ตอนที่ 171 สูญเสียครั้งใหญ่
"ผู้นำกองโจรอินทรีแพ้"
"กองโจรอินทรีถูกทำลายและพินาศสิ้น"
เสียงอึกทึกดังขึ้นปลุกผู้คนบนเขาสูงให้ตื่นและมองเห็นผู้คนมากมายหนีตาย
โจรทั้งหลายวิ่งหนีเอาชีวิตรอดและพยายามปีนป่ายไปบนเขาสูงตระหง่าน
"กองทัพอาญาสวรรค์กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่"
"กองโจรอินทรีสูญเสียแล้ว"
โจรคนหนึ่งที่หนีตายมาเนินเขารายงาน
ทุกคนตกใจและตกตะลึงกับข่าวนี้
ได้ฟัง... ใบหน้าพวกเขาเปลี่ยนไป
ซูเวยนำทัพบุกทะลวงกองโจรตรงหน้า
โจรนับหมื่นเขายักษาหนีตายกันถ้วนหน้า
ป้อมปราการอันแข็งแกร่งของกองโจรแห่งขุนเขาที่ก่อตั้งมานานถูกทำลายต่อเนื่อง
...
ณ.ยอดเขายักษา
"ท่านหัวหน้าเกิดเรื่องใหญ่"
"กองโจรอินทรีพ่ายแพ้"
"ป้อมปราการทั้งหมดพังทลาย"
ในช่วงเวลาสั้นๆป้อมปราการของเขายักษาถูกทำลายในเวลาไม่หนึ่งชั่วโมง
"ว่าไงนะ!" เสี่ยมู่พ่นเลือดออกมากองโตและดวงตาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด
นี่นับเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่
"พวกขยะ...ทั้งหมดมีแต่ขยะ"
เสียงกรีดร้องดังทั่วห้องโถงและดวงตาคู่หนึ่งเป็นสีแดงแสดงเจตนาฆาตกรรม
กองโจรแห่งขุนเขาตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังและพื้นที่ทั้งหมดกำลังถูกทำลาย
"ซูเวยบังอาจมากเกินไป"
เสี่ยมู่คำรามและลมหายใจกระจายออก
ผู้คนในห้องโถงเหงื่อเย็นไหลออกและเบียดเสียดเข้าหากันด้วยความหวาดกลัว
"ซูเวยแห่งอาญาสวรรค์!"
เสี่ยมู่กรีดร้องและใบหน้าเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดแล้วนำกรงเล็บออกมาสวมใส่
กรงเล็บสีทองและปลายกรงเล็บเย็นเฉียบ
เพียงสัมผัสพื้นดินและสามารถทำให้เป็นรอยอย่างง่ายดาย
เห็นได้ชัดความคมหาที่เปรียบมิได้
เสี่ยมู่ลุกขึ้นและหายตัวออกจากห้องโถง
...
"ฮ่าๆๆๆ... นี่หรือยอดเขายักษา"
ในเวลานี้... กองทัพอาญาสวรรค์อยู่บนยอดเขาสูงตระหง่านและมองเห็นวังหรูหรา
ทีละคนหัวเราะและแสดงรอยยิ้มอย่างมีความสุข
พวกเขาตื่นเต้นและไม่คาดฝันว่าวันหนึ่งพวกเขาจะได้มาเหยียบบนยอดเขายักษานี้
ซูเวยมองพวกเขาและพูดเสียงดัง
"พวกเจ้าทำได้ดีมากและพักเหนื่อยได้"
"ตอนนี้พวกเจ้าคอยมองดูข้าอย่างเดียว"
ซูเวยถือดาบและเท้าก้าวนำออกไป
มองเห็นเหล่าเซียนยุทธกว่ายี่สิบคน
เห็นได้ชัดว่าตัวตนระดับสูงอยู่ที่นี่หมดแล้ว
ไล่ล่าและสังหารพวกเขาทันที
สังหารด้วยดาบ!
โจรที่มีชื่อเสียงต่างตกตายด้วยคมดาบของซูเวยและพวกเขาไม่ใช่ฝ่ายตรงข้าม
สังหารฝ่ายเดียว
เซียนยุทธทั้งหมดบนยอดเขายักษาไม่สามารถสัมผัสและทำร้ายซูเวยได้
ไม่มีทางต่อต้านและตายอย่างง่ายดาย
คนที่สาม สี่ ห้า หก เจ็ด... เก้า สิบคนตาย
สิบเอ็ด สิบสอง สิบห้า ยี่สิบ...
