ยามเย็นในคอนโดมิเนียมสูงเสียดฟ้า แสงสีส้มจากตะวันตกดินสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาเพียงเล็กน้อย เพราะม่านถูกดึงไว้จนเหลือแค่ร่องให้แสงลอดผ่าน ทว่ากลับมีแสงจากจอทีวีขนาดั์ที่ฉายภาพความสยดสยองสว่างวาบไปทั่วห้องนั่งเล่น
ดาเลียนั่งขัดสมาธิบนโซฟาหนังสีเทา ดวงตาเรียวนิ่งจ้องจอภาพไม่กะพริบ มือบางกำจอยเกมไว้แน่น ปลายนิ้วกดปุ่มบนแผงควบคุมอย่างชำนาญ ในจอเป็ซอมบี้ฝูงใหญ่ที่กำลังกรูกันเข้ามา แต่สีหน้าของเธอกลับเรียบเฉยราวกับกำลังดูข่าวสารบ้านเมือง
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวจากลำโพงรอบทิศทาง ภาพเืสาดกระเซ็นเต็มจอ ทว่าในห้องนั่งเล่นกลับเงียบกริบ นอกจากเสียงเกมและลมหายใจแ่เบาของคนเล่น
ประตูห้องนอนบานหนึ่งเปิดออกพร้อมกับเสียงกระแทกเบาๆ
ร่างเล็กในชุดนอนลายลูกหมีเดินงุดๆ ออกมา ผมยาวสยายยุ่งเหยิงเล็กน้อยราวกับเพิ่งตื่นจากที่นอน แต่แววตากลับสดใสเป็ประกายปนความหมางใจ
โมจิเดินตรงไปที่โซฟา แล้วทรุดตัวนั่งลงอย่างแรงจนสปริงโซฟายุบตัว
“อ๊าย!”
เสียงกรีดร้องจากจอทำเอาโมจิสะดุ้งเล็กน้อย แต่คนเล่นยังคงนิ่งไม่ไหวติง
โมจิหรี่ตามองพี่สาวที่นั่งหันข้างให้ กัดริมฝีปากล่างแล้วกระแอมเสียงดัง
“แฮ่ม!”
ดาเลียยังคงกดปุ่มบนจอยไม่หยุด
โมจิกระแอมอีกครั้งดังกว่าเดิม “แฮ่ม! แฮ่ม!”
“ได้ยินแล้ว” เสียงทุ้มต่ำของดาเลียเอ่ยขึ้นเรียบๆ สายตายังคงจับจ้องที่จอ “เป็อะไร”
“เป็อะไรน่ะเหรอ?” โมจิเลิกคิ้วขึ้นสูง เสียงสูงปรี้ด “พี่ดาไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอคะ ว่าหายไปไหน?”
ดาเลียขยับนิ้วกดปุ่มสองสามที ก่อนตอบเสียงเรียบ “ก็นั่งเล่นเกมอยู่ในห้องนั่งเล่นทั้งวัน ไม่เห็นหายไปไหน”
“โมจิ!” น้องสาวบุญธรรมทุบหมอนข้างอย่างหมั่นไส้ “โมจิอยู่ในห้องนอนนะคะ ั้แ่บ่ายสามแล้ว!”
“อ้อ” ดาเลียพยักหน้าเล็กน้อย “ง่วงก็พักผ่อน”
“โมจิไม่ได้ง่วง!” โมจิร้องเสียงหลง “โมจิรอให้พี่ดาชวนไปทำอะไรด้วย แต่พี่ดาไม่สนใจเลย นั่งเล่นเกมผู้หญิงดุทั้งวัน!”
คราวนี้ดาเลียชะงักนิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกดหยุดเกมไว้ชั่วคราว แล้วหันมามองน้องสาวเต็มตา
แสงจากจอทีวีสาดส่องใบหน้าคมคายของดาเลียให้ดูเคร่งขรึมยิ่งขึ้น แต่หากมองดีๆ จะเห็นแววตาอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นนั้น
“หิวหรือ” ดาเลียถามเสียงเรียบ
“หิวสิคะ!” โมจิทำปากจู๋ “แต่ไม่ใช่แค่หิวข้าวนะ หิวความสนใจจากพี่สาวด้วย!”
