มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ตงชวนเป็นเมืองท่าสำคัญทางเหนือ หรือที่เรียกว่าเกาะไห่หนาน เมืองที่ถูกล้อมรอบไปด้วยทะเล ราวกับเป็นอัญมณีในตอนเหนือ ดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วประเทศ

เวลานี้ฉินเฉารู้ดีว่า เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเดินเล่น แต่เพื่อทำงานที่ยากลำบากให้ลุล่วง นั่นก็คือการปกป้องลูกสาวของเหลียวตงไคผู้แสนดื้อรั้นเอาแต่ใจ เหลียวชาชา

ซูเฟยบอกกับเขาว่าไม่ให้เอากระเป๋าไป เมื่อเขาไปถึงจะมีคนจัดการเรื่องพวกนี้ให้เอง

สิ่งที่แตกต่างคือ ตอนนี้เงินเดือนของเขาออกแล้ว ความรู้สึกที่มีเงินในกระเป๋านี่ช่างเป็นความรู้สึกที่แตกต่างจริง ๆ มันเหมือนกับโลกนี้เต็มไปด้วยสีสัน

ฉะนั้นสถานีนี้ฉินเฉาจึงซื้อไอศกรีมราคา 1 หยวน มาแท่งหนึ่งแล้วกินมันขณะที่รอคนมารับเขา

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปคนจากบ้านของเหลียวตงไคก็ยังไม่มา ซึ่งทำให้ฉินเฉารู้สึกแปลกใจ ‘ทำไมคนของประธานกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ต้าฟาถึงไม่ตรงเวลาอย่างนี้?’ เขาคิด

ด้วยเหตุนี้เขาเลยโทรไปหาซูเฟย

“บอสซู ทำไมเหลียวตงไคไม่ส่งคนมารับผมล่ะ? ผมนั่งรอมานานแล้วนะ!”

เวลานี้ฉินเฉาสวมโค้ตคลุมยาวสีดำที่ซูเฟยซื้อให้ เขานั่งรออยู่ที่ทางเข้าสถานีรถไฟ ซึ่งเป็นสถานที่ที่แออัด ที่ที่จะไม่มีใครเห็นเขาเป็นครั้งที่สอง

“เป็นไปไม่ได้ เหลียวตงไคเป็นคนตรงต่อเวลามาก ๆ” จากน้ำเสียงของเธอ ซูเฟยก็รู้สึกแปลก ๆ “ตอนนี้พวกเขายังไม่ถึงสนามบินอีกเหรอ”

“สนามบิน? บอสซู ผมอยู่สถานีรถไฟ!”

“สถานีรถไฟ!? นายไปทำอะไรที่สถานีรถไฟ!? ไม่ใช่ว่าฉันบอกให้นายซื้อตั๋วเครื่องบินหรอกเหรอ?”

“อะแฮ่ม ๆ ตั๋วเครื่องบินมันแพงน่ะ!”

“เจ้าโง่! นายรออยู่ที่นั่นไปตลอดเถอะ!”

“ไม่...ผู้อำนวยการซู คุณคงไม่อยากให้ผมเดินขออาหารไปทั่วสถานีรถไฟหรอกใช่มั้ย?”

“งั้นก็ไปขอซะสิ! ฉันก็อยากจะเห็นนายหิวตายเหมือนกัน!”

“ผมผิดไปแล้ว ผู้อำนวยการซู เพื่อประโยชน์ของน้องชายของคุณคนนี้ ผู้ที่ดื่มนมจากเต้าเดียวกันกับคุณ ได้โปรดช่วยน้องชายคนนี้ด้วย!”

“ใคร...ใครดื่มนมจากเต้าเดียวกันกับนาย! ลืมมันซะ ฉันคิดว่าที่นายเป็นอยู่นี่ก็แย่พอละ ไปหาแท็กซี่แล้วบอกเขาให้ไปคฤหาสน์ของเหลียวตงไค คนขับจะพานายไปที่นั่นเอง ฉันจะบอกเหลียวตงไคให้ เขารอนายอยู่ที่บ้าน!”

