กำเนิดราชันย์แห่งจอมเวท

        ท่ามกลางป่ารกทึบบริเวณใกล้ๆกับเหมืองแร่  หลังจากที่จัดการกับศพของพวกก็อบลินจนไม่เหลือร่องรอยใดๆที่จะเชื่อมโยงไปถึงแร่มิธริวได้อีกแอเรียสก็มุ่งหน้าเข้ามาสำรวจเส้นทางของพวกมันทันที  และก็เป็นไปตามที่เขาคาดจริงๆ เจ้าพวกนี้เคลื่อนไหวกันอย่างไม่มีแบบแผนอะไร  พวกมันทิ้งรอยเท้าเอาไว้บนพื้นดินเต็มไปหมด 

        รอยเท้าของฝูงก็อบลินมองเผินๆก็ดูคล้ายกับรอยเท้าของเด็กกลุ่มใหญ่ที่มันเล่นซนอยู่ในป่า  แต่หากมองดีๆจะเห็นว่านี่ไม่ใช่รอยเท้ามนุษย์ ในหมู่ของรอยเท้านับสิบมีรอยหนึ่งที่ดูจะมีน้ำหนักตัวมากกว่าตัวอื่นและมันจะเดินอยู่ท้ายฝูงตลอด  ซึ่งก็น่าจะเป็นเจ้าตัวระดับปีศาจที่แอเรียสพึ่งแยกร่างของมันออกเป็นสองส่วน นิสัยของจ่าฝูงก็อบลินมักจะให้พวกลูกสมุนในฝูงรับหน้าแทน  มันไม่ยอมเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายหรอก

        “ ออกมาได้แล้ว “

        แอเรียสหันไปด้านหลังพร้อมจ้องมองไปยังพุ่มไม้ที่ขยับอยู่เล็กน้อยด้วยสายตาดุๆ เพียงครู่เดียวก็มีภูตน้อยตัวหนึ่งบินออกมาจากพุ่มไม้ด้วยรอยยิ้มระรื่น 

        “ พี่แอเรียสเห็นข้าได้ยังไง“

        โอลิเวียเอียงคอถามด้วยความสงสัย   แต่ใบหน้าของนางไม่มีความกลัวต่อเสียงดุของแอเรียสเลยแม้แต่น้อย  นางเห็นแอเรียสทำหน้าดุๆแบบนี้จนชินแล้วล่ะ

        “ เจ้าลืมไปแล้วหรอว่าเจ้ากับข้าทำพันธะสัญญากัน  เจ้าหาข้าเจอได้ยังไง  ข้าก็หาเจ้าเจอด้วยวิธีเดียวกันนั่นแหละ “

        แอเรียสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายใจเล็กๆ  เขาและโอลิเวียมีพันธะสัญญาที่เชื่อมต่อกัน ด้วยเหตุนี้ทั้งเขาและนางจึงรับรู้ถึงตัวตนของอีกคนได้ตลอดเวลา มันก็เหมือนตอนที่โอลิเวียบุกมาช่วยแอเรียสเมื่อครั้งเกิดสงครามนั่นแหละ 

        “ ข้าลืมไปได้ยังไงล่ะเนี่ย“

        โอลิเวียเอามือตีไปที่หน้าผากตัวเอง  ก่อนจะพยักหน้าออกมาพร้อมกับทำความเข้าใจ

        “ แล้วนี่เจ้าตามข้ามาทำไมโอลิเวีย“

        “ ก็อยู่ที่ตระกูลมันน่าเบื่อจะตายพวกฟิโน่ฟิเนีย กับฟินี่ พอกินอาหารเสร็จก็เอาแต่หลับทั้งวันไม่ยอมเล่นกับข้าเลย  จะให้ไปเล่นกับท่านปู่ก็น่าเบื่อ  ท่านแม่ก็ดูยุ่งๆ  ส่วนท่านพ่อก็มัวแต่ซ้อมดาบเล่มใหม่ทั้งวัน “

        โอลิเวียเบะปากพร้อมกับบ่นออกมายืดยาวด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ    แม้อายุนางจะครบสิบเอ็ดปีเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนหรือแม้นางจะฉลาดกว่าเด็กในช่วงวัยเดียวกัน แต่นางยังคงเป็นเด็กคนหนึ่งที่รักในการเล่นซุกซนอยู่ 

