เทพแมงดา: ข้ามภพมาโดดเดี่ยว....แต่นอนคนเดียวไม่ได้ NC++

บทที่ 29: ถล่มคลังสมบัติลับ

บรรยากาศในป่าสนโบราณชานเมืองทางทิศตะวันออกของนครหลวงสวรรค์ช่างมืดมิดและเต็มไปด้วยหมอกควันสีขาวจางลอยต่ำปกคลุมพื้นดิน แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลอดผ่านกิ่งก้านสนสูงตระหง่านทอดเงาร่างยาวคดเคี้ยวชวนน่าสะพรึงกลัว เสียงสัตว์ป่าร้องระงมในความเงียบงันยิ่งเพิ่มความวิเวกวังเวงปัดความร้อนแรงอบอ้าวในช่วงกลางวันจนหมดสิ้น

ผมสวมชุดรัดรูปสีดำสนิทปักลวดลายเมฆาสีครามพรางตัว (ซึ่งผมแอบบ่นขยับรัดเนื้อหนังจนอึดอัดขัดใจสไตล์คนรักความสบายสโลว์ไลฟ์) เดินนำหน้าโดยมีไป๋หลิงและเฉินฮวาเดินแนบชิดซ้ายขวาคอยสังเกตการณ์อย่างระแวดระวังลื่นไหล ฝ่าความหนาวเย็นยะเยือกของสายลมชานเมืองที่พัดวูบผ่านใบหน้าหล่อเหลากะล่อนของผม ยินเสียงจักจั่นและนกฮูกร้องขานตอบรับบรรยากาศแห่งความลับ

"สามีจ๋า... ข้าได้ยินข่าวว่าในคลังแห่งนี้มีสมุนไพรบำรุงพลังและกระบี่โบราณหลายเล่มที่ตระกูลหลี่ลักลอบนำเข้ามาด้วยนะจ๊ะ" ไป๋หลิงกระซิบเสียงหวานกระชับกระบี่เล่มงามข้างกายดวงตาเปล่งประกายสีครามอ่อนโยนลึกซึ้ง

เฉินฮวากล่าวเสริมอย่างหมั่นไส้แกมเอ็นดูสะโพกของข้า: *"ใช่เลยจ้ะสามี ข้าตรวจสอบแผนที่รอบป่าสนพบว่ามีด่านตรวจตราซุ่มอยู่รอบ ๆ และยังมีหอสังเกตการณ์คอยยิงธนูสัญญาณเตือนภัย ทว่าด้วยค่ายกลพรางตัวที่สามีเปิดใช้งานจากระบบ ทำให้เราแฝงเข้ามาได้ลึกขนาดนี้โดยที่ไม่มีทหารคนไหนจับได้เลยจ้ะ"*

ผมสะบัดพัดกระดาษในมือโปรยยิ้มกะล่อนลามกพราวเสน่ห์: *"โธ่... เมียรักจ๋า อันดับแรกข้าจะเอาทรัพย์สมบัติสามล้านตำลึงทองนี้ไปสั่งซื้อเตียงนอนหลังใหม่ขนาดยักษ์เจ็ดศอกทำจากไม้อุ่นวิเศษปูฟูกขนสัตว์สิบชั้น เพื่อให้เราทั้งห้าคนนอนเบียดกอดร่วมรักออกกำลังกายท่าผาดโผนยามราตรีได้สบายตัวโดยไม่เกิดเสียงเตียงหักยังไงล่ะจ๊ะเมียจ๋า! ฮ่า ๆ!"* คำพูดลามกหื่นกระหายทำสองสาวงามแก้มร้อนระอุพากันบิดเอวข้าแก้เขินกันพัลวันเดินคลอเคลียไม่ห่างกาย

พวกเราเดินลอบแฝงกายหลังพุ่มไม้ใหญ่สบโอกาสบุกตะลุย จนเห็นลานกว้างหน้าบึงน้ำตกที่มีทหารยามสวมเกราะสีทองดำยืนตรึงกำลังหนาแน่นกว่าห้าสิบคน ทุกคนมีพลังก่อตั้งรากฐานขั้นที่ 8 ถึง 9 ถือหอกยาวและหน้าไม้แกร่ง ที่กึ่งกลางคือชายชราหนวดเครายาวสีเทาสวมผ้าคลุมสีเขียวเข้มแผ่รังสีพลังแกนทองคำขั้น 6 น่าเกรงขาม มันนั่งสมาธิอยู่บนก้อนหินใหญ่ข้างทางน้ำไหลเข้าออกมันคือ **"ผู้อาวุโสโม่"** ผู้คุมคลังและองครักษ์ผู้พิทักษ์ประตูคลังศิลาทองคำ