“ได้ครับ ได้ บอสซูของผมดีที่สุด จะว่ายังไงถ้าผมจะชวนคุณไปกินข้าว”

เขายังพูดไม่จบแต่โทรศัพท์ถูกตัดสายแล้ว ฉินเฉาช่วยไม่ได้เขาเป็นวัยรุ่นที่อายุยังไม่ถึงเลข 3 ไม่มีรถ ไม่มีบ้าน แล้วก็ไม่มีเงิน ถ้าต้องการเซฟเงินของเขา มันเป็นเรื่องที่เข้าใจได้

“สวัสดีพี่ชาย เป็นไงบ้าง” เมื่อฉินเฉายืนขึ้นหญิงวัยกลางคนท่าทางสุภาพทักทายเขา

“เอิ่ม คุณเป็นใคร?” ฉินเฉามองอย่างแปลกใจ คิดว่า ‘ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขามีพี่น้องอยู่ทั่วประเทศ งั้นทุกที่ ๆ ฉันไป พวกเขาจะไม่เป็นญาติของเราหมดเหรอ?’

หญิงวัยกลางคนคนนี้ท่าทางน่าสงสาร ที่เดินตามเธอมาเป็นเด็กสาวอายุ 18 - 19 ปี ท่าทางอ่อนแอ แต่ผิวออกจะซีดเล็กน้อย สายตาของเธอมองฉินเฉาอย่างกลัว ๆ

“ขอโทษที่ทำให้รำคาญนะพี่ชาย เราแม่ลูกมาเยี่ยมญาติน่ะ แต่หาไม่เจอ แม้แต่กระเป๋าตังค์ก็ยังถูกขโมยไป” หญิงกลางคนลูบอกตัวเอง พลางถอนใจ “เฮ้อ มันไม่เป็นไรหรอกถ้าฉันจะอด แต่ลูกของฉันยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน พี่ชาย ฉันคิดว่าพี่เป็นคนดี พี่จะช่วยพวกเราซื้ออาหารให้เด็กหน่อยได้มั้ย? ดูท่าทางหิวโหยของเธอสิ”

‘หิวมาหลายวันแล้ว? แต่ดูผิวของคุณยังสดใสอยู่เลย’ ฉินเฉาเก็บคำพูดของเขาไว้ในใจ เขาเคยได้ยินว่ามีการหลอกลวงมากมายตามสถานีรถไฟ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินเฉาประสบกับตัวเอง

“พี่ใหญ่ พี่จะไม่ช่วยเราหน่อยเหรอ? ฉันไม่ได้ต้องการเงิน แค่ให้เด็กได้กินอะไรสักหน่อย ได้โปรด!” เมื่อเห็นขาของฉินเฉากำลังจะจากไปหญิงกลางคนรีบอ้อนวอน

ฉินเฉาขมวดคิ้ว คิดว่า ‘คน ๆ นี้ช่างดื้อด้านจริง ๆ ’ เขามองไป แล้วเห็นร่างของเด็กสาว ทันใดนั้นเขาก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

‘เด็กคนนี้จะต้องเรียนอยู่’ เขาคิด เมื่อเห็นความอายในตาของเธอ ดูเหมือนว่าเธอไม่ต้องการที่จะทำแบบนี้

เด็กคนนี้ทำให้เขาคิดไปถึงหลี่นา ถ้าแม่ของหลี่นาเป็นเหมือนกับหญิงกลางคนนี้ หลี่นาก็คงจะเป็นแบบนี้เหมือนกันใช่มั้ย?

ผู้คนต่างพากันพูดว่ามีการหลอกลวงมากมายในที่แบบนี้ แต่ถ้าคนพวกนี้ไม่ได้โกหกล่ะ? ฉินเฉาส่ายหัว หยิบ 200 หยวนออกมาจากกระเป๋า แล้วยัดใส่ในมือของเด็กสาว

“ไปหาอะไรทานเถอะ” พร้อมกันนั้น ก็มีความตกตะลึงอยู่ในสายตาของเด็กคนนั้น เขาหันหลังกลับแล้วเดินจากไป หน้าของหญิงกลางคนดูจะประหลาดใจอย่างมาก แล้วเธอคิดในใจว่า วันนี้เธอกลับได้พบลูกค้ารายใหญ่โดยไม่คาดคิด

