรกดวงตาแดงก่ำจ้องมอง หลงหยุน
“มีพวกงั้นรึ! แล้วอย่างไรเล่า ” หลงหยุนยังมีท่าทีตื่นเต้นลิงโลด เขาไม่มีความหวาดกลัวแก่พวกมันแต่พวกมันตังหากต้องหวาดกลัวตนถึงจะถูก
“ระ..ระวังด้วย!” หลานหยูร้องเตือน
“ไม่ต้องห่วง” หลงหยุนยิ้มมั่นใจ “ถึงจะสามต่อหนึ่ง ข้าก็ไม่กลัว!”
ว่าแล้วหลงหยุนก็พุ่งเข้าหาศัตรูทั้งสาม โดยไม่ลังเล!
หลงหยุนคำรามก้องพลังลมปราณพลุ่งพล่าน ร่างกายพุ่งทะยานเข้าใส่ศัตรูทั้งสาม ความมั่นใจเพิ่มสูงขึ้นโดยฉับพลันทันใดนั้นเองร่างของเขา เรียกใช้พลังของสายโลหิต
กรงเล็บัข้างขวาฟาดใส่งูวังวนตนแรกที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงกระทบดังสนั่นหวั่นไหว ร่างงูวังวนเกิดาแภายในพลังของกรงเล็บข้างนี้ผิวหน้าฉีกขาดโลหิตไหลรินออกมาภายในตัว มีความรู้สึกเ็ปทรมานสาหัส
ทันใดนั้นเองงูวังวนตนที่สองก็พุ่งเข้ามาด้านข้าง หมายรัดร่างของหลงหยุน แต่เขาไวกว่าก้าวเท้าเบี่ยงตัวหลบอย่างหวุดหวิด ก่อนจะตวัดหางัเข้าใส่เต็มแรง
เพล้ง!
หางสีฟ้าลายทองกระทบเข้ากับลำตัวของอสูรงูเสียงกระดูกแตกดังกรอบแกรบ งูั์ร้องลั่นด้วยความเ็ป ร่างเซถลาไปอีกทางลอยกระเด็นไปอีกทาง
“อย่าคิดว่าข้าจะเอาอยู่แค่นี้นะ!” หลงหยุนะโก้อง
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะตั้งหลักงูวังวนตนแรกก็พุ่งเข้ามาซ้ำ ปากอ้ากว้างหมายจะงับร่างของเขาไว้ทั้งตัว
“แย่แล้ว!” หลานหยูอุทานอย่างใ
แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หางัที่อยู่ด้านหลังก็พลันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและทรงพลัง!มันฟาดเข้าที่กลางลำตัวของงูวังวนตนแรก จนกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำอย่างแรง
ตูมมม!
ฝุ่นผงฟุ้งกระจายร่างของงูั์นอนแน่นิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนอีกต่อไป
“อะไรกัน...” หลานหยูเบิกตากว้างด้วยความในางไม่คิดว่าหางัของหลงหยุนจะมีพลังทำลายล้างสูงถึงเพียงนี้
หลงหยุนเองก็แปลกใจไม่แพ้กันเขาไม่รู้ตัวเลยว่าร่างกายขยับไปเองราวกับสัญชาตญาณของราชันัากำลังควบคุมอยู่
“ข้าทำแบบนั้นได้ยังไง...” เขาพึมพำกับตัวเอง
แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมัวแต่ใงูวังวนอีกสองตนที่เหลือยังคงจ้องมองเขาด้วยความโกรธแค้น
“ถึงเวลาจบเื่นี้แล้ว!”
หลงหยุนคำรามลั่นอีกครั้งรวบรวมพลังลมปราณทั้งหมด ดวงตาเปล่งประกายเด็ดเดี่ยว
เขาพุ่งเข้าหาศัตรูอย่างรวดเร็วร่างกายเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วผสานการโจมตีด้วยกรงเล็บัและหางัอย่างต่อเนื่อง รุนแรง และแม่นยำ
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดถ้ำอสูรมืดสั่นะเืด้วยพลังของทั้งสองฝ่าย
ในที่สุดด้วยความแข็งแกร่งของระดับกำเนิดลมปราณที่เหนือกว่าและพลังสายเืราชันัาที่ตื่นขึ้นหลงหยุนก็สามารถพิชิตงูวังวนทั้งสองตนที่เหลือได้สำเร็จ!
ร่างของอสูรงูทั้งสามนอนกองอยู่บนพื้นไร้ซึ่งลมหายใจ
หลงหยุนยืนหายใจหอบอยู่ท่ามกลางซากศพของศัตรูก่อนจะไปเอาแก่นอสูรทั้ง 3 ตนออกมา
“ในที่สุด...ก็ชนะแล้ว” หลานหยูเดินเข้ามาหา สีหน้าเต็มไปด้วยความโล่งใจ
“ใช่...เราชนะแล้ว” หลงหยุนพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองยังส่วนลึกของถ้ำ“และตอนนี้...ถึงเวลาไปเอาแร่เงินบริสุทธิ์กันแล้ว”
6K