ดาเลียถอนหายใจแ่เบา วางจอยเกมลงบนโต๊ะหน้าทีวีแล้วหันตัวมาหาน้องสาวเต็มที่
“มาหาพี่สิ”
โมจิทำหน้ามุ่ยใส่ แต่ก็ยังคงขยับกายเข้าไปใกล้ “ไม่ไปหรอก งอนอยู่”
ปากบอกงอนแต่มือกลับดึงแขนพี่สาวให้มากอด
ดาเลียยิ้มบางๆ แทบจะเรียกว่าแค่เหยียดมุมปากเล็กน้อย แต่โมจิที่ช่ำชองในการอ่านสีหน้าพี่สาวก็รู้ดีว่าคนเป็พี่กำลังขำขัน
“งอนอะไรนักหนา” ดาเลียเอื้อมมือมาลูบผมของน้องสาวเบาๆ
“ก็พี่ดาไม่สนใจโมจิเลย” โมจิซุกหน้าลงบนไหล่ของพี่สาว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มอบอวลอยู่ในจมูก “ั้แ่บ่ายจนเย็น อยู่ในห้องเดียวกัน แต่พี่ดาไม่มองหน้ากันเลย”
“พี่เล่นเกม”
“เล่นเกมทั้งวัน! เกมอะไรนักหนา” โมจิเงยหน้ามองจอทีวีที่หยุดภาพค้างไว้ตรงหน้าจอเมนู เห็นชื่อเกมเป็ภาษาไทยแทรกอยู่บ้างปนกับอังกฤษที่เธอพออ่านออก “Resident Evil Requiem อีกแล้วเหรอคะ พี่ดาเล่นรอบที่เท่าไหร่แล้ว”
“รอบที่สี่”
“สี่!” โมจิเบิกตากว้าง “แล้วไม่เบื่อเหรอคะ เกมเดิมๆ ซ้ำๆ ทั้งผีทั้งซอมบี้ น่ากลัวจะตาย”
ดาเลียส่ายหน้าช้าๆ “ไม่เบื่อ มันสนุกดี”
“สนุกตรงไหนคะ” โมจิทำหน้ายู่ “โมจิเห็นแล้วขนลุก เกมผู้หญิงดุจริงๆ”
“ก็พี่เป็สาวดุไม่ใช่หรือ” ดาเลียเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาเ้าเล่ห์
โมจิสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะตีแขนพี่สาวป้าบหนึ่ง “พี่ดา! แกล้งโมจิ!”
ดาเลียหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็เสียงที่ได้ยินเฉพาะเวลาอยู่กับน้องสาวเท่านั้น
โมจิยังคงงอนไม่หาย แต่เริ่มซุกซนตามประสา นางขยับกายขึ้นมานั่งตักของพี่สาว แล้วเอ่ยเสียงออดอ้อน
“ขอให้เกาหัวหน่อย”
ดาเลียไม่ตอบ แต่ยกมือขึ้นลูบศีรษะของน้องสาวอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วสางเส้นผมที่นุ่มสลวย เกาเบาๆ บนหนังศีรษะเป็จังหวะ
โมจิหลับตาพริ้มกับััอ่อนโยน ร่างกายที่เกร็งมาตลั้งวันเริ่มผ่อนคลาย
“เกาหัวเก่งจัง” โมจิพึมพำ “พี่ดาเก่งไปหมดเลยนะคะ ทั้งเล่นเกม ทั้งดูแลโมจิ”
“ก็ต้องดูแล” ดาเลียตอบสั้นๆ
“ทำไมต้องดูแลล่ะ” โมจิแกล้งถาม
“เพราะเป็น้องสาว”
“น้องสาวบุญธรรมนะคะ ไม่ใช่แท้ๆ เสียหน่อย”
ดาเลียหยุดมือเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงมองหน้าของน้องสาวที่ซุกอยู่บนตัก
“แล้วมันต่างกันหรือ”
โมจิอ้าปากจะตอบ แต่กลับนึกไม่ออก เธอกัดริมฝีปากแล้วส่ายหัว
“ก็... ไม่รู้สิคะ”
“พี่ไม่เห็นต่าง” ดาเลียเอ่ยเสียงเรียบ “ั้แ่พ่อกับแม่รับหนูมา หนูคือน้องสาวของพี่ ต่อให้ไม่มีสายเืเดียวกัน ก็คือครอบครัวเดียวกัน”
หัวใจของโมจิเต้นแรงกับคำพูดเรียบๆ แต่หนักแน่นของพี่สาว เธอเงยหน้ามองคนพูด สบกับดวงตาคมที่กำลังมองเธออย่างอ่อนโยน
“แต่ว่า...” โมจิพูดเสียงอู้อี้ “บางทีโมจิก็กลัวนะคะ”
“กลัวอะไร”
“กลัวว่าพี่ดาจะมีครอบครัวใหม่ มีแฟน แล้วก็ไม่สนใจโมจิ”
ดาเลียเลิกคิ้วเล็กน้อย “คิดมากไปได้”
“ก็พี่ดาสวยจะตาย หน้าตาดี บุคลิกดี” โมจินับนิ้ว “ต่อให้เป็สาวดุที่เกิดมาแบบนี้ ก็มีคนมาชอบเยอะแยะ เมื่อก่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็มีคนมาสารภาพรักพี่ดาไม่ใช่หรือคะ”
“พี่ไม่ได้สนใจ”
“แล้วจะสนใจใครล่ะคะ” โมจิถาม คาดหวังคำตอบอะไรบางอย่าง
ดาเลียไม่ได้ตอบทันที นางเพียงแต่มองหน้าน้องสาวนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงแ่
“คนที่อยู่ตรงหน้านี่ไง”
โมจิหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก
“พี่ดา... พูดอะไร...”