“ป้าหวัง พวกเราไม่ทำอย่างนี้อีกได้มั้ย...” หลังจากเห็นฉินเฉาจากไปไกลแล้ว ทันใดนั้นเด็กสาวก็พูดด้วยเสียงเบาหวิว

“เหอะ! ถ้าเราไม่ทำอย่างนี้ เราจะเอาอะไรกิน!” ทันใดนั้นหญิงกลางคนก็แย่งเงิน 200 หยวน จากมือเด็กสาว “เราโชคดีแล้ววันนี้ บางทีชายคนนั้นอาจจะชอบเธอก็ได้ ยัยเด็กโง่! ฮึ่มมม ไม่ฉลาดเอาซะเลย”

“ป้าหวัง” เด็กหญิงพูดอย่างกลัว ๆ ว่า “เขา เขาไม่ใช่คนโง่ เขาเป็นคนดี”

“คนดีกับตูดนี่! ทุกวันนี้คนดีไม่มีอยู่แล้ว!” ป้าหวังทำเสียงหงุดหงิด แล้วถุยน้ำลายลงพื้น “ถ้ามีคนดีจริง แกคงไม่ถูกขายมานี่หรอก! ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ป้าหวังของแก ตอนนี้แกคงต้องดูแลพวกผู้ชายเน่าเหม็นในคลับที่ไหนก็ไม่รู้! พอได้แล้วรีบกลับไปทำงานกัน! ดู มีวัยรุ่นอยู่ที่นั่น ไปเร็ว”

พร้อมกันนั้น ร่างทั้งสองก็ค่อย ๆ หายไปกับฝูงชน

“ท่านผู้ใจบุญ โปรดรอก่อน”

เมื่อฉินเฉากำลังมองหาแท็กซี่รอบ ๆ ชายในชุดเหลืองที่แต่งกายในชุดหลวงจีน กำลังเดินมาหาเขาอย่างช้า ๆ

มันมีรอยธูป 6 รอยบนหัวของเขา หลวงจีนรูปนี้อายุราว ๆ 40 - 50 ปี พร้อมกับใบหน้าที่เคร่งขรึมแล้วสง่า เมื่อเห็นฉินเฉา มือขวาของเขาทันใดนั้นก็ยกขึ้นมาตรงหน้า แล้วกล่าวสรรเสริญพระพุทธ มือซ้ายยื่นบาตรสีดำออกมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา

“ท่านผู้ใจบุญ ท่านมีชะตาต้องกันกับพุทธะ ช่วยทำบุญทำทานด้วย”

“นี่ นี่” ฉินเฉาปิดกระเป๋าตังค์เขา พลางคิดว่า ‘ไอ้บ้าเอ๊ย มันจะอะไรกันนักกันหนาฉันเพิ่งจ่ายเงิน 200 หยวนออกไป ทำไมหลวงจีนรูปนี้ถึงมาขอบริจาคเงินของฉัน!’

“ขอโทษด้วย ผมไม่ใช่พุทธ ผมมีเรื่องต้องทำ เพราะงั้น ผมไปก่อนล่ะ”

ฉินเฉาคำนับแล้วเตรียมชิ่งหนีไป

“ท่านผู้ใจบุญ โปรดรอก่อน” หลวงจีนรูปนั้นรีบเข้ามาหยุดตรงหน้าฉินเฉา แล้วพูดอย่างสุภาพว่า “ท่านผู้ใจบุญ นิสัยโดยธรรมชาติของท่านก็ดี ทำไมท่านถึงถูกเงินครอบงำ”

“ผม...เนี่ยนะ” ฉินเฉาคิดว่า หลวงจีนเฒ่านี่กำลังจะเทศนาธรรมเขา

“ท่านผู้ใจบุญ แท้จริงแล้ว ทุกคนเป็นพุทธ อย่างไรก็ตาม โลกมนุษย์มีความอยาก ความโกรธ แล้วความไม่รู้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจเป็นพุทธะ แล้วไม่สามารถเปิดปัญญาได้ ละความโลภจะสำเร็จเป็นอรหันต์ ละความโกรธจะบรรลุโสดาบัน ถ้าละสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดจะสำเร็จเป็นพุทธะ ท่านผู้ใจบุญ ข้าคิดว่าท่านเป็นผู้มีปัญญา อย่าให้สิ่งเหล่านี้มารบกวนท่านเลย”

เมื่อได้ฟังสิ่งนี้ ฉินเฉาตะลึง ‘หลวงจีนรูปนี้คงจะรู้อะไรบางอย่าง’ เขาคิด เขาน่ะเป็นผู้ฝึกตน ถ้าเขาไม่สามารถละสิ่งเหล่านี้ แล้วเขาจะได้รับสิ่งที่ยิ่งใหญ่ในโลกผู้ฝึกตนได้ยังไง?

