เจี้ยนหลิน (剑林) ยังคงจดจ่ออยู่กับการสังเกตการณ์ปฏิกิริยาอันละเอียดอ่อนระหว่าง "ผลึกพลังงานธาตุน้ำ" (蔚蓝晶石) และ "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) ของเขาอย่างต่อเนื่อง เวลาผ่านไปทีละน้อยราวกับสายน้ำที่ไหลเอื่อยในลำธารนอกซุ้มเถาวัลย์ เขาส่งผ่านพลังงานธาตุน้ำเข้าไปในปริมาณที่ควบคุมได้เป็นระยะๆ อย่างสม่ำเสมอ และทุกครั้งที่พลังงานสายใหม่ซึมซาบเข้าไป ไอเย็น (寒气) ที่ปกคลุมผิวไม้ของกระบี่ก็ดูจะ "เข้มข้น" และ "แผ่กว้าง" ขึ้นเล็กน้อย
ลวดลายคล้ายเกล็ดมังกรสีทอง (金龙鳞纹) บนตัวกระบี่ บัดนี้ไม่ได้เพียงแค่ส่องประกายแสงสีทองนุ่มนวลอีกต่อไป หากแต่เริ่มมี "ประกายสีฟ้าคราม" (蔚蓝光晕) จางๆ เข้ามา "สอดแทรก" และ "เรืองรอง" อยู่ตามขอบของเกล็ดเหล่านั้นอย่างน่าอัศจรรย์ คล้ายกับอัญมณีสีฟ้าที่ถูกฝังประดับอยู่บนเกล็ดทองคำ มันมิได้ดู "ขัดแย้ง" หากแต่กลับ "ส่งเสริม" ให้ลวดลายนั้นดูมี "มิติ" และ "ความลึกลับ" เพิ่มมากขึ้น
"การสั่นพ้อง" (共鸣) ที่เขารู้สึกได้จากตัวกระบี่ก็เปลี่ยนแปลงไปเช่นกัน จากเดิมที่เป็นเพียง "ชีพจร" แผ่วเบา บัดนี้มันเริ่มมีความ "ซับซ้อน" และ "หลากหลาย" มากขึ้น คล้ายกับว่าภายในกระบี่นั้นไม่ได้มีเพียง "จิต" ของพฤกษาเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่กำลังมี "กระแสพลังงาน" อีกสายหนึ่งที่แตกต่างแต่ก็ "กลมกลืน" ค่อยๆ ก่อตัวและไหลเวียนอยู่ภายใน
‘ธาตุน้ำ...มิได้เพียงแค่ "หล่อเลี้ยง" แต่กำลังจะ "หลอมรวม" เข้าเป็นส่วนหนึ่งของคุณสมบัติของกระบี่เล่มนี้อย่างแท้จริง’ เจี้ยนหลินตระหนักได้ถึงความจริงข้อนี้ด้วยความตื่นเต้นระคนความทึ่งในใจ เขารู้สึกได้ว่า "กระบี่จิตพฤกษา" ของเขากำลังจะก้าวข้ามขีดจำกัดของการเป็นเพียงศาสตราวุธธาตุไม้บริสุทธิ์ไปอีกขั้น
ในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับการ "หยั่งรู้" และ "ผสาน" พลังงานธาตุน้ำเข้ากับกระบี่จิตพฤกษาอยู่นั้น ความรู้สึก "ไม่สบายใจ" อย่างประหลาดก็พลันผุดขึ้นในจิตใจของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มันมิใช่ความหวาดกลัว แต่เป็น "ลางสังหรณ์" ที่เยียบเย็นและคลุมเครือ คล้ายกับมีบรรยากาศบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลัง "เปลี่ยนแปลง" ไปในทิศทางที่ไม่น่าไว้วางใจ ส่งผลให้ความสงบภายในซุ้มเถาวัลย์ดูจะ "หนักอึ้ง" ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เจี้ยนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย หยุดการส่งผ่านพลังงานธาตุน้ำชั่วขณะ จิตใจที่เคยจดจ่ออยู่กับการหล่อเลี้ยงกระบี่ บัดนี้ถูกดึงให้หันมาสนใจความรู้สึกที่ผิดปกตินี้ เขาลองแผ่ "การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" (草木之触) ออกไปรอบกายอย่างเงียบงัน แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่ "ชัดเจน" พอจะเป็นภัยคุกคามในบริเวณใกล้เคียง พลังชีวิตของพืชพรรณรอบตัวยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม ขาวน้อย (小白) ที่อยู่ข้างๆ ก็ยังคงคลอเคลียกับกระบี่จิตพฤกษาอย่างมีความสุข ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกใดๆ ที่จะบ่งบอกถึงอันตรายโดยตรง
