ราชันมารศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 49 ทางเข้าสู่สถานที่ทดสอบได้เปิดออกแล้ว

โลกกว้างใหญ่ ท้องฟ้ามืดมิด

กระบี่เหล็กขึ้นสนิทเล่มหนึ่งถูกปักอยู่บนยอดเขาที่อันตราย ภายใต้ท้องฟ้า นกและอสูรร้ายกระหายเลือดบินโฉบไปมา บริเวณหน้าผา มีโครงกระดูกวางกองกันอยู่

นี่คือหุบเขากระบี่หัก!

และยังเป็นที่รู้จักในชื่อของ ‘ดินแดนคนบาป’ อีกด้วย

เวลานี้ ที่ขอบหน้าผาหน้าถ้ำบนภูเขา หญิงสาวสวมชุดกระโปรงสีอ่อนคนหนึ่งกำลังยืน

นางมีรูปร่างสมส่วน ผิวขาวราวหิมะ และผมยาวสลวย 

ใบหน้าของนางช่างงดงามไร้ที่ติ

สิ่งที่น่าดึงดูดที่สุดคือดวงตาคู่สวย มันดูราวกับเต็มไปด้วยน้ำแข็ง สงบนิ่ง และยังคงมีร่องรอยของความงามอย่างหาตัวจับได้ยากอยู่

หญิงสาวยืนอยู่ปากถ้ำ ไม่ได้เดินเข้าไปด้านใน

เพราะนางไม่ต้องการจะพบกับร่างที่ได้กลายเป็นโครงกระดูกไปแล้ว

นางเพียงเอ่ยออกมาแผ่วเบา ราวกลับบอกกล่าวกับสายลม 

"ศิษย์พี่ลู่จู่... สิ้นแล้ว!"

แน่นอนว่า ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมา

ภายในถ้ำคือ โครงกระดูกที่หันหน้าเข้าหากำแพง ใครคนนี้ได้เสียชีวิตมาเกือบแปดปีแล้ว…

และนี่คือร่างของ ‘กระบี่อันดับหนึ่งของสำนักพยับเร้นลับ’

จ้าวตำหนักนิพพาน หัวหน้าของตำหนักทั้งห้า

นามของเขาคือ อิงอู๋หยา ชื่อนี้เคยสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งดินแดนรกร้างตะวันออก

อย่างไรก็ตาม เพราะการต่อสู้เมื่อแปดปีก่อน เขาพ่ายแพ้อย่างใหญ่หลวง

บัดนี้ ไม่มีใครพูดถึงคนผู้นี้อีกต่อไป และตำหนักนิพพานก็ได้ถูกตราหน้าว่าเป็นเสาแห่งความอัปยศมากขึ้นเรื่อย ๆ

หญิงสาวยืนอยู่ปากถ้ำ ไม่มีความปั่นป่วนใด ๆ ทั้งสิ้น นางยังคงเอ่ยต่อ “ศิษย์อันเป็นที่รักทั้งเจ็ดของท่านต่างต้องตกตายด้วยน้ำมือของสำนักกระบี่ขุนพลสวรรค์.... เพียงเพื่อ…ทวงคืนกระบี่สยบฟ้า!”

เสียงสะท้อนดังขึ้นภายในถ้ำ ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำอย่างไม่อาจห้ามได้ “เพราะท่าน! จนถึงตอนนี้ ร่างของพวกเขาจึงยังไม่ถูกนำไปฝัง เพราะท่าน! ข้าจึงต้องดำรงตำแหน่งรักษาการจ้าวตำหนัก และเพราะท่าน! ตำหนักนิพพานจึงล่มสลาย... แม้ว่าท่านจะตายไปแล้ว แต่ท่านก็ยังทิ้งปัญหาไว้ให้เรา..."

ดวงตาของนางฉายแววเศร้าโศก

นางยกมือสั่นเทาของตนขึ้นมา จากนั้นจึงกำหมัดแน่น "ท่านพ่อ... การเป็นลูกสาวของท่านนั้นยากเหลือเกิน มันยากเหลือเกิน..."