ดูเหมือนเซียนยุทธไม่ใช่ฝ่ายตรงข้ามเขาอีกต่อไป แต่ซูเวยรู้สึกว่าพวกเขาอ่อนแอมากเกินไปจะเรียกว่าเซียนยุทธด้วยซ้ำ
เขาคิดว่ากองโจรแห่งขุนเขาเก็บตัวมานานและอาศัยชื่อเสียงกับศักดิ์ศรีที่สะสมมานับร้อยปีแล้วส่งผลให้ผู้คนหวาดกลัว
แต่ความจริงพวกเขาอ่อนแอลงไปมาก
ทันใดนั้นซูเวยเห็นชายคนหนึ่งนั่งตัวสั่น
เขาคือผู้นำกองโจรพงไพรที่มาหลบหนีอยู่บนยอดเขายักษา
ความสามารถเขาระดับเซียนยุทธขั้นต้น
หลังจากอาณาเขตที่สองถูกทำลายและกองโจรพงไพรพ่ายกองทัพพิทักษ์สวรรค์
เขาไม่มีความกล้าต่อสู้ซูเวยอีกต่อไป
"โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย"
เขาร้องขอชีวิตและไม่กล้าไปหาเสี่ยมู่แล้วเขารู้ว่าต้องได้รับโทษตายอย่างแน่นอน
แม้เขาต้องการหนีออกจากภูเขายักษาก็ไม่สามารถทำได้ เพราะสาวกอาญาสวรรค์ปิดล้อมรอบภูเขายักษาทั้งหมดเรียบร้อย
มองเห็นซูเวยที่เป็นผู้นำกองกำลังอาญาสวรรค์และสังหารระดับปรมาจารย์ยุทธกับเซียนยุทธทั้งหมดอย่างง่ายดาย
ไม่ใช่คู่ต่อสู้ชัดเจน!
หวาดกลัวและอ้อนวอนขอความเมตตา
ซูเวยถอนหายใจและยิ้มแล้วส่ายหัว
แสงดาบเปล่งประกาย
ผู้นำกองโจรพงไพรล้มลง
ซูเวยดึงดาบกลับโดยไม่แสดงอาการ
กองโจรแห่งขุนเขาสร้างวีรกรรมมากมายกว่าร้อยปีและผู้คนตกตายนับไม่ถ้วน
ความผิดของผู้นำกองโจรพงไพรมากมายเกินกว่าจะให้อภัยและปล่อยเขาไปได้
มองไปรอบๆ...
ศพแผ่กระจายเกลื่อนกลาดทั่วยอดเขา
พื้นดินกลายเป็นแอ่งเลือดขนาดย่อม
!!!
ในเวลานี้เสียงคำรามดังก้องและร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากวังหรูหรามากที่สุด
ทีละคนตกตะลึงและมองดูด้วยความกลัว
"ราชันยุทธ!" ทุกคนตกใจและตะโกน
แม้ว่าพวกเขาเคยได้ยินว่ากองโจรแห่งขุนเขามีตัวตนระดับสูงปกครอง แต่ไม่คาดฝันว่าเป็นถึงระดับราชันยุทธที่หายากนี้
ชั่วระยะเวลาหนึ่งภูเขายักษาตกอยู่ในความเงียบงัน
หัวใจพวกเขาหวาดกลัวและวิตกกังวล
นี่เป็นบุคคลหายากมากในทวีปและไม่เคยพบเจอมาก่อนในดินแดนโลหิตมังกร
เขาเป็นคนที่อยู่สูงและเหนือกว่าทุกคน
ซูเวยมองดูราชันยุทธที่จู่ๆโผล่มาด้วยท่าทางว่างเปล่าและดวงตาสำรวจเต็มที่
ดูเหมือนชายวัยกลางคนอายุกว่าร้อยปีสวมชุดคลุมสีดำพริ้วไหวตามสายลม
เห็นได้ชัดว่าอ่อนแอกว่ามารเย่อหยิ่ง
แต่ยังไงเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงระดับราชันยุทธและไม่สามารถประมาทได้
มองเห็นกรงเล็บสีทองสองอันและกรงเล็บแผ่ความเย็นเฉียบ
รู้สึกได้เลยว่าอันตรายมากแค่ไหน
ดูเหมือนกรงเล็บแหลมคมมาก
แม้ไม่ทำให้เขากลัว แต่รู้สึกแน่นหน้าอก
หัวใจร้องเตือนและระมัดระวังมากขึ้น