‘หรือว่าข้าจะคิดมากไปเอง...’ เจี้ยนหลินครุ่นคิด บางทีอาจจะเป็นเพราะประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาระแวดระวังมากจนเกินเหตุ อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้ละเลยความรู้สึกนี้โดยสิ้นเชิง แต่ได้เพิ่มความ "ตื่นตัว" และ "ความระมัดระวัง" ขึ้นอีกระดับหนึ่งในใจเงียบๆ แม้จะไม่รู้ว่าต้นสายปลายเหตุของลางสังหรณ์นี้คืออะไรก็ตาม
การหล่อเลี้ยงกระบี่ด้วยพลังแห่งวารียังคงดำเนินต่อไปอย่างช้าๆ แต่ภายใต้ความสงบนั้น บัดนี้ได้มี "ประกาย" แห่งความไม่แน่นอนและความระแวงแฝงอยู่ เขาตระหนักดีว่าในโลกแห่งผู้บำเพ็ญเพียรแห่งนี้ ความสงบสุขที่แท้จริงนั้นเป็นสิ่งที่เปราะบางและอาจจะถูกทำลายลงได้ทุกเมื่อ.
ณ ส่วนลึกเข้าไปอีกของ "หุบเขาเร้นเมฆา" (隐云谷) ในอาณาบริเวณที่รากไม้โบราณแผ่ขยายและเงามืดทอดลึก ชายผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้ายืนนิ่ง ดวงตาจับจ้อง "เข็มทิศโลหิตตามรอย" (血迹追踪罗盘) ในมือ ปลายเข็มของมันยังคงสั่นระริกอย่างต่อเนื่อง ทว่าทิศทางที่ชี้ยังคงแกว่งไกวไม่มั่นคง กระจายวงกว้าง ครอบคลุมอาณาบริเวณชั้นนอกถึงชั้นกลางของหุบเขาอันซับซ้อนนี้
"พลังงานอันซับซ้อนของหุบเขานี้รบกวนการทำงานของเข็มทิศอย่างมาก กลิ่นอายของเป้าหมายนั้นเบาบางและกระจัดกระจาย" เขากล่าวกับผู้ติดตามที่ยืนสงบอยู่เบื้องหลัง น้ำเสียงเยียบเย็น "แต่จากทิศทางโดยรวม มันยังคงวนเวียนอยู่ในเขตแดนนี้"
"คำสั่งของท่านประมุข..." หนึ่งในผู้ติดตามเอ่ยถามเสียงเรียบ
"ให้ทุกหน่วยที่กระจายกำลังอยู่ เพิ่มความละเอียดในการค้นหาทุกเส้นทางที่น่าสงสัย" ชายผู้มีรอยแผลเป็นสั่งการ "แม้ร่องรอยจะเลือนราง แต่ตราบใดที่มันยังอยู่ในหุบเขาแห่งนี้ ย่อมต้องมีจุดที่พลาดพลั้ง... กลุ่มของเราจะยังคงตามหาต่อไป เป้าหมายคือการยืนยันตัวตนและลากคอมันออกมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานเพียงใดก็ตาม"
ประกายตาของเขาฉายแววมุ่งมั่นอันเย็นชา การตามล่าในหุบเขาเร้นเมฆาแห่งนี้เต็มไปด้วยความยากลำบากและอุปสรรคจากธรรมชาติที่ปิดบัง แต่กลุ่มของพวกเขาก็จะยังคงเคลื่อนไหวต่อไปอย่างไม่ลดละ ดุจพรานป่าผู้ทรหดที่กำลังไล่ตามเหยื่อที่มองไม่เห็น โดยที่ผู้เป็นเป้าหมายนั้นยังคงหล่อเลี้ยงศาสตราวุธคู่กายอยู่ในที่ซ่อนเร้นของตน โดยหารู้ไม่ว่ามีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังพยายามตามหาตัวเขาอย่างจริงจังอยู่ในหุบเขาอันกว้างใหญ่เดียวกันนี้...
(จบตอนที่ 123)
161K
