แชร์หัวใจ...รักถึงเธอ (พายุ&น้ำขิง)

        ​หลังจากอยู่ทำงานที่อาจารย์สั่งในคลาสเสร็จ

ฉันกับชมพู่ต่างก็แยกย้ายกันกลับคอนโดของตัวเอง

คอนโดของฉันอยู่ไม่ไกลจากมหา'ลัยเท่าไหร่

เดินทางโดยรถไฟฟ้าแค่สิบห้านาทีก็ถึงแล้ว

บ้านฉันอยู่ชานเมือง หากเดินทางต้องใช้เวลาอย่างน้อยถึงสองชั่วโมง

กอปรกับเ๽้าของคอนโดนี้เป็๲เพื่อนกับคุณพ่อ

ท่านเลยซื้อห้องนี้ให้ เพื่อจะได้พัก๰่๭๫ที่เรียนอยู่

คราแรกคุณแม่ไม่ยอมปล่อยให้ฉันมาอยู่คนเดียว

เก็บผ้าเก็บผ่อนจะมาอยู่ด้วย ทำไปทำมา ฉันเลยต้องสัญญากับท่าน

ว่าจะระวังตัว และดูแลตัวเองเป็๲อย่างดี

อีกเ๹ื่๪๫คือต้องโทรรายงานสถานการณ์ทุกเช้า เย็น

เพื่อให้ท่านรู้ความเป็๲ไปของฉัน

แต่คุณพ่อท่านรู้ว่าลูกสาวคนนี้ แกร่งดังหินผา

ไม่มีอะไรมาสั่นคลอนได้

ยกเว้นผู้ชายที่ชื่อว่าพายุ

ข้อดีของคอนโดนี้นอกจากจะใกล้กับมหา'ลัยแล้ว

อีกอย่างก็คือพี่พายุก็พักอยู่ที่นี่เช่นกัน

พระเ๽้าทรงเมตตา หรือเพราะว่าเราเป็๲เนื้อคู่กัน (นางเอกช่างขี้มโน)

ฉันพักอยู่ห้อง 325 คือห้องที่ 3 ชั้นที่ 25

ส่วนพี่พายุพักอยู่ห้อง 326 คือห้องที่ 3 ชั้นที่ 26

ห้องของเราอยู่ตรงกันพอดี ฉันนี่ฟินฝุดๆ

ติ๊ง!!!

เสียงเตือนข้อความจากโปรแกรมแชท เด้งขึ้นมา

เรียกความสนใจจากฉันได้เป็๞อย่างดี

พี่พายุส่งสติกเกอร์เป็๲รูปหน้ากากทุเรียนโบกมือทักทายมาถึงฉัน

น่ารักจริง จะทำให้ฉันหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลยหรือไง

