แหวนมิติ

หลางหลินรู้สึกเสียวสันหลัง กินผมอร่อยกว่างั้นเหรอ!
ฟังดูเหมือนกับกินฟักทองบดเละๆ! อี๊...มันฟังดูน่าขยะแขยง
มีทั้งคนที่ให้กำลังใจและบอกให้สู้ๆ แน่นอนว่าคำพูดที่พวกเขาพิมพ์มันเป็นสิ่งที่นักเขียนส่วนมากต้องการถึงแม้หลางหลินจะไม่ใช่นักเขียนจริงๆ แต่เขาก็ต้องการกำลังใจเหมือนกันนะ กำลังใจจะทำให้นักเขียนมีกำลังที่จะผลิตผลงานออกมา หากลงนิยายไปมากกว่ายี่สิบตอนแต่ไม่มีสักคอมเมนต์แต่มียอดวิวขึ้น หมายความว่าอะไร? หมายความว่ามีนักอ่านเงาอยู่เยอะและพวกเขาไม่คิดที่จะคอมเมนต์ ในกรณีนี้นักเขียนที่อ่อนแอพวกเขาไม่ลังเลเลยที่จะเทนิยายตัวเองทิ้ง ในเมื่อมันไม่มีสักคอมเมนต์แล้วจะเขียนทำไม? เมื่อนักอ่านเงาเห็นว่านิยายที่ตัวเองชอบอยู่ๆ ก็หายไป พวกเขาก็ไปตั้งกระทู้ถาม.....แต่นี่พวกเขาไม่รู้จริงๆ เหรอว่าสาเหตุมันคืออะไร ในเมื่อพวกคุณไม่ให้กำลังใจเขาแล้วเขาจะมีกำลังใจที่ไหนมาทำงาน แต่...นั่นมันในกรณีนิยายฟรีนะ ในกรณีที่นิยายขายคอมเมนต์ไม่ได้การันตีว่าจะขายดีเสมอไป และมันก็ทำให้ผู้เขียนหลังหักมานักต่อนักแล้วเมื่อจะทำหนังสือทำมือโดยวัดจากยอดคอมเมนต์....แต่ในกรณีของหลางหลินนั้นไม่ใช่
มีบางคอมเมนท์บอกถึงเว็บไซต์ยอดนิยม ที่เป็นเว็บอันดับหนึ่งในเรื่องของอีบุ๊ค
มันมีชื่อว่าอีบุ๊คดวงดาวซึ่งเป็นที่ได้รับความนิยมสูงสุด
หลางหลินคลิกเข้าไปดูตามลิงค์ ซึ่งมันก็ทำให้เขาได้เห็นว่ามีหนังสือหลากหลายประเภท ถูกจัดในหมวดหมู่ที่ง่ายแก่การหา ราคาของมันไม่ได้ห่างจากหนังสือที่เป็นเล่มมากนัก เพราะหากราคาห่างกันเกินไป แล้วอย่างนี้ใครจะซื้อเป็นเล่มล่ะ?
หลางหลินสมัครสมาชิก และอ่านเนื้อหาถึงข้อต่อต่างๆ เขากรอกบัตรเครดิตและเลขบัตรประจำตัวลงไป เพียงเท่านี้เขาก็จะสามารถขายอีบุ๊คได้เเล้ว
ฟังดูง่ายใช่มั้ยล่ะ
แต่นั่นมันแค่ขั้นตอนนั้น ขั้นตอนสำคัญคือผลงาน ปกจะต้องดึงดูดและคำโปรยที่เย้ายวนนั่นคือสิ่งสำคัญ ส่วนสำคัญอีกส่วนก็คือชื่อนักเขียน!!
