หวงซุนไป๋หยางลืมตาตื่นมาอีกครั้งในกระท่อมไม้ไผ่
"คุณชายท่านฟื้นแล้ว"ร่างอ้อนแอ้นทว่าไร้การแต่งแต้มของ จิวจื้อกับอาภรณ์สีหมองแต่ไม่อาจบดบังใบหน้างดงามได้หวงซุนมองด้วยความประหลาดใจ
"เ้า"
"ข้าน้อยจิวจื้อพบท่านาเ็อยู่ที่ขายป่าจึงได้นำท่านกลับมาที่นี่นำสมุนไพรสมานแผลและเคี่ยวยาป้อนคุณชาย"
"ขอบคุณ ข้าจะหาโอกาสกลับมาตอบแทนเ้าในภายหลัง ตอนนี้ข้าต้องไปก่อน คนรักของข้าถูกจับตัวไป"ลุกขึ้นแต่กลับล้มลงบนแท่นไม้ไผ่จิวจื้อคว้าไว้ทันตากลมโตสบตาของหวงซุนโดยบังเอิญ รีบหลบตาเสียด้วยเป็หญิง
ชาวป่าจึงเหนียมอายเกินหญิงในเมือง
"คุณชายท่านยังไม่สู้ดีนัก พักอีกสักสองสามวันยาสมุนไพรที่ข้าหามาได้จะช่วยให้คุณขายฟื้นตัวได้ในไม่ช้า"กัดฟันชันกายลุกขึ้นแต่ กลับทรุดลงไปคราวนี้จิวจื้อรับไม่ทัน
"คุณชายท่านอย่าได้ดื้อรั้น ไม่ห่วงตัวเองก็นึกถึงใจข้าที่ช่วยท่านอยากให้ท่านหายดีแต่ท่านกับทรมานตัวเองทั้งที่ยังาเ็"
"ข้าจะต้องไปช่วยนาง ต้าหลงใครบ้างจะโง่เขลาไม่รู้ว่าเขาร้ายกาจเพียงใดเช่นนั้นหากปล่อยให้นางอยู่กับต้าหลง"
"เข่นนั้นข้าไปด้วย จ้าพยุงท่าน"ปัดมือจิวจื้อออกเสีย
"ไม่ต้อง"
"ท่านเอาแต่หวงคนรักของท่านแต่ไม่ห่วงตัวเองท่านเคยคิดถึงข้าที่ช่วยชีวิตท่านบ้างหรือไม่ข้าทำทุกวิถึทางให้ท่านฟื้นขึ้นมาปีนเขาสูงชันเสาะหายาดีแต่ท่านกลับทำร้ายตัวเอง ข้าไม่น่าช่วยท่านไว้เลย"
"ขอบคุณที่ช่วยข้า"ล้วงหยิบห่อเงินออกจากอกเสื้อวางลงตรงหน้าจิวจื้อ
"จ้าไม่รับเงินจองท่านจ้าช่วยท่านบ้วนด้วยคุณธรรมเมื่อเห็นคนจะตายต่อหน้าต้องช่วยเหลือหากท่านคิดว่าเงินนี่สามารถทดแทนทุกสิ่งได้ ท่านผิดแล้ว"
"เ้า้าสิ่งใดกันแน่"
"ไม่้าสิ่งใดขอแค่ท่านอยู่ที่นี่รักษาอาการาเ็ให้หายจึงไปนั่นล่ะถือว่าตอบแทนข้า"หวงซุนไป๋หยางทิ้วตัวลงนอนบนแท่นไม้ไผ่ดังเดิม จิวจื้อยกชามน้ำสำหรับเช็ดตัวออกไป
จะกล้าเผยความนัยได้อย่างไรว่าจิวจื้อพึงใจทั้งใบหน้าและท่าทีองอาจของหวงซุนผู้นี้การได้ใกล้ชิดกับเขาจิวจื้อคิดว่าจะทำให้เขาปันใจมาให้จิวจื้อได้ไม่ยาก
เฉินตงหัวลืมตาตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่นอย่างที่สุด
"ฝ่าา ข้างหน้าเห็นได้ชัดเจนว่าเป็ต้าหลงกับพระสนม"รอยยิ้มปรากฏที่ริมฝีปากทันทีแต่เพียงครู่เดียวก็เปลี่ยนท่าทีเป็บึ้งตึง
"ฝ่าาต้าหลงทำตามที่บัญชาเรียบร้อยแล้ว"คุกเข่าด้วยท่าทีนอบน้อม มะลิเบ้ปากคนประเภทไหนจึงจำต้องให้คนอื่นคุกเข่าตรงหน้า
"เฟยลี่ เ้าหนีข้าไม่พ้น"
"ก็แหง๋ล่ะมันเป็ไปตามพล็อตที่เขาวางไว้"