ฟิ้ว!

สายลมเย็นพัดผ่าน ใบไม้ร่วงหล่นและฝุ่นบนพื้นปลิวฟุ้งไปตามแรงลม

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สะกดกลั้นน้ำตาให้คลออยู่ในดวงตาไม่ให้ไหลออกมา

ภายในถ้ำ ร่างที่สูญเสียพลังชีวิตไปเป็นเวลานานแล้ว ยังคงนั่งหันหน้าเข้าผนัง ฉากหลังเป็นหุบเขากระบี่หักรกร้าง

……

หลายวันผ่านไปในพริบตา

"ศิษย์ทุกคนที่เข้าร่วมการทดสอบศิษย์สายในจงไปรวมตัวกันที่ยอดเขาเป่ยซี!"

เวลานี้ บนยอดเขาเป่ยซีอัดแน่นไปด้วยผู้คนจำนวนมาก

อสูรวิญญาณบินผ่านฟ้า นกกระเรียนโฉบผ่านไป อาวุธวิญญาณจำนวนมากต่างส่องสะท้อนแสงระยิบระยับ

ศิษย์สายนอกและศิษย์สายในระดับสามหลายคนได้มารวมตัวกันที่จัตุรัสของยอดเขาเป่ยซี พวกเขาถูมือไปมาอย่างกระตือรือร้น

“มาแล้ว มาแล้ว ในที่สุดก็ถึงวันทดสอบ วันนี้ ข้าจะต้องกลายเป็นศิษย์สายในระดับสองให้ได้!"

“เหอะ เจ้าอยากจะเป็นศิษย์สายในระดับสองอย่างนั้นหรือ? แค่ไม่ตกไปเป็นศิษย์สายนอกก็ดีเท่าไหร่แล้ว"

“ไปให้พ้น! พูดจาดี ๆ ไม่เป็นหรืออย่างไร?"

“ข้าเพียงแค่อยากจะเตือนเจ้าว่า มีเพียงสิบคนเท่านั้นจะได้รับเลื่อนให้เป็นศิษย์สายในระดับสอง ที่นั่งน้อยนัก ข้าเกรงว่าพวกเราคงจะไม่ได้ส่วนแบ่งนั้น"

"เจ้ามันขี้ขลาดน่ะสิ!"

“ข้าเพียงแต่พูดเท่านั้น อย่าจริงจังนักเลย"

"..."

ตู้ม!

ฉับพลันเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นจากความว่างเปล่า

ปรากฏคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่บนหลังของมังกรดำ

โฮกกกก!

มังกรดำตัวมโหฬาร มีความยาวอย่างน้อยสามสิบจั้ง เกล็ดบนร่างเป็นเหมือนเกราะสีดำสนิท ดวงตาสีทองดูทรงพลังอย่างยิ่ง

พรึ่บ!

คนทั้งหมดสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แพร่สะพัดไปทั่วทุกสารทิศ ศิษย์หลายคนบนยอดเขาเป่ยซีต่างตกตะลึง

"มันคือมังกรเกล็ดทมิฬ อสูรระดับแม่ทัพ!"

บนหลังของมังกรเกล็ดทมิฬ มีชายสามคนและหญิงหนึ่งคน

สองคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง คือ ชายวัยกลางคนกับสตรีมีผ้าปิดหน้าสวมชุดกระโปรง

"พวกเขาคือ รองจ้าวตำหนักมังกรและรองจ้าวตำหนักวิจิตร"

“ผู้อาวุโสซิวเองก็อยู่ที่นี่” 

"นี่คือสิ่งที่เรียกว่า การเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่อย่างไรเล่า "

รองจ้าวตำหนักมังกรมีนามว่า โม่ฮว่าหยวน เป็นชายร่างสูงประมาณหกถึงเจ็ดฉื่อ ยืนอยู่บนมังกรเกล็ดทมิฬราวกับรูปปั้นหินที่ยิ่งใหญ่

