เกิดใหม่เป็นสาวน้อยปลูกผักปราณวิญญาณหอมๆ (จบแล้ว)

บทที่42.เข้าเมืองตรวจร้าน

สองสามวันต่อมาลู่ฮันพาท่านปู่ลู่เฉิงบุตรชายคนโตและบุตรชายคนรองเข้าตัวเมืองเพื่อไปดูร้านค้าที่ซื้อไว้พร้อมทั้งจะได้เลยไปหาซื้อทาสคนงานมาด้วยส่วนเหยาเหยานั้นเพราะทุกคนเห็นนางยังเด็กอยู่จึงไม่ได้รับอนุญาตให้ไปด้วยเพราะครั้งนี้ต้องไปตลาดค้าทาสด้วยนั้นเองจึงแต่ได้อยู่บ้านกับท่านแม่มีเจ้าคงคงอยู่ด้วยจึงไม่น่าเป็นห่วงเพราะพลังปราณของเจ้าคงคงนั้นสามารถปกป้องเหยาเหยาและเฟยเฟยได้อย่างแน่นอน

ร่างเล็กๆดูนุ่มนิ่มเพราะอ้วนกลมเดินมาที่ใต้ต้นอิงฮวาที่เหยาเหยาเอามาปลูกเพิ่มคู่กับต้นอิงฮวาต้นเดิมที่มีอยู่ก่อนนี้และเพราะได้รับปราณพฤกษาเข้าไปทำให้ต้นอิงฮวาที่พึ่งลงปลูกนั้นเติบโตอย่างรวดเร็วจนต้นสูงใหญ่เทียบเท่ากับต้นที่ปลูกอยู่ก่อนหน้าแล้วนางคิดอยากเอาเปลมาผูกนอนเล่นรับลมน่าจะเย็นๆมีกลีบดอกอิงฮวาปลิวโปรยปรายลงมาชั่งให้บรรยากาศที่งดงามเสียจริงๆเหมาะเป็นสถานที่นอนกลางวันของเหยาเหยามากจริงๆ

“ท่านแม่เจ้าค่ะเหยาเหยาอยากได้เปลนอน”

“เปลนอนหรือเป็นอย่างไรเล่าเหยาเอ๋อร์”

“เอาผ้ามาตัดเป็นเส้นๆแล้วเอามาถักๆ แล้วมัดปลายสองด้านกับต้นไม้ก็เป็นเปลนอนได้แล้วเจ้าค่ะ”

“แม่ยังนึกภาพไม่ค่อยออกเลย”

“เช่นนั้นเราลงมือทำกันเถิดเจ้าค่ะ”เหยาเหยาเองก็ไม่รู้จะเอ่ยบอกท่านแม่อย่างไรจึงได้แต่พาท่านแม่ลงมือทำเลยแล้วกันจากนั้นสองแม่ลู่กับลิงน้อยอีกตัวจึงวุ่นวายอยู่กับการทำเปลนอน

ส่วนทางด้านฝั่งบุรุษที่เดินทางเข้าเมืองมารถม้าจอดนิ่งๆ ที่หน้าอาคารร้านค้าที่ซื้อไว้ลู่ฮันให้ท่านพ่อของเขาและบุตรชายทั้งสองลงจากรถม้าก่อนจะขับไปจอดด้านข้างอาคารที่ติดกับลำธารใหญ่และเนินหญ้า

“นี้ทำเลทองชัดๆ เลยนะอาฮัน”ท่านปู่ลู่เฉิงกล่าวทันทีที่ลงจากรถม้า

“นั้นสิขอรับท่านพ่อที่นี่ดูดียิ่งอยู่นัก”

“ข้าก็ชอบเช่นกันขอรับ”

“เข้าไปข้างในกันเถิด”

จากนั้นทั้งสี่ก็ช่วยกันตรวจดูอาคารพื้นที่โดยรอบอย่างละเอียดผ่านได้หนึ่งชั่วยามก็เรียบร้อยไม่มีจุดใดเสียหายจนต้องซ่อมแซมเพียงแต่มีฝุ่นเยอะเพราะไม่มีใครอยู่ที่อาคารนี้มานานแล้วนั้นเองจึงต้องมาทำความสะอาดและตกแต่งอีกนิดก็สามารถเข้ามาเปิดร้านได้เลย

“นั้นท่านลุงประมุขหยางนี่ขอรับท่านพ่อ”ลู่หยางเอ่ยขึ้นเมื่อมองไปทางด้านหน้าร้านฝั่งตรงข้ามแล้วได้เห็นคนคุ้นตาที่กำลังเดินเข้าไป

