ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 167 โซเฟีย

   ในระหว่างเดินสายฝนถามฟีซิเลียอยู่หลายคำถาม ชายผู้คุ้มกันบาร์ไม่ทราบว่าทั้งสองพูดคุยกันเรื่องอะไร มีพลังประหลาดบางอย่างทำให้มันไม่สามารถฟังคำกล่าวของชายหนุ่มผมดำกับเด็กสาวได้ ผู้คุ้มกันบาร์เป็นระดับสอง มันสามารถเห็นระดับของฟีซิเลีย เธอเป็นแค่ระดับศูนย์เท่านั้น ฟีซิเลียไม่มีทางเป็นเจ้าของพลังประหลาดแน่ ผู้คุ้มกันบาร์มองไปยังชายหนุ่มผมดำ มันไม่อาจมองเห็นระดับอีกฝ่ายได้ เขาจะต้องเป็นเจ้าของพลังประหลาดอย่างไม่ต้องสงสัย

   ‘ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ธรรมดา โชคดีที่ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้ใช้กำลังกับพวกเขา’ ผู้คุ้มกันบาร์กล่าวภายในใจ มันรู้สึกว่าตัวเองโชคดี อย่างน้อยชายหนุ่มผมดำก็ต้องเป็นระดับสาม ความแตกต่างระหว่างระดับมากเกินไป อีกฝ่ายสามารถบดขยี้มันได้แบบง่ายดาย

   ไม่กี่นาทีต่อมา ผู้คุ้มกันบาร์ก็พาสายฝนกับฟีซิเลียมาถึงโต๊ะหนึ่ง ตรงโต๊ะมีชายหญิงมากมาย แต่ละคนคล้ายมาจากครอบครัวตระกูลที่ดี สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนจากเสื้อผ้าพวกเขา ผู้คุ้มกันบาร์ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเมื่อเจอเหล่าชายหญิงกลุ่มนี้ กลัวว่าหนึ่งในชายหญิงทั้งหมดจะไม่พอใจ หากใครผู้หนึ่งไม่พอใจ ชีวิตมันจะจบสิ้น ไม่ใช่แค่ชีวิตมันอย่างเดียว ครอบครัวมันก็จะจบสิ้นเช่นกัน

   “พวกนั้นคือเพื่อนของเธอเหรอ?” สายฝนมองไปที่กลุ่มชายหญิงเบื้องหน้า เขาพบว่าทุกคนล้วนมีใบหน้างดงามหน้าตาหล่อเหลา มีหลายคนที่หน้าตาหล่อเหลายิ่งกว่าเขา สายฝนไม่ได้รู้สึกอะไร อิจฉา? ไม่เคยมีความคิดเช่นนั้นอยู่ในหัวเขา แม้การมีหน้าตาหล่อเหลาจะเป็นเรื่องที่ดี ทว่ามันก็ไม่ได้ช่วยให้เขาแข็งแกร่งขึ้น

   ฟีซิเลียเหลือบมองสายฝนเล็กน้อย เธอพอคาดเดาความคิดสายฝนได้บ้าง เด็กสาวลอบถอนหายใจพลางคิด ‘ฉันคิดว่าหากเขาสามารถแต่งงานกับความแข็งแกร่งได้ เขาจะทำมันโดยไม่ลังเล’ สายฝนคนนี้รักความแข็งแกร่งมากเกินไป เขาสามารถแลกทุกสิ่งได้เพื่อความแข็งแกร่ง ฟีซิเลียไม่อาจประเมินความทะเยอทะยานของสายฝนได้ บางทีความทะเยอทะยานของเขาน่าจะไร้สิ้นสุด

   “ข้าไม่ได้มีเพื่อนมากมายขนาดนั้น พวกเขาส่วนใหญ่เป็นเพื่อนของโลซาน มีเพียงไม่กี่คนเป็นเพื่อนของข้า” ฟีซิเลียตอบ หลังจากเด็กสาวตอบ หนึ่งในเหล่าชายหญิงก็เดินเข้ามาใกล้เด็กสาว ผู้ที่เดินมานั้นเป็นผู้หญิง