แต่หลางหลินไม่ต้องกังวลกับสิ่งเหล่านี้เลย ตอนนี้เขามีฐานแฟนคลับจำนวนมาก เมื่อเขาลงขายอีบุ๊ค เขาคิดว่ามันจะทำเงินให้กับเขา มากกว่าที่พิมพ์กับโรงพิมพ์ซะอีก
นั่นเพราะการซื้อหนังสืออิเล็กทรอนิกส์เป็นอะไรที่ง่าย ไม่ต้องรอการจัดส่งหลายวัน เพียงแค่ใช้บัตรเครดิตซื้อตอนนั้น ก็สามารถอ่านในแอพของมันได้อย่างง่ายดาย
อีกทั้งการรักษาความปลอดภัยของเว็บไซต์ก็การันตีถึงคุณภาพความปลอดภัยต่อผลงานได้อย่างดี
หลางหลินดื่มน้ำผลไม้ และส่งไฟล์ไปให้ทางเว็บพิจารณา ไฟล์ที่เขามีเป็นไฟล์ PDF ตัวเดียวกับที่ให้โรงพิมพ์ เขาไม่จำเป็นเลยที่จะต้องแก้ไขเพราะมันสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว
สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้ก็คือรอให้มันผ่านการพิจารณา และหลางหลินก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมันเลยว่าจะไม่ผ่าน
หลางหลินเลือกขายที่ราคา 75 หยวน ซึ่งถูกกว่าซื้อหนังสือประมาณ 20 หยวน
และเมื่อหักกับค่าเว็บอีก เขาก็จะเหลือแค่ 65 หยวนต่อเล่มเท่านั้น ซี่ง 10 หยวนก็เป็นค่าของเว็บที่เราลงขายอีบุ๊ค
การได้รับเงินจะได้รับทุกเดือน หากมียอดถึงก็จะโอนเข้าบัญชีโดยอัตโนมัติ หลางหลินไม่ต้องทำอะไรเลย เมื่อเขาขายอีบุ๊คแบบนี้
มันค่อนข้างที่จะสะดวกกว่าหนังสือทำมือ ทำให้เขาคิดว่าตัวเองควรที่จะขายแต่อีบุ๊คหรือไม่ แต่เขาก็ต้องเปลี่ยนความคิด เนื่องจากยังมีคนที่ต้องการหนังสืออยู่เป็นจำนวนมาก
แล้วเขาจะไม่ขายมันได้ยังไงล่ะ?
หลางหลินปิดแล็บท็อปและบิดขี้เกียจ ในขณะที่เขาอ่านคอมเมนต์เหล่านั้น มันก็ยังมีคนที่ติดต่อให้เขาไปลงนิยายในสำนักพิมพ์หลายแห่ง ถึงแม้ว่าเขาจะทำหนังสือขายเองแล้วก็ตาม ดูเหมือนพวกเขาไม่ลดละความพยายามเลยแฮะ
แต่ก็นั่นเเหละหนังสือที่ได้รับความนิยมอย่างนี้ ใครๆ ก็อยากได้ไปอยู่ที่สำนักพิมพ์ของตัวเองทั้งนั้น
หลางหลินไม่ได้สนใจพวกเขา สิ่งที่เขาสนใจในตอนนี้คือเทคนิคการหายใจในน้ำ มันเป็นการรวบรวมพลังฉี เพื่อหล่อหลอมร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้น
เมื่อใช้เทคนิคการหายใจในน้ำ หลางหลินคิดว่าขาที่งองุ้มพิการของเขา จะหายเป็นปกติ
เขาได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ
ถึงแม้เขาจะรู้เทคนิคทั้งหมด แต่นั่นมันก็แค่ทฤษฎี แต่ยังไม่ได้ลงมือปฏิบัติ!
ทฤษฎีและการปฏิบัติมันคนละเรื่องกันเลย!