“ไม่จริงหรือ” ดาเลียถามเสียงเรียบ “หรือว่าโมจิไม่อยากให้พี่สนใจ”
“อยากสิคะ!” โมจิรีบตอบ ก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ก็ยิ่งหน้าแดงหนักขึ้นไปอีก “คือ... โมจิหมายถึง...”
ดาเลียยิ้มบางๆ แต่คราวนี้รอยยิ้มกว้างขึ้นกว่าทุกครั้ง จนโมจิแทบละลาย
“พอแล้ว อย่าแกล้งโมจิเลย” โมจิทำปองอ “โมจิหิวข้าวแล้วนะคะ”
“พี่ก็บอกแล้วว่าหิว” ดาเลียเอ่ย “กำลังจะพาไปกินข้าวเย็นอยู่พอดี”
“จริงเหรอคะ” โมจิเบิกตาลุกวาว
“อืม ร้านอาหารเหนือร้านโปรดของหนู”
“เย้!” โมจิโผกอดพี่สาวแน่น แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ “แต่ว่าโมจิยังงอนอยู่นะคะ”
“งอนอะไรอีกล่ะ”
“ที่พี่ดาปล่อยให้โมจิหิวทั้งวันไง”
ดาเลียถอนหายใจ “ก็หนูหลับไปั้แ่บ่ายสาม พี่ก็ไม่อยากปลุก”
“ไม่ต้องปลุกก็ได้ค่ะ แต่พอตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นพี่ดาอยู่ข้างๆ”
“พี่ก็อยู่นี่”
“แต่อยู่หน้าทีวีนะคะ ไม่ได้อยู่ข้างๆ บนเตียง”
ดาเลียเลิกคิ้ว “อยากให้พี่นอนด้วย”
โมจิหน้าแดงอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ยอมแพ้ “ก็... ก็บางทีก็อยากให้พี่ดามานอนกอดไงคะ”
“งั้นคืนนี้พี่จะนอนกอด”
“จริงเหรอคะ” โมจิตาเป็ประกาย
“อืม”
โมจิยิ้มแก้มแทบปริ แต่ยังไม่วายแหย่พี่สาวต่อไป “แต่ว่าพี่ดาเล่นเกมทั้งวันไม่เหนื่อยเหรอคะ กลางคืนจะหลับก่อนโมจิหรือเปล่า”
“พี่ไม่หลับก่อน”
“พิสูจน์ได้ไหมคะ”
ดาเลียมองหน้าน้องสาวนิ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “อยากให้พิสูจน์ยังไง”
น้ำเสียงของพี่สาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย จนโมจิรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ซ่านมาจากกายเนื้อ สายตาคมที่มองเธอเริ่มมีประกายต่างไปจากเดิม
โมจิกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “คือ... โมจิ...”
