รักนี้ไม่ทันตั้งตัว

    ตอนที่ 3 อินเเจกลับมา

            เธอที่เห็นแบ๋มหันไปคุยกับใครบางคนหน้าตาเหมือนคนที่รู้จัก เขามาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบ๾ั๠๩์

            “ใครอ่ะแบ๋ม” เธอถามเพื่อนสาวด้วยความสงสัย

            “กูก็ไม่รู้ว่ะ แต่เขาถามหามึงอ่ะแหละ” แครอทเดินเข้าใกล้คนที่มาถามหาเธอ

            “อินแจ? อินแจหรอ?” เธอเงยหน้ามองคนตัวสูง เขาเป็๞ผู้ชายที่หล่อมากจนไม่สามารถละสายตาจากเขาได้ง่ายๆ ใบหน้าคม ตรงแผ่นอกโผล่พ้นเสื้อเชิ้ตขาวเห็นกล้ามเนื้อได้เด่นชัด ดวงตาคู่นั้นมีเสน่ห์ดึงดูด ๞ั๶๞์ตาสีน้ำตาลเข้มดูลึกลับ ผิวพรรณของเขาขาวเนียนผิดกับอากาศที่ประเทศไทย ริมฝีปากได้รูปดูเซ็กซี่หน้า๱ั๣๵ั๱ ทรงผมถูกปัดไวแบบไม่ได้ตั้งใจทิ้งตัวลงมาบนหน้าผากแคบ ทุกๆการเคลื่อนไหวดูสง่างามและมั่นใจ

            “ครับ พี่รอท” เธอโผเข้ากอดเขาตอนที่เขาตอบกลับ

            “ใครอ่า.. น้องลูกครึ่งเกาหลีที่มึงเล่าให้ฟังหรอ” แบ๋มเห็นคนทั้งคู่กอดก็๻๷ใ๯ หันไปมองหน้าณายแล้วหันมามองคนทั้งคู่อีกครั้ง

            “อืม น้องกูเอง” เธอผละกอดจากร่างหนาก็หันมาแนะนำอินแจให้แบ๋มรู้จัก

            ณายก็เดินเข้ามายืนข้างแบ๋มมองสำรวจอินแจ

            “สวัสดีครับ อินแจครับ” เขาเผยรอยยิ้มหล่อเหลาใส่เพื่อนของเธอ

            “แบ๋มค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะอินแจ” แบ๋มไม่ลืมที่จะแนะนำณายข้างๆด้วย

            หลังจากนั้นเธอก็ขอให้แบ๋มถ่ายรูปเธอกับอินแจด้วย

            “ครับผม ผมขอยืมตัวพี่รอทไปก่อนนะครับ” พอทั้งคู่ถ่ายรูปเสร็จก็ขอตัวแครอทไปก่อน

            “ตามสบายเลย เดี๋ยวรอทก็คิวว่างยาวแล้ว” แบ๋มโบกมือลาคนทั้งคู่

            “จะไปไหนต่อ” เธอเงยหน้าถามคนตัวสูง

            “ไปบ้านพี่ครับ ผมมีอะไรจะให้พี่ด้วย” เขาพูดพร้อมกับมองสำรวจเธอ

            “มายังไงเนี่ย”

            “มาแท็กซี่ครับ”

            “เคเลย งั้นกลับกับพี่เลย” เธอเดินนำเขาไปที่รถแล้วขนกระเป๋าเดินทางขึ้น

            “ไหนบอกว่ากลับมาไม่ทันไง” บนรถเปิดเสียงเพลงสากลคลอไปไม่ให้เงียบ

            “ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิครับ” เขาหันมายิ้มให้เธอ

            “อย่ายิ้ม..” เธอบอกเขาแล้วหันไปมองทางต่อ

            “ได้ยังไงล่ะครับ ไหนพี่บอกว่าชอบรอยยิ้มผมไง” อินแจยิ้มต่อไป

            “ก็หล่อเกินไปน่ะสิ ตอนเด็กยังน่าหมั่นเขี้ยวอยู่เลย”

            “ผมโตแล้วนะครับ ดูสิผมออกกำลังกายด้วย” เขาทำท่าจะปลดกระดุมเชิ้ตขาวตัวโคร่งออก

            “หยุด!” เธอรีบเอามือไปจับมือเขาที่ทำท่าจะปลด

            “อาทิตย์หน้าก็วันเกิดผมแล้วนะ” เขาจับมือเธอมาไว้บนตักแทน

            “อืม จะ 19 แล้ว” เธอไม่มีทางลืมเขาหรอก เธอกะจะบินไปหาเขาในวันเกิดด้วยแต่เขากลับบินมาหาเธอก่อนเนี่ย

            บทสนทนาของทั้งคู่วนไปกับคำถามทั่วไปจนถึงบ้านของแครอท