ทันทีที่ผู้อาวุโสโม่เปิดตาเปล่งลำแสงรังสีเขียวคมกล้าจ้องเขม็งมองมาทางพวกเราที่ก้าวพ้นพุ่มไม้ป่าละเมาะ

"โฮะ ๆ... ดึกดื่นป่านนี้แล้วตาเฒ่าโม่หน้าเหี่ยว" ผมก้าวเท้าสะบัดพัดกระดาษออกไปเดินเยื้องย่างอย่างเปิดเผยโปรยยิ้มกะล่อนกวนประสาทขยิบตากวนใจ "ทำไมไม่กลับบ้านไปนอนแช่น้ำอุ่น ดื่มนมแพะให้ร่างกายแข็งแรงล่ะจ๊ะ?! มายืนตากยุงให้หลังยอกหลังค่อมทำไมกันแถวนี้?!"

"ใครกัน?!" ผู้อาวุโสโม่สะดุ้งสุดตัวหันมามองข้าด้วยดวงตาเบิกกว้างสาดรังสีสังหารดุร้ายทันที "ไอ้หนุ่มหน้าขาวที่คว่ำกระดานเสนาบดีเมื่อกลางวันนี่เอง! เจ้ากล้าดีอย่างไรบุกรุกคลังลับตระกูลหลี่?! ฆ่าพวกมันซะอย่าให้เหลือรอดกลับไปรายงานฮ่องเต้!"

ทหารยามทั้งห้าสิบนายดาหน้าชักหอก หน้าไม้เล็งพุ่งยิงลูกธนูเหล็กไหลอาบยาพิษนับร้อยดอกเข้าใส่ผมพร้อมกันส่งเสียงหวีดหวิวฝ่าอากาศดุเดือด ผมยืนนิ่งสงบให้คมลูกธนูกระแทกแผ่นอกข้าดัง *เคร้ง ๆ ๆ!* แล้วหักสะบั้นร่วงหล่นเป็นเศษผุพังคาพื้นทรายโดยไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่ไรผมเดียวสะท้อนแรงกระแทกกระจัดกระจายรอบด้านปลิวว่อน

"เมียรักจ๋า..." ผมหันไปยิ้มขยิบตาชวนหื่นใส่ไป๋หลิงและเฉินฮวา "ยืดเส้นยืดสายหน่อยจ้ะ แต่อย่าหักกระดูกพวกมันเสียงดังเกินไปนะ สามีกลัวเสียงหนวกหูรบกวนเวลานอนจ้ะ!"

เฉินฮวาหัวเราะคิกชอบใจ วาดเพลงทวนเหล็กกล้าปะทุปราณทวนทับทิมสีแดงชาดหมุนควงแทงฟาดปะทะกวาดสะท้อนเป็นวงกลมเกิดเสียงระเบิดดังตูมใหญ่ คลื่นพลังลมปราณผลักทหารยามยี่สิบนายปลิวว่อนลอยไปกระแทกต้นไม้สลบระนาวสะบักสะบอม ไป๋หลิงสะบัดกระบี่วาดเพลงกระบี่เหมันต์แผ่รังสีน้ำแข็งแช่แข็งคุมเท้าและขาทหารยามที่เหลือจนพวกมันแข็งค้างดิ้นรนกรีดร้องหนาวสั่นทรมานสั่นระริกปากบิดเบี้ยว

ผู้อาวุโสโม่เห็นกองกำลังระดับอภิสิทธิ์พ่ายแพ้ราบคาบในพริบตาก็โกรธจัดจนหนวดเคราสั่นสะท้าน มันก้าวเท้ากึ่งเหินถล่มแผ่นดินร้าวร่อน โคจรลมปราณแกนทองคำขั้น 6 ระเบิดพลังร่างเงาพยัคฆ์ศิลาเขียวยักษ์คำรามลั่นป่ากระโดดชกหมัดขวาตรงเข้าหน้าอกของผมด้วยแรงมหาศาลดุเดือดทลายปฐพี! หมัดยักษ์ปะทุแรงลมพัดกระแทกจนสายน้ำตกเบื้องหลังปลิวย้อนกลับทิศทางสาดกระเซ็นเป็นฝอยม่านน้ำขนาดใหญ่สั่นสะเทือนป่าสน