ยังพูดไม่ทันจบ ดาเลียก็โน้มตัวลงมา กดริมฝีปากบางประทับลงบนแก้มนิ่มของน้องสาวอย่างแ่เบา
โมจิตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ผิวตรงที่พี่สาวแตะต้องร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน
ดาเลียผละออกมามองสบตา แววตาคมยังคงนิ่งเรียบ แต่กลับมีความอ่อนโยนเจือปนอยู่มากมาย
“พิสูจน์แล้วหรือยัง” เสียงทุ้มถาม
โมจิส่ายหน้าช้าๆ สองมือกำเสื้อของพี่สาวไว้แน่น “ยัง... ยังไม่พอค่ะ”
ดาเลียไม่ตอบ เพียงแต่โน้มตัวลงมาอีกครั้ง คราวนี้ริมฝีปากบางประทับลงบนริมฝีปากของน้องสาวอย่างแ่เบา
ััอ่อนโยนนั้นทำให้โมจิรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ เธอหลับตาลง ปล่อยให้พี่สาวค่อยๆ บดเบียดริมฝีปากกับเธออย่างนุ่มนวล
จูบแรกนั้นกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่สำหรับโมจิแล้วมันยาวนานราวกับชั่วชีวิต
เมื่อดาเลียผละออก โมจิยังคงหลับตาอย่างอาลัยอาวรณ์
“พอหรือยัง” ดาเลียถามเสียงกระซิบ
โมจิ shake head ส่ายหน้าช้าๆ “ไม่พอ... ขออีก”
ดาเลียยิ้มบางๆ ก้มลงจูบน้องสาวอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพียงแค่แตะๆ แต่ดูดดื่มขึ้น มือหนายกขึ้นประคองใบหน้าของน้องสาวไว้อย่างทะนุถนอม ปลายลิ้นไล้เลียริมฝีปากอิ่มอย่างแ่เบา ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากอุ่น
โมจิครางเสียงอ่อยในลำคอ มือบางยกขึ้นโอบรอบคอของพี่สาว ดึงรั้งให้จูบกันลึกขึ้นไปอีก
ลิ้นของทั้งสองสอดประสานกันอย่างกลมกลืน ราวกับจูบนี้รอคอยมานานแสนนาน รสชาติของพี่สาวหวานละมุนจนโมจิแทบจะละลายไปทั้งตัว
ดาเลียค่อยๆ ผละออกมา หายใจหอบเล็กน้อย แต่สายตายังคงจับจ้องน้องสาวไม่วาง
“โมจิ...” เสียงทุ้มเรียกชื่อแ่เบา
“คะ... คะ” โมจิตอบเสียงสั่น
“อยากให้พี่ทำอะไรต่อ”
คำถามนั้นทำให้โมจิหน้าแดงก่ำอีกครั้ง แต่ความ้าภายในใจกลบเกลื่อนความเขินอายไปจนหมด เธอกัดริมฝีปากล่าง ก่อนจะเอื้อมมือบางมาจับมือของพี่สาว แล้วค่อยๆ นำไปวางไว้บนหน้าอกของตนเอง
“ตรงนี้...” โมจิพูดเสียงแ่ “โมจิอยากให้พี่ดาััตรงนี้...”
ดาเลียมองมือของตนเองที่วางอยู่บนหน้าอกน้องสาวผ่านเสื้อนอนบางๆ นางคลำเบาๆ ััได้ถึงความนุ่มนวลภายใต้ผ้า
“แน่ใจหรือ” ดาเลียถามย้ำ
“คะ... คะ” โมจิพยักหน้า ตาละห้อย “โมจิไว้ใจพี่ดาที่สุดในโลก”
คำพูดนั้นปลดปล่อยอะไรบางอย่างในตัวของดาเลีย นางโน้มตัวลงมาจูบน้องสาวอีกครั้ง พร้อมกับมือที่เริ่มขยับคลึงหน้าอกนุ่มอย่างแ่เบา
โมจิครางในลำคอ รับััจากพี่สาวด้วยความหวั่นไหว
ดาเลียค่อยๆ ถกเสื้อนอนของน้องสาวขึ้นไปจนสุด เผยให้เห็นชุดชั้นในสีชมพูอ่อนที่ห่อหุ้มเนินอกอวบอิ่ม นางก้มลงซุกไซร้ลงบนซอกคอหอม ก่อนจะเลื่อนลงมาตามลำคอถึงไหปลาร้า
“พี่ดา...” โมจิเรียกชื่อพี่สาวเสียงสั่น
ดาเลียไม่ตอบ เพียงแต่ใช้ปลายนิ้วถกชุดชั้นในขึ้นไปจนสุด เผยให้เห็นยอดอกสีชมพูระเรื่อที่ตั้งชันด้วยอารมณ์ปรารถนา นางก้มลงซบหน้า แตะปลายจมูกกับผิวเนียน ก่อนจะใช้ริมฝีปากประทับลงบนยอดอกนั้นอย่างแ่เบา
โมจิสะดุ้งเฮือก รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง
ดาเลียเริ่มดูดกลืนยอดอกนั้นอย่างนุ่มนวล ลิ้นร้อนไล้เลียวนรอบอย่างทะนุถนอม มืออีกข้างคลึงหน้าอกอีกข้างเบาๆ สร้างความสุขซ่านไปทั่วทั้งกาย
“อื้อ... พี่ดา...” โมจิร้องเรียก เสียงครางดังขึ้นเรื่อยๆ “โมจิ... โมจิตัวอ่อนไปหมดแล้ว...”