หลางหลินจำเป็นที่จะต้องลองทำก่อน ถึงจะรู้ว่าเทคนิคการหายใจในน้ำนั้นดีจริงมั้ย
หลางหลินลุกขึ้นยืน เขาเดินไปสวมรองเท้าและออกไปหลังบ้าน ตอนนี้จางเปากำลังทำความสะอาด ส่วนกระต่ายน้อยก็นั่งหลับอยู่บนโต๊ะ
หลางหลินส่ายหัวเมื่อเห็นมัน การเป็นสัตว์นี่มันดีจริงๆ แค่กินแล้วก็นอนมันจะสุขสบายเกินไปแล้ว
ตอนกลางคืน ป่าทางด้านหลังบ้านค่อนข้างมืดและมีเสียงแมลงเยอะ แมลงส่วนมากที่เขาเจอจะเป็นตั๊กแตน หลางหลินยังจำรสชาติที่เขาเคยกินตอนเด็กๆ ได้ ตอนนั้นพ่อบุญธรรมจับมาทอดพร้อมกับใส่เครื่องปรุงและกินกับเหล้า
รสชาติของมันมันส์ดีและกรอบ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้เขาก็อดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้ ถึงแม้จะเพิ่งกินข้าวมาก็ตาม แต่ก็รู้สึกหิวอยู่ดีเมื่อนึกถึงมัน
แสงจากมือถือสลัวๆ ทำให้มองเห็นเส้นทางไม่ชัดนัก แต่หลางหลินที่เกิดที่นี่ตั้งแต่ยังเด็ก แม้เต่ปิดตาเดิน เขาก็สามารถไปถึงบ่อน้ำได้สบายๆ
"ถึงสักที" หลางหลินมองลงไปในน้ำ ถึงแม้ตอนกลางวันอากาศจะร้อน แต่ตอนกลางคืนข้างล่างภูเขา มันเป็นอะไรที่หนาวเป็นอย่างมาก
หลางหลินมองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใคร เขาก็ถอดเสื้อผ้าก่อนจะกระโดดลงบ่อด้วยร่างกายเปลือยเปล่า
"เย็นชะมัด" น้ำในตอนนี้ มันเย็นเป็นอย่างมากหลางหลินทำใจแข็ง เขาปิดเปลือกตาค่อยๆ จมลงไป
เทคนิคการหายใจในน้ำ มันเป็นเทคนิคที่ต้องหายใจในน้ำ และร่างกายทั้งหมดก็ต้องอยู่ในน้ำ รวมทั้งศีรษะด้วย
หลางหลินเริ่มปรับความรู้สึกของตัวเอง ก่อนที่เขาจะลงมา เขาก็สูดหายใจเข้าปอดลึก ทำให้เขาสามารถอยู่ในน้ำได้อย่างน้อยก็ 10 วินาที
อย่าลืมว่าหลางหลินอ่อนแอกว่าคนธรรมดา แค่ 10 วินาที ก็ดีถมเถไป
หลางหลินไม่ได้หายใจปกติ เพราะหากทำแบบนั้น มันจะเป็นเทคนิคการหายใจในน้ำได้ยังไงล่ะ
ตอนนี้เขารวบรวมความรู้สึกไว้ตรงจมูก เขาไม่ได้สูดลมหายใจเข้าออก แต่แค่ทำความรู้สึกเท่านั้น
ขั้นแรกของเทคนิคการหายใจในน้ำคือ รวบรวมพลังฉี!
มันไม่สำคัญว่าหลางหลินจะเข้าใจเทคนิคทั้งหมดอย่างทะลุปรุโปร่งหรือไม่ สิ่งสำคัญตอนนี้คือการสัมผัสพลังฉีในน้ำ
ในน้ำเป็นพลังงานบริสุทธิ์ ยิ่งน้ำในป่าเขาแบบนี้ยิ่งบริสุทธิ์มากกว่าในเมืองที่มีผู้คนพลุกพล่าน
หลางหลินจดจ่ออยู่กับความรู้สึกตรงจมูก มันไม่มีฟองอากาศใดๆ มีเพียงใบหน้าเขาที่ขมวดเป็นปมแน่น
"แฮ่ก!" หลางหลินโผล่ขึ้นจากน้ำ พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึก ตอนนี้ใบหน้าเขาซีดขาวเป็นอย่างมาก แต่ประกายตาของเขากลับแน่วแน่!