“ท่านผู้ใจบุญ โปรดดูนี่” ที่ย่ามข้างเอว ที่พิมพ์ภาพดอกบัว หลวงจีนรูปนี้หยิบเอาหนังสือสีทองเล่มหนึ่งออกมา “นี่คือพระสูตรหัวใจเพชร ที่อาตมาจะมอบให้เพียงบุคคลที่ถูกชะตาเท่านั้น ถ้าผู้ใจบุญบริจาคอะไรสักหน่อย ท่านจะเป็นบุคคลคนนั้น”

ฉินเฉามองไปที่หนังสือเล่มนั้น มันทำให้หัวใจเขากระตุก ‘ผู้คนต่างพูดว่า ถนนทุกสาย (วิธีฝึกตนแต่ละแบบ) ต่างมุ่งสู่กรุงโรม ถ้าฉันเรียนพระสูตรนี้ บางทีอาจจะเป็นประโยชน์กับการฝึกตนของฉันก็ได้’

‘ลืมมันซะ ก็อย่างที่หลวงจีนรูปนี้พูดนั่นแหละ ฉันพบเขา เพราะว่าฉันคือบุคคลที่มีชะตานั้น’ เขาหยิบแบงก์ 100 ออกมาจากกระเป๋าตังค์ 2 ใบ ลังเล แล้วภายใต้การจับตามองของหลวงจีนรูปนี้ เขาเก็บแบงก์ 100 กลับเข้ากระเป๋า 1 ใบ

เมื่อฉินเฉาจะใส่เงินเข้าไปในบาตร หลวงจีนใหญ่รูปนี้ทันใดนั้นก็เปิดปาก

“ท่านผู้ใจบุญ โปรดรอก่อน อาตมาพบบางสิ่งที่ชั่วร้ายที่พยายามซ่อนตัวจากอาตมา”

“ชั่วร้าย?” ฉินเฉาตกใจ “เจ้าสิ่งชั่วร้ายนี่มาจากไหน? ผมไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย”

“กฎแห่งกรรมได้มาถึงแล้ว ท่านผู้ใจบุญ โปรดซ่อนอยู่หลังอาตมา”

“...”

ฉินเฉาถูกหลวงจีนรูปนี้ลากออกมา แล้วออกจากสถานีรถไฟ เขาพลาดแล้ว แล้วไม่รู้ว่าหลวงจีนรูปนี้จะพาเขาไปที่ไหน

“ไต้ซือ เราจะไปไหนกัน?”

“ท่านผู้ใจบุญ ดู พระอาทิตย์ตรงกลางหัวแล้ว แม้ว่าอาตมาจะฝึกธรรมะ แต่ก็ยังไม่สามารถสลัดร่างมนุษย์ได้ กระเพาะของอาตมาร้องออกมาเพราะว่าความหิว ได้โปรดมาฉันด้วยกันกับอาตมาเถอะ”

“อ่า? แล้วเราจะไปกินกันที่ไหน?”

“McDonald เป็นไง”

“...”

“อะไรเหรอ? หรือท่านผู้ใจบุญไม่ชอบทานของหวาน? ย่อมได้ งั้นเราไป KFC กัน”

ฉินเฉาพูดไม่ออกโดยสมบูรณ์ คิดว่า ‘หลวงจีนรูปนี้นี่มันอะไรกัน!’

ด้วยเหตุนี้ ร้าน KFC ถัดจากสถานีรถไฟ ก็ได้มีหลวงจีนที่ท่าทางเคร่งขรึมแล้วสง่า แล้วที่ที่นั่งติดหน้าต่างพร้อมกับชายหนุ่มที่หน้าตาบูดบึ้งนั่งอยู่

พนักงานหญิงเหมือนจะไม่สนใจสัญญาณแปลก ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วเดินเข้ามารับออเดอร์

“ท่านอาจารย์ วันนี้ท่านอยากฉันอะไรคะ?”

