แพ้(ทาง)รัก ยัยคู่นอน

๻ั้๹แ๻่คืนนั้นที่ฉันกับเขามีความสัมพันธ์เกินเลย

            เวลาผ่านมาเผลอแป๊ปเดียวก็จะครบรอบ 1ปีในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้าที่ใกล้จะถึงนี้

            เราสองคนนอนด้วยกันแทบจะทุกคืนนอนบ้านเขาบ้าง นอนที่คอนโนของฉันบ้างสลับกันไปมาแล้วแต่สถานการณ์ตลอดระยะเวลาฉันและเขายังคงรักษาความสัมพันธ์ที่เป็๲ความลับนี้ได้อย่างดี

        คือไม่มีใครรู้เ๹ื่๪๫ของเราสองคนแม้แต่คนในครอบครัวของฉันและต่างฝ่ายต่างก็ไม่มีคนรักเป็๞ตัวเป็๞ตนเช่นกันอาจเป็๞เพราะว่าเขาไม่สามารถรักใครได้อีกแล้วมั้งถึงยังไม่มีใครเข้ามาและก็ไม่อยากเปิดตัวฉันด้วยเช่นกัน

เวลา22.00 น.

            ปกติเราสองคนก็ไม่ค่อยโทรหากันอยู่แล้วในระหว่างวันส่วนการนัดพบกันนั้นเขาอยากมาก็มาแบบไม่บอกไม่กล่าว และฉันก็ดันยินดีต้อนรับตลอด24 ชม.ซะด้วย

ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นติดๆกันในยามดึก

            ฉันรีบลุกจากเตียงนอนมาส่องดูผ่านช่องประตูด้วยความ๻๠ใ๽“ปกป้อง” ฉันอุทานเรียกชื่อเขาออกมาด้วยความ๻๠ใ๽ ปกติเขาไม่มาในเวลาดึกขนาดนี้

            “คุณเป็๞อะไร” ฉันรีบเปิดประตูและถามด้วยน้ำเสียง๻๷ใ๯ขึ้นมาทันทีเมื่อภาพเห็นเขาในสภาพสะบักสะบอมเนื้อตัวมอมแมม

            “ไหวหรือเปล่า ให้ฉันพาไปหาหมอมั้ยคะ”ฉันพุ่งตัวเข้าไปจับแขนของเขา ยอมรับว่า๻๠ใ๽มากเมื่อเห็นเขาในสภาพนี้

            “ไม่เป็๞ไร” เสียงเ๶็๞๰าตอบกลับมาเขาเดินไปนั่งลงบนโซฟา

            “คุณไปมีเ๱ื่๵๹กับใครมา”ฉันถามเขาด้วยความห่วงใย

            “ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ของผมหรอกแค่บังเอิญเห็นคนแก่โดนทำร้าย ผมเลยเข้าไปช่วยไว้” ปกป้องตอบเสียงเบาๆต้นคอของเขาพิงลงไปขอบโซฟา เปลือกตาของเขาก็ปิดลง

            ฉันเห็นเขาดูอิดโรยจึงนำผ้าขนหนูผืนเล็กไปชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้เขาใบหน้าของเขาตอนนี้มีแต่รอยช้ำตามมุมปาก และโหนกแก้มที่มีเ๣ื๵๪ไหลซึมออกมาเล็กน้อย

            “โอ๊ย”ปกป้องอุทานร้องออกมาเสียงดังเมื่อฉันดันใช้ผ้าเช็ดไปโดนแผลที่มีเ๧ื๪๨ซึมออกมาตรงโหนกแก้มของเขา

            “ขอโทษ ขอโทษ” ฉันเอ่ยขอโทษเขาเบาๆผ้าในมือก็ยังเช็ดตามใบหน้าของเขาต่อ

            “ฉันทำแผลให้นะ”พูดจบก็ลุกขึ้นจะเดินไปหยิบชุดทำแผล แต่

            “ฉันลืมไปว่าที่ห้องไม่มีชุดทำแผลเลย” ฉันบอกเสียงเบาและยิ้มแห้ง เดินกลับมานั่งข้างเขาที่เดิม

            “ยายเฉิ่ม” เขาตีหน้าผากฉันเบาๆใบหน้าของเขาขยับเขามาจูบลงทับรอบที่เขาตีเมื่อกี้ แก้มของฉันเริ่มฉาเ๧ื๪๨ฝาดไปทั่วหน้า

[แพรวนิด]

            “ทำอะไรของเขาทำไมต้องทำให้ฉันคลั่งด้วยไม่รักแล้วมาทำให้ฟินทำไม” ฉันคิดในใจแต่เผลอยิ้มออกมา

            พรึบ เขาลุกเดินเข้าไปในห้องนอนหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำให้สดชื่นไม่นานก็เดินกลับมาหาฉันที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

            “ไปกันเถอะ”เขาพูดขึ้นระหว่างกำลังเดินมาที่ฉันและยกแขนขยับขึ้นสวมใส่เสื้อไปด้วยพร้อมกัน

            “ไปไหน”

            “ไปซื้อของข้างนอกยังไงล่ะ”

            “ห๊ะ”ฉัน๻๠ใ๽เมื่อได้ยินเขาบอกว่าจะออกไปข้างนอกแถมยังชวนให้ฉันไปด้วยเพราะเราสองคนไม่เคยออกไปไหนด้วยกันสองต่อสองให้ใครเห็นเลย

            “ให้ฉันไปด้วย จะดีเหรอ”ฉันถามด้วยความไม่มั่นใจ

            “ทำไม”เสียงนิ่งพูดขึ้นสายตามองจ้องมาที่ฉัน

            “ก็ปกติไม่เคย”

            “ไม่ไปก็ได้นะ ไม่ได้บังคับ”เขาพูดแทรกฉันขึ้นมาพร้อมเดินไปที่ประตูหน้าห้อง

            แต่ก็ต้องไปสิ ถึงจะไปแบบงงๆฉันรีบลุกขึ้นคว้าหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะก่อนจะเดินตามเขาออกมาจากห้อง

.บ้านของปกป้อง.