   “ฟีซิเลีย ข้าไม่ได้เห็นเจ้าเสียนานเลย เจ้ารู้มั้ยว่าข้าคิดถึงเจ้ามาก?” ผู้หญิงซึ่งเดินเข้าใกล้ฟีซิเลียกล่าวกับเด็กสาว

   “โซเฟีย ข้าเองก็คิดถึงเจ้ามากเช่นกัน” ฟีซิเลียกอดโซเฟีย อีกฝ่ายไม่ได้ต่อต้าน เธอกอดเด็กสาวกลับ คล้ายกับว่านี่คือการทักทายปกติของพวกเธอ สายฝนมองทั้งสองอยู่เงียบๆ ดูเหมือนเด็กสาวสองนางนี้จะรู้จักและคุ้นเคยกันอย่างดี

   “ฟีซิเลีย เจ้าบอกความรู้สึกตัวเองกับเขาผู้นั้นหรือยัง?” โซเฟียถามฟีซิเลีย เธอกับฟีซิเลียสนิทกันมาก ไม่แปลกที่จะรู้เรื่องผู้ที่เด็กสาวแอบชอบ

   เมื่อได้ยินคำกล่าวของเพื่อน ฟีซิเลียก็แสดงใบหน้าเศร้าออกมา “ข้าทำไปแล้ว น่าเสียดาย เขาคิดกับข้าแค่น้องสาว” โซเฟียรีบพยายามปลอบฟีซิเลีย ในฐานะเพื่อนเธอไม่ต้องการเห็นสีหน้าแบบนั้นของอีกฝ่าย สายฝนมองหนึ่งเด็กสาวปลอบหนึ่งเด็กสาวเศร้า เขาไม่ได้กล่าวสิ่งใด แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยชอบความรักเท่าไหร่นัก เขาก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ไปไหน 

   ความจริงโซเฟียไม่จำเป็นต้องปลอบฟีซิเลียก็ได้ สีหน้าเศร้าใจของฟีซิเลียไม่ได้อยู่นานนัก ไม่กี่วินาทีถัดมาแววตาเธอก็เต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ “ข้าไม่ยอมรับหรอก ข้าจะต้องทำให้เขาสนใจข้าในฐานะผู้หญิงนางหนึ่งให้ได้” สายฝนเริ่มรู้สึกเบื่อมากกว่าเดิม เขาเคยเจอคำพูดแบบนั้นมากมายในนิยาย อนิเมะ และภาพยนตร์ มันจะแปลกหากสายฝนไม่เบื่อ การฟังคำพูดแบบเดิมๆซึ่งเปลี่ยนแค่ไม่กี่คำหลายครั้งๆเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก

   “ข้าจะช่วยเจ้าด้วยอีกแรง” โซเฟียกล่าว เธอต้องการช่วยฟีซิเลียจริงๆ สายฝนมองโซเฟียพลางครุ่นคิดบางอย่างภายในใจ ‘ทำไมในอดีตฉันไม่มีเพื่อนแบบนี้ ตอนฉันจะจีบผู้หญิงสวยๆ เพื่อนของฉันทุกคนไม่แม้แต่จะช่วย ไม่พอ พวกมันยังไปจีบผู้หญิงที่ฉันต้องการจีบอีกด้วย’ สายฝนมีเพื่อนน้อยนิด ในจำนวนนั้นมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เขาสนิทจริงๆ

   “แน่นอนว่าเจ้าต้องช่วยข้า” ฟีซิเลียยิ้มให้กับโซเฟีย

   “ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องทำได้… โอ้! ข้าลืมเจ้าไปเลย เจ้าคือใครหรือ?” เวลานั้นโซเฟียพลันสังเกตเห็นสายฝน ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอให้ความสนใจทั้งหมดไปกับฟีซิเลีย ตัวตนสายฝนจึงกลายเป็นอากาศว่างเปล่า เขาไม่ต่างจากตัวประกอบที่ถูกนางเอกเมินเฉย สายฝนเกิดความสงสัยขึ้นมาทันที ‘นี่หรือว่าเสน่ห์ของฉันมากเกินไปจนผู้หญิงธรรมดาไม่อาจสัมผัสได้ มันควรเป็นแบบนั้น บางทีอาจจะมีแค่เหล่าเทพธิดาโฉมงามเท่านั้นที่สัมผัสได้ คิดแบบนี้มันก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมาหน่อย’