        “ เจ้าไม่รู้หรือยังไงว่าที่นี่มันอันตราย“

        แอเรียสบ่นออกมาด้วยเสียงดุๆ

        “ มีพี่แอเรียสอยู่ทั้งคน  ท่านปกป้องข้าได้อยู่แล้ว “

        พูดจบโอลิเวียก็ถือวิสาสะบินไปนั่งอยู่บนบ่าของแอเรียสทันที  แอเรียสถอนหายใจออกมาพร้อมกับเหลือบสายตาไปมองภูตตัวน้อยที่ดูจะไม่รู้ร้อนรู้หนาวต่ออันตรายใดๆ เขาไม่รู้เลยว่านางมั่นใจในตัวเขาหรือแค่จะหาข้ออ้างในการไปเที่ยวซนกันแน่

        “ ตามข้ามานี่เจ้ารู้หรอว่าข้ากำลังจะไปไหน“

        แอเรียสหันถามโอลิเวียอีกครั้ง  แน่นอนว่านางรีบตอนเขาอย่างทันควัน

        “ ไม่รู้ “

        โอลิเวียตอบด้วยรอยยิ้มซื่อๆของนาง

        “ ข้าจะไปกำจัดฝูงก็อบลิน“

        “ ก็อบลินหน้าตามันเป็นยังไง? “

        “ ก็เหมือนกับเจ้าพวกที่นอนตายเกลื่อนกลาดอยู่หน้าเหมืองแร่นั่นไง  เจ้าผ่านมาไม่เห็นพวกมันบ้างเหรอ “

        “ ยี๊  เจ้าพวกตัวหน้าตาน่าเกลียดพวกนั้นน่ะเหรอก็อบลิน “

        โอลิเวียทำสีหน้าสะอิดสะเอียนออกมายามที่นึกถึงหน้าของก็อบลินที่นอนตายอยู่หน้าเหมืองแร่ ตอนที่นางพบเจอพวกมันนางถึงกับผงะออกมาด้วยความตกใจก่อนที่จะบินเลี่ยงไปเส้นทางอื่นในทันที  ที่แท้เจ้าตัวสีเขียวพวกนั้นมันก็เรียกว่าก็อบลินนี่เอง 

        “ ถ้ากลัวก็กลับไปตระกูลก่อนก็ได้“

        “ ข้าไม่พวกกลัวพวกมันซะหน่อย  ก็แค่สัตว์อสูร “

        โอลิเวียยืดอกออกมาเล็กน้อยพร้อมทำหน้าตาขึงขัง แต่แอเรียสกลับมองว่านางกำลังทำตัวน่าขบขันเสียมากกว่า  ดูก็รู้ว่านางรู้สึกกลัวหน้าพวกก็อบลินเพียงแต่แกล้งสะกดความกลัวเอาไว้เท่านั้น ไม่รู้ว่าความต้องการเที่ยวเล่นหรืออะไรกันแน่ที่เป็นตัวผลักดันให้นางดื้อดึงไม่ยอมกลับตระกูลเช่นนี้

        เมื่อเห็นว่าโอลิเวียยืนยันที่จะเดินทางไปด้วยแอเรียสก็ไม่ได้ว่าอะไรนางอีก  ทั้งสองคนช่วยกันตามร่องรอยของพวกก็อบลินไปอย่างช้าๆ ถึงแม้ว่าโอลิเวียแทบจะไม่ได้ช่วยอะไรนอกจากเพิ่มน้ำหนักบนบ่าให้กับแอเรียสก็เถอะ ยิ่งตามรอยเท้าของพวกก็อบลินไปมากเท่าใดก็ยิ่งเข้าไปในป่าลึกมากเท่านั้น 

        สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นหญ้าที่ขึ้นรกเต็มไปหมด  มีต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ให้ร่มเงาจนผืนป่าแถบนี้แทบจะกลายเป็นสีดำสนิท โชคดีที่ยังพอมีแสงแดดเล็ดลอดมาให้มองเห็นทางบ้าง  บนก้อนหินเต็มไปด้วยมอสที่ขึ้นเกาะเต็มไปหมด  มีทางเดินแคบๆขนาดประมาณสองฟุตที่น่าจะเป็นทางเดินของพวกก็อบลินเพราะมีรอยเท้าขนาดเล็กย่ำอยู่เต็มไปหมด

        “ พี่แอเรียสนั่นเลือด”