"เ้าหมายถึงอะไร"
"ก็หมายถึงมีคนเขียนไว้แล้ว"
"อ่อ จะบอกว่าเป็ลิขิตของ์ใช่หรือไม่ที่ทำให้เ้าอยู่เคียงข้างข้าตลอดไป"
"แหวะ ใครจะเคียงข้างตัวร้ายเดี๋ยวหวงซุน..อุ๊ป"ลืมคิดไปว่าไม่มีใครรู้ว่าหวงซุนยังไม่ตาย
"กลับวังหลวงข้าตั้งใจสะสางกับเ้า"
"แค่โดนทุบหัวแค่นี้คิดจะสะสางกับจ้าเลยหรือ"
"คงต้องใส่โซ่ตรวนเสีย เ้าจะได้ไม่หนีไปไหน”
“ฝ่าาสนมของฝ่าาคนนี้ เก้าไม่กลัว สิบไม่หวาดเกรงว่าแค่เพียงโซ่ตรวนเหมือนที่ฝ่าาพูดถึงไม่อาจทำให้นางกลัวได้”
“เ้ารู้จักนางดีกว่าข้าได้อย่างไร ต้าหลง”
“ฝ่าาต้าหลงไม่ประสาเื่รักใคร่ จึง มอง อยู่เพียงด้านนอก ฝ่าามีใจให้พระสนมเกรงว่าจะไม่อาจมองเห็นสิ่งที่ต้าหลงเห็น”
“อืมมมมม ดีแล้วเช่นนั้นเ้ากลับวังหลวงพร้อมข้าปลีกกายออกมา สามสี่ปีเพื่อสิ่งใดกัน จะว่าตามหารักแท้ป่านนี้เ้าก็ยังไม่แต่งใคร สองสามปีมานี้เ้าไม่อยู่ข้าขาดคนคอยหวังดี ความหวังดีแบบตรงไปตรงมาของต้าหลง ข้าไม่อาจลืมเลือน”
"ฝ่าาต้าหลงไม่ชื่นชอบชีวิตในวังหลวงเร้นกายในป่าเขา กินเนื้อกระต่าย ตกปลา ล่าสัตว์ตามเื่นับว่าพอใจแล้ว ฝ่าาให้ต้าหลงกลับไปที่วังหลวงเกรงว่าไม่นานข้าก็คงเร้นกายออกมาอีก”
“ต้าหลง นอกจากเ้าข้าไม่ไว้ใจใครอีกแล้ว”
“ได้ยินไหม ต้าหลง ท่านก็น่าจะตามใจฝ่าาเสียหน่อยไม่ยอมไปเป็ที่ปรึกษาให้ฝ่าาเกรงว่าฝ่าาจึงจะไม่อาจเอาชนะข้าได้….”มะลิปิดปากตัวเองธุระกงการอะไรต้องไปพูดโน้มน้าวจิตใจ เ้าชาเย็นคนนั้นด้วย ผู้ชายอะไรไม่แย้มไม่ยิ้มแต่ใบหน้ากลับดูดี จะว่าไปเคยไหม มองใครนานๆแล้วรู้สึกว่าเขาดูดี เหมือนดูซีรีส์ยาวๆ สักเื่แรกๆ พระเอกหน้าตาดูไม่ได้แต่นานๆ เข้ากลับดูดีอย่างน่าแปลกใจ
“ตกลง ข้ายินไปกลับไป ในเมื่อมีคนเห็นดีเห็นงามด้วยถึงสองคน”เหลือบตามอง เว่ยจี้ ที่ทำสีหน้าบอกบุญไม่รับ เขาอยากจะถาม มะลิเสียเดี๋ยวนั้นว่าหวงซุนเป็อย่างไรบ้างแต่กลัวว่าเขาจะห่วง หวงซุนจนออกนอกหน้าฝ่าา ผู้นี้บทจะโกรธก็ง่ายนิดเดียวหากเขา แสดงความห่วงใยหวงซุนมากไปเกรงว่าจะถูกลงทัณฑ์
“เร่งเดินทาง”รู้สึกเหมือนได้ของสำคัญกลับคืน ดีใจจนออกนอกหน้ามะลิเบ้ปาก หวงซุนจะต้องกลับมาชิงตัวมะลิไปแน่ ตามบทนางเอกจะต้องหาทางหนีเพื่อไปกับหวงซุนที่นอนรักษาตัวอยู่ที่กระท่อมกลางป่า นางเอกจะต้องโซซัดโซเซกลับไปพบฉากหวานของนางร้าย กับพระเอกจะต้องนอยด์ แล้วหนีพระเอกมาแต่โชคร้ายดันถูกมือสังหาร (ต้าหลงจับตัวกลับไปอีกครั้ง) แต่หุหุ นี่คือมะลิ จะกลับไปกลับมาทำไม ลองใจหวงซุนดูว่าเขาจะกลับไปช่วยมะลิอีกหรือเปล่า