   “ฉันคือสายฝน เป็นเพื่อนของฟีซิเลีย” สายฝนกล่าว เขาบอกชื่อตัวเองกับฟีซิเลียและชายชราครีเทลไปแล้ว บอกเพิ่มอีกคนหนึ่งจะเป็นไรไป? มันไม่ได้ส่งผลใดกับเขามากนัก

   “สายฝนหรือ? เหตุใดชื่อของเจ้าถึงดูคล้ายชื่อผู้หญิง?” โซเฟียใช้ดวงตาคู่ที่มีเสน่ห์ของเธอมองชายหนุ่มผมดำอย่างสนใจ เธอไม่เคยเห็นผู้ที่มีผมสีดำและดวงตาสีดำมาก่อน ชายหนุ่มผู้นี้ดูประหลาดและลึกลับอย่างบอกไม่ถูก แถมเขายังมีชื่อเหมือนชื่อผู้หญิงอีกด้วย อีกอย่างคำพูดเขามันแปลกๆ

   “ไม่! ไม่ใช่แค่ชื่อเจ้าเพียงอย่างเดียว พระเจ้า! ผิวพรรณเจ้าขาวเนียนขนาดนี้ได้อย่างไร? กระทั่งข้ายังไม่มีผิวพรรณเช่นเดียวกับเจ้า เจ้าใช่ผู้หญิงหรือไม่?” โซเฟียดูตกใจ เธอกล่าวถามสายฝนด้วยความสนใจที่มากยิ่งขึ้น

   ใบหน้าสายฝนมืดลง เขาคาดเดาเอาใว้นานแล้วว่าวันหนึ่งต้องมีใครบางคนถามเขาเช่นนี้ “ไม่ ฉันเป็นผู้ชายแน่นอน ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิง” สายฝนปฏิเสธอย่างรวดเร็ว เขาไม่รู้ว่าพ่อและแม่ของเขาคิดอะไรกันแน่ตอนตั้งชื่อเขา ชื่อนี้มันควรมอบให้ผู้หญิงมากกว่า!

   “ฟีซิเลียเจ้ามีเพื่อนที่น่าสนใจ ข้าขอยืมเขาสองสามวันได้หรือไม่?” โซเฟียหันไปกล่าวกับฟีซิเลีย

   “ไม่แน่นอน ข้าไม่มีทางให้เขากับเจ้า” ฟีซิเลียปฏิเสธ สายฝนเป็นเหมือนผู้คุ้มกันเธอ หากไม่มีเขาการออกนอกเมืองเวลานี้อันตรายมาก ซอมบี้และอีกากระดูกสังหารเธอได้แบบง่ายๆ ดังนั้นเด็กสาวจึงไม่ยอมให้เพื่อนของเธอเอาตัวชายหนุ่มผมดำไป

   “เจ้าดูหวงเขามาก” โซเฟียเอ่ยอย่างแปลกใจ

   ฟีซิเลียกล่าวขึ้นว่า “เขาเป็นผู้ที่ช่วยชีวิตข้า ข้าจะปล่อยให้เจ้าเอาเขาไปได้อย่างไร?”

   ก่อนที่โซเฟียจะได้กล่าวสิ่งใดต่อ สายฝนพลันกล่าวขึ้น “เธอขอฟีซิเลียทำไม? ฉันไม่ได้เป็นคนรับใช้ของเด็กสาวนางนี้สักหน่อย ถ้าเธออยากยืมฉัน เธอควรมาหาฉัน แน่นอนว่าราคาในการยืมฉันมันไม่ถูก ครอบครัวหรือตระกูลเธออาจล้มละลายหากเธอยืมฉัน อย่าทำหน้าแบบนั้น เธอต้องรู้ก่อนว่าคนที่หล่อเหลาและมีเสน่ห์แบบฉันนั้นไม่อาจประเมินราคาได้ นี่ฉันใจดีลดราคาให้เธอแล้วนะ”

   เด็กสาวทั้งสองพูดอะไรไม่ออก ชายหนุ่มผมดำผู้นี้ไม่มีความอายบ้างหรือไง? หน้าเขาทำมาจากสิ่งใด?