กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

จอมราชันย์คนที่5จ้องมองไปที่ลูกสาวสุดท้ายมันก็ถอนหายใจออกมา ถึงมันจะเสียดายหมาบ้ามากก็ตามแต่ลูกสาวต้องมาก่อนในที่สุดมันก็พยักหน้าจากนั้นจึงเร่งมือรักษาลูกสาวของมันต่อแคร่ก! แคร่ก! แคร่ก! เพราะสมบัติและสมุนไพรหายากกระดูกของลูกสาวจอมราชันย์ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่นางค่อยๆยันตัวเองขึ้นจากนั้นจึงทำความคุ้นชินและรอให้กระดูกกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม1วัน เข้าวันที่2 ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม หมาบ้ายังไม่ฟื้นสติแต่มันไม่ใช่ปัญหา ตูม!หมาบ้าที่สลบอยู่ถูกเตะปลิวออกไปด้วยความรุนแรง จากนั้นลูกสาวของจอมราชันย์จึงไปดักหน้าเอาไว้ตูม! เตะอัดหมาบ้าจนตัวมันลอยกลับมาที่เดิม
''อ๊ากกก''ความเจ็บปวดมหาศาลที่แล่นเข้ามาแบบฉับพลันทำให้หมาบ้าได้สติแล้วร้องขึ้นเดิมทีมันก็เจ็บปวดจากผลกระทบของวิชาต้องห้ามที่ใช้ไปอยู่แล้ว แต่นี่ต้องมาเจอกับการโจมตีอีก
''ตื่นแล้ว? ไอ้สารเลวเจ้ากล้าทำข้าบาดเจ็บ หากไม่มีท่านพ่ออยู่ข้าคงนอนตายอยู่ตรงนั้นไปแล้ว''ถึงลูกสาวของจอมราชันย์จะฝึกพลังสายนักรบเป็นหลักแต่พลังเวทย์ของนางก็มีเกือบๆถึงราชันย์นักเวทย์วิ้ง! วิ้ง! วิ้ง! นางร่ายดาบเปลวเพลิงและน้ำแข็งออกมาอย่างละ5เล่ม ฉึก! ฉึก! ฉึก!ดาบแต่ละเล่มถูกบังคับให้ปักลงบนร่างของหมาบ้าอย่างทารุณ ครั้งนี้หมาบ้าไม่ได้ร้องออกมาอีกแล้วมันกัดฟันทนกับความเจ็บปวดที่กำลังเผชิญ
''ดี! ข้าจะดูว่าเจ้าจะทนมันได้นานแค่ไหน''ยิ่งหมาบ้าไม่ร้องออกมาลูกสาวของจอมราชันย์คนที่5ยิ่งไม่พอใจนางเดินเข้าหาหมาบ้าแล้วกระทืบลงไปที่หน้าอกของหมาบ้าทันที ตูม! ตูม! ตูม! นางค่อยๆเพิ่มแรงขึ้นเพิ่มมากขึ้นและเพิ่มมากขึ้นแต่หมาบ้าก็ไม่มีทีท่าว่าจะร้องขอความเมตตาเลยแม้แต่น้อย
''บัดซบ! รอให้นายท่านกลับมาก่อนเถอะเจ้าจะได้เห็นนรกและเจ้าจะได้รู้ว่าตัวเองอ่อนแอแค่ไหน''หมาบ้าพูดขึ้นแล้วแสยะยิ้มและตอนนั้นเองวิหารที่เหลือแห่งสุดท้ายในพื้นที่ส่วนที่3ได้ถูกพิชิตลงฉับพลันหมาบ้าจึงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งจนจอมราชันย์คนที่5และลูกสาวของมันต้องขมวดคิ้ว
''โดนทรมานจนเป็นบ้าไปแล้วหรือไง น่าสมเพชสิ้นดี''ตูม! แต่เมื่อเสียงของจอมราชันย์คนที่5จางหายบางสิ่งก็ได้ตกลงมาที่ด้านหน้าของมัน เป็นโรซาเรียที่กลับมาคนแรก ตูม! ตูม! ตูม! หมายเลข1-10ตามมาด้วยเอลซ่าและคนอื่นๆ
''กล้าดียังไงถึงได้มายุ่งกับคนของท่านพี่''ตูม! โรซาเรียใช้ชุดเกราะสีขาวจากนั้นจึงต่อยใส่จอมราชันย์ดวงตาของจอมราชันย์คนที่5เบิกกว้างทันทีเพราะแรงจากหมัดนั้นมีมากพอๆกับมันแถมก่อนจะโดนโจมตีมันได้สังเกตคนที่เพิ่งมาใหม่ทั้งหมด
''จอมราชันย์11คน นี่มันเป็นไปไม่ได้''ถึงกับสั่นกลัวเพราะถ้าหากนับรวมคนที่เพิ่งเป็นจอมราชันย์เข้าไปทั้งหมดมีมากถึง12คนและดูเหมือนว่าทั้ง12คนเพิ่งจะขึ้นเป็นจอมราชันย์เมื่อไม่นานมานี้เองแล้วเมื่อไหร่กันที่การเป็นจอมราชันย์เป็นเรื่องง่ายๆ แล้วเมื่อไหร่กันที่คนสามารถพัฒนาพลังได้ไวขนาดนี้
''หุบปากแล้วรอท่านพี่ของข้ากลับมาจัดการกับเจ้า ส่วนตอนนี้หมายเลข1-10ปิดกั้นพื้นที่แถวนี้ซะ''โรซาเรียไม่แสแยเพราะบาเรียที่ใช้ปิดพื้นที่ของฝ่ายจอมราชันย์มันโคตจะอ่อนแอนางจึงพังเข้ามาได้ง่ายๆแต่ถ้าเป็นบาเรียของหมายเลข1-10ต่อมันจะมีความแข็งแกร่งเพิ่มนับ20เท่าและยังยกเว้นคนเข้าออกได้อีก
