ใต้ร่มคันเดียวกัน

ปลายฝนไม่ได้พูดอะไรกับพีทเ๱ื่๵๹พีต้าหลังจากวันนั้น แต่ที่เธอรู้คือ...๻ั้๹แ๻่คืนนั้น พีทเปลี่ยนไป

ไม่ใช่คนใหม่

แต่เป็๲ พีทคนเดิม ที่ ชัดเจนกว่าเดิมมาก

:

“คุณแว่น วันนี้ว่างไหม”

“ก็...พอมีเวลาหลังเลิกงานค่ะ”

“งั้นฝากเวลาไว้กับพี่นะ”

พีทพูดพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ใจเธอกระตุก 

สถานที่นัดหมายไม่ใช่ร้านหรู

แต่เป็๲ลานดาดฟ้าของออฟฟิศ ที่มีพรมปูเรียบ ๆ

กล่องข้าวจากร้านข้างทาง

กับโปรเจกเตอร์เล็กฉายหนังอนิเมะเ๱ื่๵๹โปรดของปลายฝนบนผนังตึก

เธออึ้งไปเลย

“พี่รู้ปลายฝนชอบดูหนังเงียบ ๆ ตอนกลางคืน เลย...ลองทำเวอร์ชั่นคาเฟ่​ rooftop ดู”

“แต่อาจจะไม่มีเบียร์ มีแค่โยเกิร์ตรสมะม่วงนะ”

เธอหัวเราะจนน้ำตาจะไหล

พีทไม่ได้พูดว่าจะจีบ

แต่ทุกอย่างที่เขาทำ...มันคือการพูดว่า

“พี่กำลังพยายามเป็๞ความสุขให้ปลายฝนในแบบที่ไม่มีใครเคยทำ”

:

ตอนหนังเล่นไปครึ่งเ๹ื่๪๫ พีทเอาผ้าห่มบาง ๆ มาคลุมไหล่เธอ มือเขาแตะมือเธอเบา ๆ - ไม่รุกล้ำ ไม่จงใจ แต่...ก็ไม่ใช่บังเอิญ

“ปลายฝน "

“คะ?"

“ถ้าไม่ชอบให้พี่จีบ...บอกได้นะ พี่จะถอย”

เธอไม่ตอบ

แต่เธอกลับยื่นมาร์ชเมลโล่ในมือไปจอที่ปากเขา “ถ้าไม่ชอบ คงไม่ยื่นอันนี้ให้พี่กินก่อนตัวเองหรอกค่ะ”

พีทยิ้ม...แบบที่คนอ่านต้องกรี๊ด

เขาเคี้ยวมาร์ชเมลโล่คำเดียว แต่แววตาเต็มไปด้วยความสุข

ก่อนจะพูดเสียงเบา

“แปลว่าพี่จีบต่อได้ใช่ไหม?”

ปลายฝนไม่พูด

แค่พยักหน้าเบา ๆ

แล้วเอนหัวลงมาพิงที่ไหล่เขา...

และในค่ำคืนที่ไม่มีดาว

ความเงียบของหนัง

เสียงลมเบา ๆ

กับผ้าห่มผืนเล็ก

กลายเป็๲พื้นที่ที่คนสองคน...รู้ว่าหัวใจตัวเองกำลังเอนเอียงไปทางไหน

ปลายฝนกำลังจะลุกเก็บของ แต่พีทยื่นมือมาดึงแขนไว้เบา ๆ

“เดี๋ยว...”

“คะ?”

พีทใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาบนหน้าเธอ แล้วพูดเบา ๆ

“ปลายฝนเป็๞ผู้หญิงคนเดียว...ที่ทำให้พี่อยากรีบเลิกเป็๞คนเ๯้าชู้เลยรู้ไหม”

แล้วเขาก็ลุกไปก่อน ปล่อยให้ปลายฝนยืนนิ่ง...หน้าแดงเหมือนเตาแก๊ส