*ตูมมมม!*

แรงระเบิดของหมัดปะทะหน้าอกข้าเสียงดังสนั่นปานภูเขาถล่ม คลื่นพลังลมปราณผลักเศษใบไม้ใบสนร่วงหล่นกระจายว่อน แผ่นดินหินรอบเท้าข้าร้าวระแหงเป็นใยแมงมุมลึกหลายศอก ทว่าร่างกายของผมกลับยืนนิ่งสงบสีหน้ายิ้มกะล่อนพราวเสน่ห์ เสื้อผ้าหน้าอกไม่มีรอยฉีกขาด ร่างไม่ขยับสะเทือนแม้แต่เส้นขนเดียว! ด้วยพลังระดับแกนทองคำขั้น 2 และกายาอมตะสะกดทลายแรงหมัดสะท้อนกลับย้อนคืนบดขยี้เงาพยัคฆ์ศิลาเขียวของมันแตกละเอียดปานเศษแก้วพังทลายสลายตัวสิ้นหวัง

"หมัดนวดหลังนี่สบายอารมณ์ชะมัดเลยจ้าคุณปู่โม่..." ผมหัวเราะกิ๊กกั๊กกวนประสาท ยื่นมือขวาออกไปคว้าดึงหนวดเคราสีเทายาวของผู้อาวุโสโม่กระชากดึงตัวมันยกลอยขึ้นมาจากพื้นดินหน้ามันซีดไร้สีเลือดหวาดกลัวดวงตาโปนโตด้วยความกลัวตายสุดขีด

"เจ้า... เจ้าเป็นอสูรกายระดับวิญญาณก่อกำเนิดรึไงกัน?!" มันครางเสียงโหยหวนดิ้นรนใต้เงื้อมมือข้าดิ้นรน

"เปล่าจ้ะคุณปู่ ข้าแค่เป็นแมงดาที่มีผิวนุ่มลื่นทนทานต่อส้นเท้าลิงปราบศัตรูโง่เง่าเท่านั้นเองโว้ย!" ผมพ่นคำกวนประสาทแล้วดีดนิ้วมือใส่หน้าผากมันเบา ๆ ดัง *โป๊ก* ร่างผู้อาวุโสโม่ละลิ่วลอยกระแทกผังน้ำตกหินผาจมลงน้ำสลบเหมือดหมดสภาพผู้พิทักษ์ด่านระดับสูงพ่ายแพ้ยับเยินจมกองน้ำตก

ผมล้วงหยิบศิลาหยกพยัคฆ์ควบคุมด่านจากเอวของมัน เดินก้าวเท้าเข้าไปที่ศิลาหินหน้าบึงสอดใส่หินกดจุดชีพจรค่ายกลปลดล็อกเสียงดัง *ครืน ๆ ๆ* ประตูคลังหินผายักษ์เปิดอ้ากว้างส่องแสงประกายสีทองสะท้อนตาเรืองรองตระการตา

ภายในคลังลับใต้ดินเป็นโถงถ้ำขนาดยักษ์ปูพื้นหินทิพย์ เต็มไปด้วยกองภูเขาทองแท่งสีทองอร่าม ตู้หีบใส่เงินเงินตราสลักตรามังกรหลวงนับหมื่นกล่อง และกล่องบรรจุโสมคนโบราณสมุนไพรวิเศษมากมายคณานับรวมถึง 'โสมเก้าวิญญาณ' 'หญ้าจิตวิญญาณสวรรค์เจ็ดสี' และ 'แกนอสูรเมฆา' รวมมูลค่าไม่ต่ำกว่า **สามล้านตำลึงทอง!**

[ ติ๊ง! ]

[ ตรวจพบแหล่งทรัพยากรขนาดมหึมา! ]

[ โฮสต์ต้องการเปิดใช้งาน 'ระบบขุดย้ายกลืนสมบัติมิติไม่จำกัด' หรือไม่?! ]