ดาเลียเงยหน้าขึ้นมามอง มองใบหน้าน้องสาวที่แดงก่ำด้วยอารมณ์ ตาละห้อยแทบปิด
“สวยมาก” ดาเลียพึมพำ
“พี่ดา...” โมจิยื่นมือมากุมมือพี่สาวไว้ “ต่อ... ต่ออีกได้ไหมคะ”
“อยากให้พี่ทำอะไร”
โมจิกัดริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยเสียงแ่เบา “ข้างล่าง... โมจิอยากให้พี่ดาช่วยตรงข้างล่าง...”
ดาเลียมองน้องสาวนิ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วค่อยๆ เลื่อนร่างลงไปด้านล่าง นางถอดกางเกงนอนของน้องสาวออกอย่างแ่เบา เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนและจุดสงวนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าผืนเล็ก
โมจิหลับตาปี๋ด้วยความเขินอาย แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน
ดาเลียก้มลง ซบหน้าลงระหว่างเรียวขา ก่อนจะใช้ปลายลิ้นแตะลงบนร่องรักของน้องสาวอย่างแ่เบา
โมจิสะดุ้งทั้งตัว ร่างกายเกร็งไปชั่วขณะก่อนจะผ่อนคลายลงด้วยััที่อ่อนโยน
ดาเลียเริ่มเลียร่องรักนั้นอย่างนุ่มนวล ลิ้นร้อนไล้เลียตามซอกตามมุมอย่างทะนุถนอม จังหวะช้าๆ แต่สม่ำเสมอ
“พี่ดา... พี่ดาขา...” โมจิร้องเรียก ครางดังขึ้นเรื่อยๆ มือเล็กกำผ้าบนโซฟาแน่น “โมจิ... โมจิ...”
ดาเลียยังคงทำหน้าที่ของตนต่อไป เพิ่มจังหวะเร็วขึ้นเล็กน้อยตามเสียงครางของน้องสาว
“จะ... จะ...” โมจิร้องเสียงหลง ร่างกายเริ่มสั่นเทา
ดาเลียเร่งจังหวะเร็วขึ้น ใช้ลิ้นเล้าโลมอย่างชำนาญจนน้องสาวกระทั่งตัวงอ
“พี่ดา!” โมจิร้องลั่น ร่างกายกระตุกเกร็งไปทั้งตัว ความสุขพลุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์
ดาเลียยังคงเล้าโลมจนน้องสาวคลายตัวลงจนหมดแรง จึงค่อยๆ ขยับร่างขึ้นมาประคองน้องสาวไว้ในอ้อมกอด
“โมจิ...” เสียงทุ้มกระซิบข้างหู
โมจิยังคงหายใจหอบ ร่างกายอ่อนระทวยไปหมด นางซบหน้าลงบนอกของพี่สาว
“พี่ดา...” โมจิพึมพำ “โมจิยังหิวอยู่เลยค่ะ”
ดาเลียชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ เสียงในลำคอดังขึ้นแ่เบา
“หิวอีกหรือ”
“หิวข้าวจริงๆ ค่ะ” โมจิทำปองอ “โมจิยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยนะคะ”
ดาเลียยิ้มบางๆ จูบลงบนหน้าผากของน้องสาวอย่างทะนุถนอม
“งั้นอาบน้ำแล้วไปกินข้าวกัน”
โมจิเงยหน้ามองพี่สาว แววตาซุกซนกลับมาอีกครั้ง “ขออาบน้ำด้วยกันนะคะ”
ดาเลียมองน้องสาวนิ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ
“ได้”
แล้วนางก็อุ้มร่างน้อยของน้องสาวขึ้นอย่างทะนุถนอม เดินตรงไปยังห้องน้ำโดยไม่รีรอ
แสงไฟจากจอทีวียังคงสว่างวาบอยู่เื้ั ภาพซอมบี้ค้างอยู่ที่หน้าเมนู รอคอยให้คนเล่นกลับมาต่อ แต่สำหรับคืนนี้ คงไม่มีใครสนใจเกมสยองขวัญอีกแล้ว
เพราะความสุขที่แท้จริงกำลังอยู่ในอ้อมกอดของคนทั้งสอง
236K
