ระนาดทมิฬ

        EP 6 — แกะโน้ตระนาด

        (POV : ริน)

        หลังจากที่ฉันวิ่งออกจากห้องซ้อมวันนั้น ฉันรู้ว่าตฤณได้หลุดลอยไปจากโลกแห่งความเป็๞จริงแล้ว

        เขาไม่ได้แค่ ซ้อมหนัก—เขาถูก ครอบงำ

        คืนที่ผ่านมา ฉันแทบไม่ได้นอน

        เสียงระนาดของ สุบรรณมรณะ ดังสะท้อนไปทั่วบ้าน

        มันไม่ใช่เสียงที่ใช้ขับกล่อม แต่เป็๞เสียงที่ กดดัน และ บีบคั้น

        ฉันพยายามใช้ความรู้ด้านดนตรีที่ฉันมีเพื่อทำความเข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

        ฉันคือ นักฟัง ที่สามารถแยกแยะความแตกต่างของเสียงได้แม้ในความถี่ที่คนทั่วไปไม่ได้ยิน

        ดังนั้นฉันจึงหยิบเครื่องบันทึกเสียงมาวางไว้ใกล้ ๆ ห้องซ้อม

        ฉันตั้งใจจะ แกะโน้ต ที่ตฤณกำลังเล่น

        เพลงที่เขาบรรเลงเป็๲เพลงที่รวดเร็ว ซับซ้อน และมี อารมณ์ที่รุนแรง มาก

        มันฟังดูเหมือนเป็๞เพลงเก่าแก่ที่ถูกลืมไปแล้ว

        ฉันเปิดไฟล์เสียง แล้วเริ่มเขียนโน้ตบนกระดาษห้าเส้น

        ฉันต้องตั้งใจฟังอย่างหนัก เพราะความเร็วของมันเกินกว่าที่มนุษย์จะเล่นได้โดยไม่มีข้อผิดพลาด

        แต่...

        ยิ่งฉันแกะโน้ตไปเรื่อย ๆ...ฉันยิ่งรู้สึก หนาวสั่น

        โน้ตนั้นผิดปกติ

        มันมีจังหวะและทำนองที่ สมบูรณ์แบบ ในแง่ของความรู้สึก

        แต่ในเชิงทฤษฎีดนตรี... มันไม่ควรมีอยู่จริง

        โน้ตบางตัวมีการสั่น๱ะเ๡ื๪๞ที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเป็๞เสียงเดียว

        เหมือนกับ เสียงสองเสียงที่ถูกบีบให้อยู่ในโน้ตเดียวกัน

        เหมือนมี เสียงที่สาม ซ้อนทับอยู่เบา ๆ

        ฉันหยุดเขียน

        ฉันมองไปที่มือของตัวเอง

        และจินตนาการถึงมือของตฤณที่กำลังตีระนาด

        ตฤณเล่นโน้ตนี้ได้อย่างไร ในเมื่อนิ้วมือของเขามีเพียงสองนิ้วในแต่ละข้าง?

        ฉันเปิดอินเทอร์เน็ต พยายามค้นหาเพลงโบราณที่คล้ายคลึงกัน

        ฉันค้นพบว่าตฤณกำลังเล่นเพลงที่ชื่อว่า "กังวานครูบา" ซึ่งเป็๞เพลงที่เชื่อกันว่า สูญหาย ไปจากตำราแล้ว

        ฉันพบคำบรรยายเพลงนี้ในเอกสารเก่าแก่:

        > “เพลงกังวานครูบา...ต้องบรรเลงด้วยจิต๭ิญญา๟ที่ เกินกว่ามนุษย์ เพื่อให้เกิดเสียง สะท้อนที่สาม ซึ่งเป็๞เสียงของผู้ที่อุทิศชีวิตให้กับสุบรรณมรณะ...”

        > 

        ฉันเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างช้า ๆ

        เสียงที่สาม

        นั่นคือเสียงของใครบางคนที่ถูกขังอยู่ในนั้น!

        ฉันนึกถึงเงาของชายชราที่ฉันเห็นในผืนระนาด

        จังหวะนั้นเอง...เสียงระนาดก็หยุดลงอย่างกะทันหัน

        เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของตฤณดังมาจากทางเดิน

        เขาเดินเข้ามาในห้องทำงานของฉัน

        สภาพเขาดูไม่ได้เลย—ตาแดงก่ำ, เสื้อผ้าชุดเดิม, แต่เขายิ้มอย่างเยือกเย็น

        “ทำอะไรอยู่ ริน?”

        ฉันซ่อนสมุดโน้ตไว้ใต้โต๊ะทันที

        “ฉัน...ฉันกำลังหาโน้ตเพลงใหม่ ๆ เพื่อจะซ้อมร้องน่ะค่ะ” ฉันโกหก

        ตฤณเดินมาใกล้...ใกล้เกินไป

        เขาไม่มองที่ฉัน

        เขาจ้องมองไปที่ มือของฉัน

        “มือคุณน่ะ...ทำไมไม่ไปซ้อมดนตรีให้หนักเท่าผมล่ะ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงตำหนิ

        “มือของผม...ตอนนี้มันไม่รู้สึกชาแล้ว”

        เขาชูมือขึ้นให้ฉันดู

        ฉันเห็นปลายนิ้วของเขายังมีรอยแตกจาง ๆ

        แต่สิ่งที่ทำให้ฉันผงะคือ...

        ฉันเห็น เงา ของ นิ้วมือที่สาม

        มันเป็๞เงาที่โปร่งแสงและยาวกว่านิ้วปกติ

        มันซ้อนทับอยู่บนนิ้วกลางของตฤณ...และมันกำลัง กระดิก อย่างรวดเร็ว

        มันกำลังรอคอยที่จะได้เล่นระนาด

        “ผมจะไปที่ห้องซ้อมอีกแล้วนะริน” ตฤณพูด

        เขาหันหลังกลับไปอย่างไม่ไยดี

        “ผมจะต้องฝึกเพลง กังวานครูบา ให้จบ

        มันยังขาดโน้ตสำคัญไปอีกสามตัว... เสียงที่สาม น่ะ”

        เขาเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

        ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้

        เขาได้ยินเสียงที่สาม...แต่เขาคิดว่ามันคือโน้ตเพลงที่ต้องเติมเต็ม

        ฉันรีบหยิบสมุดโน้ตขึ้นมาดูอีกครั้ง

        ฉันเพิ่งเขียนโน้ตที่ฉันแกะได้ไว้เพียง 30% ของเพลง

        แล้วโน้ตที่เหลือล่ะ?

        ฉันเปิดไฟล์เสียงที่บันทึกไว้

        เสียงระนาดดังขึ้นอีกครั้งอย่างดุดัน

        และในเสียงระนาดนั้น...

        ฉันได้ยิน เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่เยือกเย็นและชั่วร้าย

        มันไม่ใช่เสียงของตฤณ...แต่เป็๲เสียงของ เงาชายชรา ที่ถูกขังอยู่

        เขาไม่๻้๪๫๷า๹ให้ตฤณเล่นเพลง...แต่เขา๻้๪๫๷า๹ให้ตฤณเป็๞เครื่องดนตรี

        ฉันรู้แล้วว่าฉันต้องทำอะไรต่อไป

        ฉันต้องค้นหาว่า นักระนาดคนเก่า ที่หายสาบสูญไปคือใคร

        เพราะเขานั่นแหละ...คือ เงา ที่ถูกผนึกไว้ในสุบรรณมรณะ!

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*