"ความรู้สึกนี้ มันคืออะไรกัน?" การฝึกครั้งแรก จะให้ประสบความสำเร็จเลยก็เป็นไปไม่ได้ ต่อให้เป็นอัจฉริยะก็ต้องใช้เวลาเหมือนกัน
"ฉันจะต้องลองมันอีกครั้ง!" หลางหลินปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ก่อนจะลงไปอีกครั้ง
ครั้งแรกอาจจะยาก แต่ครั้งที่สองก็ต้องง่ายกว่าเพราะเริ่มที่จะจับจุดได้นิดหน่อยแล้ว
ความรู้สึกยังอยู่ตรงปลายจมูก ใบหน้าขมวดเป็นปมเหมือนกับว่าเขากำลังเจ็บแสบ
ในตอนนั้นเอง น้ำรอบๆ หลางหลินก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเพียงเสี้ยววินาที มันเหมื่นกับไส้เดือนที่ชอนไชเข้ารูจมูกของเขา
ไส้เดือนพวกนั้นเป็นสีใส ซึ่งมันก็ไม่ใช่อะไรเลยแต่เป็นน้ำบริสุทธิ์ที่ถูกรวบรวมมา
และมันก็เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังฉี!
กรึกๆ!
เสียงกระดูกในร่างกายเขาส่งเสียง เมื่อไส้เดือนน้ำเข้าไปในรูจมูกแค่ตัวเดียว
ทันใดนั้นร่างกายที่อยู่ในน้ำก็เริ่มสั่น ริมฝีปากเขาขดด้วยความเจ็บปวด ดวงตายังคงปิดสนิทพร้อมกับใบหน้าเหเก
"อ๊าก!!" ทันใดนั้นหลางหลินก็ลุกขึ้นยืน ก่อนจะตะโกนออกมา เสียงของเขาช่างแหบพร่า มันไม่เหมือนกับเสียงของเขาดังเดิม แต่ก็แค่ระยะเวลาสั้นๆ ก่อนที่เสียงขอบเขาจะเป็นปกติ
กระดูกในร่างยังคงสั่นไม่หยุด พร้อมกันนั้นเขาก็รู้สึกปวดไปทั้งร่าง บางอย่างที่เหมือนกับของเหลวสีดำ ไหลออกมาจากรูขุมขน
"นี่มัน?" หลางหลินรู้สึกตกตะลึง ต้องรู้ก่อนนะว่าเขาเพิ่งทำครั้งที่สอง แต่ก็ทำเสร็จแล้ว ที่ทำเสร็จแล้วมันไม่ได้หมายความว่าเขาอยู่เขตแดนรวบรวมฉี
เพียงแค่สัมผัสถึงมันนิดหน่อย ก่อนจะเปลี่ยนให้มันเป็นไส้เดือนน้ำและเข้ามาในร่าง
นั่นคือพลังฉีในรูปแบบน้ำ!
"ความเจ็บปวดและกลิ่นเหม็นนี่?" หลางหลินยิ้มขม ตอนนี้ร่างกายเขาสกปรกเป็นอย่างมาก กลิ่นของเขาเหมือนกับว่าไม่ได้อาบน้ำมาหลายสิบปี
จนแทบอยากจะอาเจียน!
"นี่เหรอ เส้นทางของพลังของมิติโลกนั้น มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็แรกมาด้วยความวามแข็งแกร่ง!" หลางหลินกำหมัดแน่น ด้วยไส้เดือนเพียงตัวเดียว แต่เขาก็รู้ได้ทันทีว่าร่างกายตนเองเปลี่ยนไป ถึงแม้มันจะแค่นั้น แต่เขาก็ภูมิใจเเล้วเพราะมันถือเป็นก้าวแรกของเส้นทางของพลัง!
"ฉันจะต้องสัมผัสพลังฉีให้มากกว่านี้!" หลางหลินพึมพำกับตัวเอง และเริ่มทำความสะอาดร่างกาย
ตอนนี้เขาอยู่ในบ่อน้ำ หลางหลินไม่ต้องกังวลกับการทำความสะอาดเลยแม้แต่น้อย
เขาแค่ว่ายมันไปรอบๆ ด้วยดวงตาที่เปร่งประกาย!
บุรุษเปลือยเปล่าในในคืนเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่อง ลงมาบนร่างผอมบาง ทำให้เห็นผิวที่หมองคล้ำ แต่เมื่อเขาฝึกเทคนิคการหายใจในน้ำ ดูเหมือนผิวจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่15 อีบุ๊คดวงดาว

นิยายแนะนำ

แหวนมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่15 อีบุ๊คดวงดาว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้