รองจ้าวตำหนักวิจิตรมีนามว่า หลินหรูอิน แม้ว่านางจะอายุ 35 ปีแล้ว แต่นางก็ยังดูเหมือนเพิ่งอายุ 27 หรือ 28 ปีเท่านั้น และถึงแม้ใบหน้าจะถูกปิดด้วยผ้าคลุม แต่ดวงตาคู่งามนั้นก็เหมือนกับสระน้ำ ทำให้ผู้คนไม่กล้าสบมองเป็นเวลานาน

สำหรับผู้อาวุโสซิวเองก็เป็นที่รู้จักเช่นกัน

เพราะทันทีที่คนผู้นี้เริ่มการสอน แท่นสอนยุทธ์หมายเลข 24 ย่อมไม่มีที่ว่าง

โดยเฉพาะการพรรณนาไร้สาระของเขา เป็นเอกลักษณ์ที่ศิษย์หลายคนเกลียดอย่างยิ่ง

พรึ่บ!

ทันใดนั้น ร่างทั้งสี่บนหลังมังกรเกล็ดทมิฬก็กระโดดตาม ๆ กันไปยังแท่นสูงในพื้นที่

เก้าอี้สี่ตัวถูกนำมาตั้งรอไว้นานแล้ว

คนทั้งสี่นั่งลงประจำที่ของตน

จากนั้น ผู้รับผิดชอบการทดสอบก็ก้าวออกมา และเริ่มเอ่ยเสียงดัง “ผู้คุมสอบทั้งสี่ได้ประจำที่แล้ว การทดสอบกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ทุกคนโปรดเตรียมตัวให้พร้อม” 

ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องพูดอะไรให้มากความ เมื่อเวลามาถึง การทดสอบก็จะเริ่มต้นขึ้นทันที

โม่ฮว่าหยวน หลินหรูอิน ผู้อาวุโสซิว และผู้อาวุโสอีกคน สงบนิ่งเป็นอย่างมาก เพราะพวกเขาเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาหลายครั้งนัก

จากนั้น ผู้รับผิดชอบการทดสอบก็วาดมือออกไป

"เปิดค่ายกลเคลื่อนย้าย!"

เสียงของเขาดังกังวานราวกับระฆัง

ตู้ม!

พริบตานั้น กระแสลมรุนแรงได้ปะทุขึ้นในพื้นที่ ท้องฟ้าเปลี่ยนสี และค่ายกลซับซ้อนก็ปรากฏขึ้นที่ใจกลางจัตุรัส

ด้วยพลังปราณอันทรงพลังที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ค่ายกลดังกล่าวจึงเป็นเหมือนกงล้อดวงดาวอันงดงาม

ลำแสงจำนวนมากไหลมารวมกัน ก่อนจะก่อตัวเป็นลูกแก้วทรงกลม มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่าร้อยลี้

"เปิด!"

เสียงหนึ่งดังขึ้นบนยอดเขาเป่ยซี

“มันเริ่มแล้ว! มันเริ่มแล้ว! ทางเข้าสู่สถานที่ทดสอบได้เปิดออกแล้ว”

"เราต้องไปยังแท่นนภาใช่หรือไม่? ตราบใดที่ข้าสามารถไปยังแท่นนภาได้ ข้าก็จะได้รับเลื่อนให้เป็นศิษย์สายในระดับสาม!”

เมื่อมองไปยังความกระสับกระส่ายของเหล่าผู้คนที่อยู่ในจัตุรัศ ผู้อาวุโสซิวที่นั่งอยู่ข้างหลินหรูอิน รองจ้าวตำหนักวิจิตรก็อ้าปากหาว จากนั้นจึงยกแขนขึ้นหนุนศีรษะ แล้วว่า

"พวกไม่เคยเห็นโลก!"