        โอลิเวียกระซิบพร้อมทำหน้าเหยเกมองไปที่รอยเลือดที่ลากยาวไปบนพื้นหญ้า

        “ คงจะเป็นสัตว์ที่พวกมันล่ามาได้นั่นแหละ“

        แอเรียสก้มมองสำรวจไปที่เลือดนั้นเล็กน้อย  นั่นเป็นเลือดของอสูรไม่ใช่เลือดของมนุษย์  ดูจากรอยเลือดพึ่งแห้งไปเมื่อไม่นาน  บางทีอาจจะเจอตัวพวกมันในอีกไม่ช้านี้

        “ เจ้ากล้าจะสังหารพวกมันหรือเปล่าโอลิเวีย“

        แอเรียสเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง  การสังหารศัตรูคือบทเรียนสำคัญที่จะต้องเริ่มต้นสอนให้กับนาง หากนางอยู่บนโลกนี้ด้วยความใจอ่อนแล้วไม่กล้าสังหารผู้ใด  สักวันความใจอ่อนนั้นก็จะกลับมาเล่นงานตัวนางเอง แม้จะเคยพร่ำบอกโอลิเวียไปหลายครั้งแต่นั่นก็เป็นเพียงทฤษฏีเท่านั้นไม่ใช่การปฏิบัติหรือการต่อสู้จริง เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่านางจะกล้าลงมือสังหารพวกก็อบลินหรือไม่

        “ ให้ข้าฆ่าพวกมันอย่างนั้นเหรอ..กะ..กล้าสิ ทำไมจะไม่กล้า “ 

        เมื่อนึกถึงภาพการสังหารโอลิเวียก็รู้สึกหวั่นใจขึ้นมา แต่เมื่อเห็นความคาดหวังในดวงตาของแอเรียสนางก็กดความกลัวเหล่านั้นเอาไว้แล้วตั้งท่าขึงขังคล้ายผู้ที่พร้อมจะต่อสู้ในทันที

        “ ก็ดี  งั้นการทดสอบแรกลองโจมตีไปที่พุ่มไม้ทางด้านหลังทีสิ สมมุติว่านั่นคือก็อบลินเจ้าจะโจมตีแบบไหนถึงจะสังหารมันได้ “ 

        แอเรียสลองทดสอบนางในทันที

        เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ทดสอบเป็นเพียงต้นไม้พุ่มใหญ่พุ่มหนึ่งโอลิเวียก็ไม่มีความกลัวอีกต่อไป  นางตั้งท่าเตรียมพร้อมโจมตีในทันที

        “ จิตนาการไปด้วยว่านั่นคือก็อบลินจริงๆ  อย่าลืมเตรียมใจเอาไว้ว่าเจ้าจะสังหารมัน “

        แอเรียสพูดกับโอลิเวียอย่างแผ่วเบาแต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความจริงจังราวกับอาจารย์ที่กำลังจะมอบบทเรียนครั้งสำคัญให้กับศิษย์ 

        แม้โอลิเวียจะไม่เข้าใจว่าแอเรียสจะจริงจังอะไรกันหนักหนากับแค่การโจมตีใส่พุ่มไม้พุ่มหนึ่งแต่นางก็ทำตามที่แอเรียสบอกแต่โดยดี  นางพุ่งมองไปที่พุ่มไม้พุ่มนั้นด้วยสายตามุ่งมั่น ภาพของก็อบลินถูกจินตนาการขึ้นซ้อนทับกับต้นไม้จนกลายเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา เมื่อจินตนาการว่านั่นคือก็อบลินก็ทำให้โอลิเวียรู้สึกหวาดหวั่นอยู่เล็กน้อย  นางยังไม่เคยสังหารมาก่อน แต่ทันใดนั้นนางก็กัดฟันแล้วปลดปล่อยเวทพฤกษาของนางออกมา  เถาวัลย์พันเกลียวกลายเป็นดั่งหอกแหลมคมพุ่งไปที่พุ่มไม้นั่นอย่างรวดเร็ว มันทะลุทะลวงผ่านพุ่มไม้พุ่มนั้นไปอย่างง่ายดาย 