พนักงานสาวถามหลวงจีนรูปนี้ ผู้ที่ยกมือทำท่าสรรเสริญพระพุทธ แล้วจากนั้นพูดว่า

“สองส่วน เหมือนเดิม”

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ ท่านอาจารย์” พนักงานสาวสรรเสริญพระพุทธ แล้วหันหลังเดินจากไป

ฉินเฉามีท่าทางมึนงง “ไม่ใช่ว่า KFC เป็นร้านบริการตัวเองหรอกเหรอ? ทำไมไต้ซือถึงได้รับการปฏิบัติต่างออกไปล่ะ?”

“ท่านผู้ใจบุญ คงหัวเราะอาตมาแล้ว” หลวงจีนรูปนั้นหัวเราะ แล้วพูดว่า “พนักงานคนนั้นเป็นลูกศิษย์หญิงของอาตมาเอง”

“อะ...อ่า...” ฉินเฉาพูดไม่ออกอีกแล้ว เวลานี้มีผู้คนต่อแถวสั่งอาหารกันยาวมาก แต่หลวงจีนรูปนี้มีคนช่วยนำอาหารมาให้ ช่างแตกต่างจริง ๆ ไม่นานที่โต๊ะของพวกเขาก็เต็มไปด้วย เฟรนช์ฟรายส์ แฮมเบอร์เกอร์ แล้วโค้กสองแก้วใหญ่

“ท่านผู้ใจบุญ อย่ามัวแต่เกรงใจ ตั้งแต่ที่โยมกับอาตมาได้มาพบกันตามโชคชะตา อาตมาก็ได้เชิญโยมมาฉันข้าว”

“ผมไม่ได้อาย” ฉินเฉาตอบกลับอย่างสุภาพ

“เมื่อเป็นอย่างนี้ อาตมาก็จะไม่เกรงใจอีกต่อไป ค่าอาหารมื้อนี้ท่านผู้ใจบุญเป็นคนรับไปจ่ายก็แล้วกัน แน่นอนอยู่แล้ว เพราะว่าท่านผู้ใจบุญเป็นผู้ที่โชคชะตาให้มาพบกับอาตมา ฮ่าฮ่า”

เมื่อเห็นท่าทางยิ้มแย้มของไต้ซือท่านนี้ น้ำตาฉินเฉาแทบไหลออกมา

แต่ไต้ซือท่านนี้เป็นคนที่น่าสนใจจริง ๆ ทำให้ฉินเฉาไม่รู้ว่าชายคนนี้โกหกหรือไม่ หรือเป็นแค่หลวงจีนเถื่อนที่กินเนื้อ ดื่มเหล้ากัน? ในตอนนี้เอง ไต้ซือท่านนี้ก็วางบาตรลงเบื้องหน้าฉินเฉาอย่างเงียบ ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“ท่านผู้ใจบุญ อย่าลืมความโชคดีของท่านล่ะ”

“แค่ก ๆ” ฉินเฉาแทบจะพ่นโค้กออกจากปาก เขารีบเช็ดปาก แล้วหยิบแบงก์ 100 ใส่ลงไปในบาตรอย่างช่วยไม่ได้

“ถ้างั้น หนังสือเล่มนี้ก็ขอมอบให้กับท่านผู้ใจบุญเลยแล้วกัน จำเอาไว้ อย่าให้คนอื่นเห็นมันเด็ดขาด”

ไต้ซือวางพระสูตรหัวใจเพชรใส่มือฉินเฉา เมื่อเขามองดู เขาประหลาดใจ เพราะมันเป็นรูปแบบอ่านง่าย เมื่อเขาเปิดหน้ากระดาษ คำที่พิมพ์อยู่บนหัวกระดาษอ่านว่า

“พระสูตรหัวใจเพชร”

ฉินเฉาเปิดไปดูหน้าสุดท้ายของหนังสือ ตัวหนังสือเล็ก ๆ ที่พิมพ์อยู่ที่แถวสุดท้ายนั้น ทำให้เขาแทบกรีดร้องออกมา

“ราคา 15 หยวน”

จบตอน#