ยุคแห่งการล่าวิญญาณ

    บทที่ 7 เสียงใต้พื้นไม้

    เช้าวันจันทร์ที่โรงเรียนมัธยมนารา

    อากาศเริ่มเย็นลงแม้จะยังไม่เข้าฤดูหนาว

    ท้องฟ้าปิดเหมือนจะฝนตก

    ยูเดินเข้าห้องเรียนพร้อมสมุดบันทึกที่เขียนเกี่ยวกับเบล์ไว้ครึ่งเล่ม


    ในห้องเรียนวันนี้ มีบรรยากาศแปลกประหลาด

    เพื่อนบางคนเริ่มพูดถึง “เสียงแปลกๆ” ใต้พื้นของห้องวิทย์เก่า

    เหมือนเสียงลากอะไรบางอย่าง

    หรือไม่ก็เสียงคนเดินในเวลาที่ไม่มีใครอยู่


    > “เมื่อคืนมีคนเห็นไฟเปิดในห้องชีวะ ทั้งที่ตึกล็อกแล้ว...”

    เสียงของมีนที่เพิ่งฟื้นจากเหตุการณ์ใต้ถุนดังขึ้นเบาๆ




    ยูฟังเงียบๆ

    แต่ภายในกลับเริ่มรู้สึกถึงแรงสั่นบางอย่างจากเงาที่ติดตัวเขาอยู่



    ---


    ๰่๭๫บ่าย

    ครูปล่อยให้เรียนกลุ่มในห้องสมุด


    ยูนั่งอยู่ในมุมเงียบ และนั่นเป็๲จังหวะที่เขารู้สึกว่า “เบล์” ขยับเองโดยไม่ต้องคิด


    เงาของเขาไม่ได้ติดอยู่กับพื้นอย่างปกติ

    แต่มัน “ยืดตัว” ออกไปใต้โต๊ะ

    ก่อนจะทะลุผ่านเงาของชั้นหนังสือที่ไม่มีใครอยู่ แล้วหยุดนิ่ง


    ยูไม่รู้ว่าทำไมเบล์ถึงทำแบบนั้น

    แต่พอเขาหยิบปากกาขึ้น เขาก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง...


    เงาดำที่แผ่ออกมาเมื่อครู่ “ดูดซับ” เสียงบางอย่างจากรอบห้อง

    ยูได้ยินเสียงกระซิบที่ไม่ใช่ของเบล์

    เสียงของเด็กชายคนหนึ่ง...อ่อนแรง และห่างไกล


    > “พวกเรายังติดอยู่ในนี้…ใต้ห้องชีวะ…”




    ยูสะดุ้ง

    มองรอบห้อง ไม่มีใครได้ยิน

    เบล์ค่อย ๆ หดร่างกลับมาแนบพื้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น



    ---


    หลังเลิกเรียน

    ยูเดินผ่านตึกวิทย์เพราะรู้สึก “เหมือนมีบางอย่างรอเขาอยู่”

    เบล์ไม่พูดอะไร

    แต่มัน “ขยับตัว” ได้เร็วขึ้น ยืดร่างไกลขึ้น และเริ่ม “แทรกผ่านเงาอื่น” ได้แล้ว


    เดิมทีเงาของมันเคลื่อนไหวได้เฉพาะในเงาของยู

    แต่ตอนนี้มันสามารถ “ซ่อนตัวในเงาของวัตถุอื่น” ได้๰่๥๹เวลาสั้น ๆ

    เช่นเงาเก้าอี้ เงากำแพง หรือเงาของคนอื่น (หากอีกฝ่ายไม่รู้ตัว)


    ยูเริ่มเห็นว่ามันกลายเป็๞ "สิ่งที่สามารถล่าได้อย่างเงียบงัน"


    แต่เขายังไม่แน่ใจว่า...มันล่าเพื่อเขา หรือเพื่อตัวมันเอง



    ---


    ในคืนเดียวกัน

    ยูกลับไปเปิดบันทึกของตัวเอง

    เขาเพิ่มหัวข้อใหม่:

    "พลังของเบล์ – ระยะเคลื่อนตัว / แหล่งเงาอื่น / การรับเสียง"


    > “เบล์…เรายังควบคุมเ๯้าได้ใช่ไหม?”

    เขาถามด้วยเสียงในใจ




    เงาดำในห้องค่อย ๆ ยืดออกจากมุม

    เบล์ปรากฏตัวเหมือนเคย

    มันยังคงนั่งนิ่ง เงียบ ไม่พูด

    แต่เงานั้น “สั่นไหว” เหมือนจะบอกอะไรบางอย่าง


    > “เราคือเงาของเ๯้า...แต่มิได้เกิดจากเ๯้า”