            เมื่อเขาจอดรถเรียบร้อยฉันถึงกับต้องถอนหายใจออกมาคิดว่าจะพาออกไปที่ไหนเสียอีก ที่แท้ก็มาบ้านของเขานี่เอง

            “มาบ้านของคุณนี่นะ”ฉันหันไปถามอย่างแปลกใจ

            “อืม คิดว่าผมจะพาไปไหน” เขาถามกลับด้วยเสียงนิ่งหน้าตายไร้ความรู้สึกและเดินลงจากรถของฉันคันที่เขาขับ

            “ถึงบ้านคุณแล้วฉันก็ขอตัวกลับก่อนนะ”ฉันพูดเสียงตึง หน้าบูดไม่สบอารมณ์เพราะผิดหวังแอบหลงดีใจว่าเขาชวนออกมาข้างนอกแล้วจะพาไปไหน

            “ทำไมถึงรีบกลับล่ะ”เขาถามขึ้นมาเมื่อเห็นฉันหยุดเดินและยืนอยู่หน้ารถของตัวเองไม่เดินตามเขาเข้าไปภายในบ้าน

            “ดึกแล้ว”เสียงของฉันดูเศร้าไปในทันที

            “นอนค้างที่นี่ก็ได้ไม่ใช่เหรอทำเหมือนกับว่าไม่เคยนอน” เขาบอกเสียงปกติ แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบหรือพูดอะไรออกมามันเหมือนใจของฉันกำลังเศร้าอยู่

            “หรือไม่อยากนอนที่นี่แล้ว”เขาถามเสียงเข้มขึ้นมา

            “เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น”ฉันรีบตอบทันทีเพราะเขาเข้าใจผิด ฉันยังอยากนอนที่บ้านของเขาเหมือนเดิมแต่ฉันกำลังน้อยใจยังไงล่ะ

            “อื้ม แต่ถ้าจะกลับก็ไม่เป็๞ไรขับรถกลับดีๆ ก็แล้วกัน” น้ำเสียงเข้มของเขาพูดจบก็หมุนตัวหันหลังให้ฉันแล้วเดินเข้าไปในบ้านของตัวเอง

[แพรวนิด]

            “ถ้าเธอไม่ตามเขาเข้าไปในบ้านเขาจะรู้สึกยังไงนะแล้วถ้าเขาไม่ง้อจะทำยังไง ปกติเขาก็ไม่เคยง้ออยู่แล้ว” ฉันกำลังเถียงกับตัวเอง

            ครั้งนี้คงไม่เหมือนทุกครั้งอีกต่อไป เมื่อฉันตัดสินใจไม่เดินตามเขาเหมือนที่เคยเป็๲

            “อร๊าย” ฉันกรี๊ดร้องด้วยความ๻๷ใ๯เมื่ออยู่ๆ ตัวของฉันถูกอุ้มขึ้นขณะกำลังจะเดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนขับ

            เขาเดินตามมาอุ้มตัวของฉันเมื่อเห็นว่าฉันกำลังจะกลับตามที่บอกเขาจริงๆ

            “ทำอะไรของคุณ”ฉันทุบแผ่นอกเขาหนึ่งทีด้วยความโมโหผสมกับ๻๷ใ๯เล็กน้อย

            “ใครจะให้กลับ” เขาพูดกระซิบข้างหูฉันพร้อมกับเดินอุ้มฉันเข้าไปภายในบ้านก็บอกแล้วว่ามันไม่เหมือนทุกครั้งเมื่อฉันจะไม่ยอมเป็๲ฝ่ายตามเขาฝ่ายเดียวอีกต่อไป

ตุ๊บส์

        เขาวางตัวฉันลงบนเบาะของเก้าอี้แล้วก็เดินไปหยิบกล่องบางอย่างมาวางลงตรงหน้าฉัน

        “ทำแผลให้หน่อย” เสียงนุ่มและนิ่งบอกฉันเมื่อเขาวางกล่องยาลงบนโต๊ะตรงหน้าฉันเรียบร้อย

        “ให้มาทำแผลให้น่ะเหรอ”ฉันถามเขาด้วยเสียงปกติ นิ้วมือของฉันชี้ไปที่กล่องยานั้น คิ้วขมวดด้วยความสงสัย

        “ก็ที่ห้องของคุณไม่มียาพวกนี้ยังไงล่ะ”

        “อ๋อ เพราะแบบนี้นี่เอง”ฉันพูดเบาไม่ตั้งใจให้เขาได้ยิน มือก็เอื้อมไปเปิดกล่องชุดยาทำแผลนั้นเพื่อจะทำแผลให้เขาตามที่เขาบอก

        ***