"กวาดให้เรียบอย่าให้เหลือแม้แต่ไรฝุ่นเดียวเฟ้ยระบบ!" ผมคิดในใจแสยะยิ้มกะล่อนเลียริมฝีปากสูบแต้มความมั่นคั่งใส่โกดังสินค้า

พลังงานมิติโปร่งแสงแผ่ซ่านกวาดกลืนกองทองแท่ง สมุนไพรวิเศษ และหีบสมบัติทั้งหมดหายวับเข้าไปในโกดังระบบคลังสินค้าในเวลาไม่ถึงสิบวินาที โถงถ้ำยักษ์ที่เคยอัดแน่นด้วยทรัพย์สมบัติบัดนี้โล่งโจ้งขาวสะอาดปานแผ่นกระจกขัดมันเงาวับ ไร้ร่องรอยเหรียญทองหลงเหลือแม้แต่เหรียญเดียว ทำเอาหลี่หลินฝู่ต้องเสียน้ำตาช้ำเลือดแค้นใจแน่โว้ยเมื่อรู้ข่าวโกดังร้างชั่วข้ามคืน!

ขณะที่เราก้าวเท้าเดินออกจากถ้ำนกพิราบสื่อสารสีขาวทองขององค์หญิงใหญ่จีเสวี่ยร่อนลงเกาะแขนข้า ผมเปิดกระดาษบันทึกข้อความอ่านคร่าว ๆ : *"เสี่ยวเฉินรัก... วันพรุ่งนี้เช้าฮ่องเต้ประกาศจัดงานประลองการล่าสัตว์หลวงประจัญบาน ป่านนี้อัครเสนาบดีเตรียมกำลังนักฆ่านอกด่านเพื่อก่อการกบฏยึดบัลลังก์และกำจัดพวกเราแล้ว โปรดเตรียมแผนการรบด้วยจ้ะ"*

ผมสะบัดขยี้เศษกระดาษยิ้มกะล่อนหื่นใส่ภรรยาทั้งสองพลางพูดกระชับเอวพวกนางแน่นสะท้าน: *"หึ ๆ... กบฏรึจ๊ะ?! ดีเลยโว้ย งานนี้ข้าจะได้สะสมแต้มระบบเพิ่มและฟิตสะโพกต้อนรับการจัดฮาเร็มเพิ่มความเจริญกันแบบยาว ๆ เลยโว้ยเมียรักจ๋า! คืนนี้ข้าขอกลับไปนอนกอดพวกเจ้าชาร์จพลังเตียงสวาทลุยศึกหนักพรุ่งนี้กันเถอะโว้ย! พรุ่งนี้สามีจะยิงธนูปั๊มแต้มโชว์ลีลาหล่อเหลาสยบเสนาบดีเฒ่าให้จมผืนแผ่นดินหลวงสวรรค์ไปเลยโว้ยจ้ะ! คอยดูฝีมือข้าเถอะนะจ๊ะเมียรัก!"* พวกเรากวาดทรัพย์เสร็จก็นั่งรถม้ากลับจวนหยกขาวด้วยความสุขล้นหลาม คืนนั้นข้าฉลองชัยชนะขุดดินปล้นสมบัติโดยการกอดร่ายรำรักบนเตียงหลังเก่าบี้ขยี้สะโพกเหล็กไหลปั๊มเสียงครางลื่นสะเด็ดน้ำของเหมยหลินและไป๋หลิงไปจนเสร็จสมอารมณ์หมายสลับกะล่อนพราวเสน่ห์ พร้อมรอรับศึกใหญ่ในลานป่าล่าสัตว์หลวงพรุ่งนี้อย่างไม่กลัวเกรงเลยโว้ยจ้ะ! ข้าพร้อมลุยงานปราบเสนาบดีกบฏและพาเมียรักทุกคนครองความสุขสมหวังชื่นมื่นกิ๊กก๊ากปั๊มแต้มระบบสะใจแน่นอนโว้ย! ข้าสัญญาว่าจะกุมอำนาจตลาดการค้าและนำชัยชนะอันยิ่งใหญ่มาประดับจวนสวรรค์ของพวกเราในวันพรุ่งนี้โว้ยจ้ะคุณภรรยาทุกคน!

(โปรดติดตามบทต่อไป...)