ฉันจึงส่งสติกเกอร์รูปหนูหิ่นเต้นระบำกลับไป

        Payu : 555 น่ารักจัง...ซารังทำอะไรอยู่ครับ

        ซารัง...แชร์รัก : กำลังคิดถึงพี่พายุอยู่ค่ะ

ฉันหยอดคำหวานกลับไป 555 คอยดูเถอะ

น้ำหยดลงหินทุกวัน หินมันยังกร่อน

แล้วนับประสาอะไรกับใจของเขา

โดนฉันหยอดทุกวันมันต้องมีสั่นไหวกันบ้างแหละ

        Payu : ดีใจจัง แต่ถ้าคิดถึงพี่จริง ทำไมไม่ทักมาล่ะ

หลอกให้พี่ดีใจเล่นหรือเปล่า

        ซารัง...แชร์รัก : เปล่าหลอกนะ คือซารังเพิ่งกลับถึงห้อง

เลยยังไม่ได้ทักไปค่ะ

ฉันรีบปฏิเสธ กลัวว่าพี่เขาจะโกรธแล้วเลิกคุย

        Payu : ครับ แล้วซารังพักอยู่กับใคร

        ซารัง...แชร์รัก : คนเดียวค่ะ

ฉันตอบไปตามความจริง

        Payu : ทำไมล่ะ

พี่เขาคงสงสัยว่าทำไมถึงอยู่ตัวคนเดียว ทั้งที่เป็๲ผู้หญิง

        ซารัง...แชร์รัก : บ้านซารังอยู่ชานเมือง

ถ้าไปกลับที่บ้านต้องใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง

คุณพ่อเลยซื้อห้องที่คอนโดใกล้มหา'ลัยให้พักค่ะ

กดส่งไปแล้ว ฉันเพิ่งคิดได้ว่าเป็๲การบอกใบ้ ที่อยู่ของฉัน

        Payu : จริงเหรอ? ซารังอยู่คอนโด K หรือคอนโด L

ถ้าใกล้กับมหา'ลัยเราก็มีแค่สองคอนโดนี้เท่านั้น

งื้ออออ ไม่น่าเลย ฉันไม่น่าเผลอเลย ดันบอกพิกัดเขาไปอีก

        ซารัง...แชร์รัก : ^-^ ขอไม่ตอบได้มั้ยคะ

        Payu : ทำไมล่ะ เผื่อเราอยู่คอนโดเดียวกันจะได้นัดกินข้าวไง

ทำไมน่ะเหรอ ก็หนูเข้าใกล้พี่ไม่ได้ไง

แค่เห็นหน้าใจก็สั่น จนกลัวว่าจะเป็๞ลม

แล้วต้องเดือดร้อนตัวพี่เองนั่นแหละค่ะ

        ซารัง...แชร์รัก : ซารังเคยบอกเหตุผลพี่แล้วนี่คะ

ว่าทำไมถึงต้องคุยกับพี่ด้วยวิธีนี้

         Payu : เ๹ื่๪๫จริงเหรอ พี่คิดว่าเราล้อเล่นเสียอีก

        ซารัง...แชร์รัก : จริงค่ะ เคยมีครั้งนึง

ซารังทำใจอยู่นาน เพื่อลองเดินเข้าไปหาพี่

เพียงอีก 5 เมตร ก็จะถึงแล้ว

กลับรู้สึกเหมือนจะหน้ามืดเพื่อนเลยรีบพาออกมาแทบไม่ทัน

        ​จริงนะ...ครั้งนั้นเป็๲เพราะแรงยุจากเพื่อนสาวตัวดีนั่นแหละ

พูดกรอกหูฉันทุกวันว่าถ้าฉันมัวแต่ลีลามาก

ไม่เข้าไปแสดงตัวก่อนที่พี่เขาจะมีแฟนเป็๲ตัวเป็๲ตนล่ะก็

อาจจะถูกหมาคาบไปรับประทานตัดหน้าแน่ๆ

        Payu : ไม่เป็๲ไร...พี่เข้าใจ ยังไงเราก็คุยกันแบบนี้ไปก่อน

จนกว่าซารังจะพร้อม ดีมั้ยครับ

งื้อออออ ทำไมพี่เขาจิตใจดีอย่างนี้นะ

        ซารัง...แชร์รัก : ขอบคุณค่ะ ที่พี่เข้าใจซารัง

        Payu : ครับ แล้วซารังทานข้าวหรือยัง

        เออ คุยกับผู้ชายเพลินจนลืมกินข้าวเลย

        ซารัง...แชร์รัก : ยังเลยค่ะ เริ่มหิวนิดๆ แล้วเหมือนกัน

        Payu : งั้นพี่ว่าเราแยกย้ายกันไปทานข้าวก่อนดีกว่านะ

        ซารัง...แชร์รัก : ดีค่ะ...บายยยย

        Payu : บายครับ @v@

        .

        เขาออกจากโปรแกรมแชทไปแล้ว

ฉันยังไม่ลุกไปกินข้าวอย่างที่ควรจะเป็๲

เพราะยังรู้สึกปลื้มปริ่ม ที่ได้คุยกับพี่พายุอยู่เลย

ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เป็๲เวลาประมาณสองทุ่มได้

ตอนนี้รู้สึกหิวมากจนเริ่มปวดท้องแล้ว

รีบไปตลาดไนท์ ซอยข้างคอนโดดีกว่า

ว่าแล้วก็ปิดประตูเดินไปที่ลิฟ อ่าลิฟลงมาแล้ว

โอมายก๊อด พระเ๽้าช่วยกล้วยทอด

มันอะไรกันนี่ พี่พายุ พี่เพลิงพล เขาจะไปไหนกันนะ

อยู่คอนโดเดียวกันมาก็ตั้งสองปี ไม่เคยเลยที่จะเจอกันในลิฟ

แต่วันนี้มันเป็๞วันอะไร คุยกันยังไม่ทันถึงชั่วโมง

ก็มาเจอกันในลิฟต่อเลย

        "เอ่อออ คุณครับจะไปด้วยมั้ยครับ"

เสียงพี่เพลิงพลถามฉัน

เพราะประตูลิฟเปิดสักพักแล้วแต่ฉันไม่เข้าไปสักที เขาจึงทักขึ้นมา

        "มะ ไม่...ไม่ไปแล้วค่ะ พอดีลืมของในห้อง ไปก่อนเลยค่ะ"

นั่นเหมือนฉันจะเห็นว่าพี่พายุกดมุมปากเหมือนจะยิ้ม

ดวงตาเขามีรอยล้อเลียนฉัน ใช่ต้องใช่แน่ๆ เขาล้อฉัน

ไปดีกว่าไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ใจสั่นมือสั่น

หน้าเริ่มมืด ตาเริ่มลาย มันมาอีกแล้ว อาการนี้ทำไมนะไม่หายสักที

ว่าแล้วฉันก็หันหลัง ใส่เกียร์หมาทันที

คืนนี้คงไม่ได้กินข้าวแล้ว กินอาหารญี่ปุ่นกันตายไปก่อนละกันนะน้ำขิง

หลังกินอาหารญี่ปุ่นเสร็จ ก็ ฮ๊าววววว ง่วงนอนละไปแปรงฟันเข้านอนดีกว่า

        .

        Payu : นอนหลับฝันดีครับ...ซารัง

        เอ๊ะ อะไรแว๊บๆ

        อ๊างงง มีบอกฝันดีกันด้วย

        ซารัง...แชร์รัก : นอนหลับฝันดีเช่นกันค่ะ

อย่าลืมฝันถึงซารังด้วยนะคะ...จุ๊บุจุ๊บุ

        อิอิ จุ๊บๆ ด้วย

        Payu : ครับ...คุณผู้หญิง ^v^

        *

        *

        *

        *************************************

        ​

        Talk : เขาได้คุยกันมากขึ้นแล้ว แต่ยังไงน้ำขิงก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้พี่พายุซะที เอาใจช่วยน้ำขิงกันด้วยน้าาาา

        ปล. กดถูกใจ+เม้นให้กำลังใจให้ไรท์บ้างน้าาาา

        ปล.2 หากขาดเหลือยังไงติชมกันได้นะคะ ยินดีรับคำตัดสินคร่าาาา