        แต่แล้วสิ่งที่ทำให้โอลิเวียต้องตะลึงจนตาค้างก็เกิดขึ้น ต้นไม้ที่นางจิตนาการว่าเป็นก็อบลินกลับร้องออกมาเสียงหลงก่อนที่จะเงียบลงไป  โอลิเวียขมวดคิ้วอย่างไม่อาจจะเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น นี่พลังจินตนาการของนางแรงกล้าจนถึงขั้นจินตนาการเสียงร้องของก็อบลินได้เลยเหรอ แต่หากนั่นเป็นเพียงจินตนาการทำไมเสียงแสบแก้วหูนี่ยังก้องอยู่ในหูของนางเลยล่ะ  เมื่อใช้พลังเวทตรวจสอบไปรอบๆนางก็พบว่าจุดที่นางและแอเรียสยืนอยู่ถูกล้อมรอบไปด้วยฝูงก็อบลินขนาดใหญ่ และที่หลังพุ่มไม้นั่นมีตัวหนึ่งที่นอนตายอยู่ นั่นทำให้สติของโอลิเวียพร่าเบลอจนไม่รู้จะทำสิ่งใดต่อไป แม้จะฟังคำบอกเล่าเรื่องการฆ่าจากปากของแอเรียสมาหลายครั้ง แต่เมื่อได้ลงมือครั้งแรกทำไมมันช่างแตกต่างกันลิบลับ  นี่นางสังหารมันจริงๆน่ะเหรอ

        “ ศัตรูก็คือศัตรูเมื่อสังหารไปแล้วก็ไม่ต้องคิดสงสารมัน  เตรียมใจก่อนที่จะสังหารจำคำของข้าเอาไว้ให้ดี “

        เสียงของแอเรียสกระตุ้นโสตประสาทที่ยังคงมึนงงของโอลิเวียให้กลับมาอีกครั้ง  นางมองหน้าแอเรียสอย่างไม่ค่อยเข้าใจว่านี่เกิดอะไรขึ้น มือน้อยๆของนางรู้สึกสั่นไหวเล็กๆอย่างไม่อาจจะควบคุม  นี่มันความรู้สึกอะไรกัน  นางเองก็ไม่อาจจะให้คำตอบได้ แต่โอลิเวียรู้สึกราวกับเวลาช่างเดินไปอย่างเชื่องช้านัก มันเหมือนกับมีความรู้สึกผิดที่เป็นหมอกดำเกาะกุมในจิตใจของนาง  นี่นางฆ่าสิ่งมีชีวิตอื่นจริงๆน่ะเหรอ

        “ มองหน้าข้าไว้โอลิเวีย  มือของข้าสังหารศัตรูมานับไม่ถ้วน หากเจ้าคิดว่าสิ่งที่เจ้าทำนั่นคือสิ่งเลวร้าย  เจ้าก็จงมองดูข้าที่เป็นยิ่งกว่าปีศาจที่ชั่วร้าย  นั่นอาจจะทำให้เจ้ารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง “  

        แอเรียสลูบไปที่ใบหน้าของภูตสาวตัวน้อยอย่างแผ่วเบาก่อนจะหันสายตาของนางให้มามองหน้าเขาเอาไว้ แม้บทเรียนนี้มันโหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กสิบเอ็ดขวบ แต่เมื่อนางเลือกที่จะทำพันธะสัญญาและเดินไปในเส้นทางเดียวกับเขา  นางก็ต้องเรียนรู้สิ่งนี้เอาไว้ เส้นทางที่เขาเดินไปข้างหน้ามันคงต้องแปดเปื้อนรอยเลือดอีกนับไม่ถ้วน  หากนางเกรงกลัวแค่การฆ่าฟันสัตว์อสูร  นั่นอาจจะเป็นผลร้ายต่อตัวนางเอง 

        “ อื้มมม “

        โอลิเวียจ้องไปที่ใบหน้าของแอเรียสด้วยความเชื่อใจก่อนพยักหน้าเล็กๆพร้อมกับเม้มปากแน่น หากมองชัดๆจะว่าที่หางตาของนางมีหยดน้ำตาเล็กๆอยู่หนึ่งหยด  นี่เป็นความอดทนสูงสุดเท่าที่นางจะแสดงออกมาได้แล้วในเวลานี้ ในสายตาของนางไม่เคยมองแอเรียสเป็นปีศาจเลยแม้แต่ครั้งเดียว แอเรียสคือแสงสว่างที่ฉุดนางออกมาจากโลกอันมืดมิด  หากแอเรียสคือปีศาจนางก็พร้อมที่จะเป็นปีศาจไปพร้อมกับเขาเช่นกัน