''ข้าไม่ยอมหรอก''ลูกสาวของจอมราชันย์รู้สึกได้ถึงอันตราย นางก้มลงไปเพื่อจะคว้าตัวหมาบ้าแต่อยู่ๆหมาบ้ากลับหายไปต่อหน้าต่อตาของนาง
''คิดจะใช้ตัวประกัน? หึ! จอมราชันย์คนที่5ข้าอยากจะเจอมานานแล้ว''กริมปรากฎตัวออกมาตอนไหนไม่รู้ในมือของกริมตอนนี้ถือคาตานะเล่มสีขาวเอาไว้ ฟึ่บ! อาการบาดเจ็บของหมาบ้าหายดีภายในพริบตาทั้งหมดสร้างความตกตะลึงให้2พ่อลูกมาก
''เจ้า...''
''อย่างที่เจ้าคิดข้าคือจอมราชันย์คนที่6 ทำไม?อยากได้ตัวข้ามากนักใช่มั้ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าจะบอกอะไรให้วันนี้เจ้าและลูกของเจ้าจะต้องสูญสิ้นทุกอย่าง''จิตสังหารของกริมแผ่ออกมาจนอากาศหนาวเย็นลงฉับพลันจากนั้นกริมจึงหันไปบอกให้คนอื่นๆถอยไปรวมกันให้หมด ไม่จำเป็นต้องสร้างอะไรเพื่อป้องกันคนอื่นหนีเพราะกริมได้รู้บางอย่างมาคือการเข้ามาในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้หากไม่ครบ1เดือนจะไม่มีทางออกไปได้
''ก็แค่คนที่เพิ่งเป็นจอมราชันย์เจ้าคิดจะเอาอะไรมาเทียบกับคนที่เป็นจอมราชันย์มาหลายพันปีแบบข้าทางที่ดีถอยออกไปซะต่างคนต่างอยู่''จอมราชันย์คนที่5ทำใจดีสู้เสือ หากให้เลือกจริงๆมันไม่อยากสู้เพราะตั้งแต่กริมปรากฎตัวออกมาแน่นอนร่างกายของมันกำลังร้องเตือนอยู่ตลอดเวลาว่าให้หนี
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่าพูดจาใหญ่โตทั้งๆที่เจ้ากำลังกลัวจนตัวสั่น''...ปัง! ตูม! ลูกสาวจอมราชันย์คนที่5โดนก่อนนางถูกกริมต่อยจนตัวของนางถูกฝังลงไปใต้ดิน
''คิดจะจับหลานสาวของข้าสินะ มีความสามารถพอ?''บูม!!! อาณาเขตหมื่นดาบด้วยพลังแบบเต็มกำลังดาบนับล้านเล่มบินว่อนไปทั่วทุกพื้นที่ส่วนที่3
''จะ...เจ้าอย่าบังคับให้ข้าสู้...''ไม่ทันแล้วทุกอย่างมันสายเกินไปดาบนับ1,000กำลังพุ่งมาทางมันมันทำได้แค่หลบเพราะพลังที่อยู่ในดาบแต่ละเล่มมันมหาศาลนัก ควับ! ควับ! ควับ! ทำให้แค่หลบจริงๆจอมราชันย์คนที่5ไม่กล้าปะทะกับดาบในอาณาเขตตรงๆ แต่ตอนนั้นเองกริมได้ฉีกยิ้มที่เย็นชาขึ้น
''หลบเก่งดีนี่หว่า งั้นเพิ่มความเร็วอีกหน่อยเป็นไง''ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! กลายเป็นว่ามันหลบได้ไม่ดีพอดาบในอาณาเขตกำลังเฉือนผิวหนังของมันทีละนิดและถ้าหากดาบเร็วกว่านี้มันก็คงไปไม่รอด
''เศษสวะมีดีแค่ปาก''กริมหงุดหงิดเพราะวิหารที่มันเข้าไปเป็นวิหารที่ยากต่อการพิชิตซึ่งต่างจากที่อื่นนั่นทำให้กริมเพิ่งจะมาช่วยได้เอาตอนนี้ หากมาไม่ทันกริมไม่อยากคิดเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง
''อั่ก! เจ้า...ข้าจะนำคนในอาณาจักรไปถล่มทวีปของเจ้า...''ปัง! ตูม! ลูกสาวของจอมราชันย์พูดออกมานางใช้ความพยายามลากร่างกายที่บาดเจ็บขึ้นมาจากพื้นดินแต่ก็ไม่พ้นต้องจมลงไปอีกครั้งและลึกกว่าเดิม
''เอาตัวให้รอดออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยมาปากดี อืม...ใช่เลยพอดีข้าได้บทเวทย์ใหม่มาด้วยเจ้า2คนจะได้ลองแน่นอน''กริมได้บทเวทย์ที่จะบอกว่าธรรมดาก็ธรรมดาจะบอกว่าไม่ธรรมดาก็ได้เพราะสิ่งที่เกิดหลังจากใช้บทเวทย์ยังไม่เคยมีใครบนโลกหรือที่ไหนทำได้มาก่อนและสิ่งนั้น...

จะสร้างความเจ็บปวดทางจิตใจให้ศัตรูชนิดที่ว่าขอตายซะยังดีกว่ามีชีวิตอยู่ต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่109:อยากได้ตัวข้านักไม่ใช่?

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่109:อยากได้ตัวข้านักไม่ใช่?

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้