หลินหรูอินยิ้มโดยไม่เอ่ยอะไร

ลูกแก้วสีเงินขนาดใหญ่ลอยอยู่เหนือยอดเขาเป่ยซี มันเป็นภาพที่ยิ่งใหญ่อย่างมาก

ผู้รับผิดชอบการทดสอบเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ข้าจะอธิบายกฎของการทดสอบอีกครั้ง... การทดสอบจะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน..."

“ในส่วนแรก หากพวกเจ้าไปถึงแท่นนภาได้สำเร็จ พวกเจ้าได้เลื่อนระดับให้เป็นศิษย์สายในระดับสาม"

“ในส่วนที่สอง จากแท่นนภาสู่หอคอยอสูรลวงตา สิบคนแรกที่ใช้เวลาน้อยที่สุดในการไปถึงจุดสูงสุดของหอคอยจะได้รับเลื่อนเป็นศิษย์สายในระดับสอง"

"ทั้งนี้ ในระหว่างการทดสอบ อาจมีความขัดแย้งเกิดขึ้นได้ แต่จะต้องไม่มีการฆ่ากันโดยเด็ดขาด หากพวกเจ้าคนในฝ่าฝืนกฎ เจ้าจะต้องได้รับผลที่ตามมา”

“หากมีความขัดแย้งที่ไม่สามารถประนีประนอมได้ เช่นนั้นโปรดไปที่ 'แท่นแห่งความเป็นความตาย' หลังจากจบการทดสอบแล้ว"

ขณะที่ผู้รับผิดชอบการทดสอบอธิบายทุกอย่าง ลูกแก้วสีเงินกลางอากาศก็ปล่อยคลื่นพลังที่มองไม่เห็นออกมา

คนทั้งหมดต่างรู้สึกได้ถึงพลังแรงกล้าอันไร้รูปร่างห่อหุ้มพวกเขาเอาไว้

ผู้รับผิดชอบการทดสอบส่ายหน้าไปมา เอ่ยว่า "เริ่มการทดสอบได้!"

สิ้นสุดเสียงประกาศ คนทั้งหมดก็พุ่งตัวออกไปราวกับฝูงปลาแหวกว่ายอยู่ในทะเล

เมื่อพวกเขาก้าวเข้าไปในค่ายกลขนาดใหญ่ใจกลางจัตุรัส คนทั้งหมดก็เปลี่ยนร่างเป็นลำแสงหายไป

“มันเริ่มแล้ว ศิษย์น้องเซียวนั่ว..." กวนเซี่ยงรีบวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับเซียวนั่ว “เร็วเข้า เร็วเข้า ยิ่งเจ้าเข้าไปได้เร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งดีเท่านั้น"

"เราจะถูกส่งไปที่ใดหรือ?" เซียวนั่วถาม

“ยากที่จะบอก มันอาจเป็นป่าหรือเมืองร้าง ตำแหน่งที่พวกเราไปอาจไม่ใช่จุดเดียวกัน..." กวนเซี่ยงเอ่ย เขาก้าวเข้าไปในค่ายกลเคลื่อนย้ายพร้อมกับเซียวนั่ว “ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เจ้าต้องจำเอาไว้"

"อะไรหรือ?"

“เก็บ 'ผลึกวิญญาณคราม' มาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้"

"ผลึกวิญญาณคราม?" เซียวนั่วงุนงง

“ใช่ อย่าลืมนะ สิ่งนั้นมีประโยชน์มาก..."

กวนเซี่ยงอธิบายอย่างรวดเร็ว และก่อนที่เซียวนั่วจะทันได้ถามอะไรไปมากกว่านี้ แรงอันไร้รูปร่างก็พุ่งเข้าห่อหุ้มพวกเขาเอาไว้จากทุกทิศทาง

พรึ่บ!

พรึ่บ!

ในพริบตานั้น เซียวนั่วและกวนเซี่ยงได้กลายร่างเป็นลำแสง และพุ่งเข้าไปในลูกแก้วเงินขนาดใหญ่บนฟ้า