“ตรงข้ามนั้นเป็นโรงประมูลหอวิหคเพลิงของบุตรชายคนรองของท่านประมุขหยางใช่หรือไม่ขอรับท่านพ่อ”ลู่จื่อเอ่ยถามพร้อมมองไปทางด้านฝั่งตรงข้าม

“ใช่แล้วล่ะท่านประมุขหยางคงเข้ามาดูกิจการของบุตรชายก็คงไม่แปลกหรอกนะ”ลู่ฮันตอบบุตรชายทั้งสอง

“ขอรับ”

“ตรงนี้คนเดินผ่านไปมาซื้อขอกันเยอะดีนักอีกทั้งรอบข้างยังมีร้านค้ามากมายอีกด้วย” ท่านปู่เดินดูรอบๆไปมาพร้อมทั้งพยักหน้าอย่างพึงพอใจที่บุตรชายมีสายตาที่ดีเลือกซื้อที่นี่มาไว้

“ใช่แล้วขอรับตอนนี้เราตรวจสอบอาคารร้านค้าและพื้นที่หมดแล้วข้าว่าเราไปตลาดค้าทาสกันเถิดขอรับท่านพ่อ”ลู่ฮันกล่าวชวนทุกคนจะได้ไปช่วยกันเลือกดูทาสมาช่วยงาน

แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสี่จะไปขึ้นรถม้าอย่างที่ตั้งใจก็ได้ยินเสียงเรียกมาจากด้านหลังเสียก่อน

“ท่านผู้เฒ่าหลิน ท่านลู่ฮัน”เมื่อหันมาก็เห็นเป็นท่านประมุขหยางที่เอ่ยเรียกไว้นั้นเอง

“ท่านประมุขหยาง”

“ดีจริงๆ ที่ได้เจอพวกท่านที่นี่ข้าคิดจะไปหาพวกท่านที่บ้านสกุลเซี่ยตอนขากลับอยู่พอดีเชียว”

“มีอันใดหรือขอรับท่านประมุขหยางหรือจะเป็นเรื่องผักปราณ”ลู่ฮันเอ่ยถามเพราะเกรงว่าผักอาจจะมีปัญหาได้

“ใช่แล้วล่ะเรื่องผักปราณนั่นแหละพอดีข้าอยากจะได้ซีหงซือเพิ่มอีกสักหน่อย10 ชั่งน่ะ”

“ได้ขอรับพรุ่งนี้ข้าจะจัดเพิ่มไว้ให้” 

“แล้วก็เรื่องหินน้ำแข็งเมื่อครั้งก่อนคนของข้าลองซื้อไปใช้งานแล้วมันดีมากจริงๆจึงต้องการซื้อเพิ่มอีก เอาความเย็นนาน 1 ปีสัก 5 ก้อนนะ”ท่านประมุขหยางรีบเอ่ยขึ้นมาเรื่องหินน้ำแข็งนี่ยังคงสร้างความตื่นเต้นให้ได้ทุกครั้งยามเมื่อนำไปใช้งานจริงๆ

“เช่นนั้นข้าจะส่งของให้พร้อมกับผักปราณในวันพรุ่งนี้เลยนะขอรับ”

“ได้ๆว่าแต่พวกท่านจะกลับกันแล้วหรือ”

“พวกข้าว่าจะไปตลาดค้าทาสขอรับไปดูคนงานมาช่วยทำสวนและดูแลร้านค้าสักหน่อย”ลู่ฮันเอ่ยตอบอย่างไม่ปิดบัง

“ดีๆ โอ๊ะ!นี้พวกท่านจะเปิดร้านค้าแล้วหรือเช่นนั้นก็ดีสิเป็นอาคารหลังนี้หรือไม่เล่า”หยางเทียนฉีมองไปอาคารด้านหลังของลู่ฮันก็คิดว่าน่าจะเข้าใจไม่ผิด

“ใช่แล้วขอรับ”

“อยู่ตรงข้ามกับกิจการของบุตรชายคนรองของข้าเลยดีๆหากเกิดอยากกินผักปราณขึ้นมาจะได้ให้คนมาซื้อเพิ่มได้ง่ายๆ ใกล้ๆ กันแค่นี้เอง”ท่านประมุขหยางกล่าวไปหัวเราะไปพราะเมื่อครู่นี้เจ้าบุตรชายตัวดีเอ่ยปากว่าขอซีหงซือเพิ่มเพราะไม่พอดินนั้นเอง

“ได้ขอรับมาซื้อได้ตลอดที่ร้านเปิดเลย”

“เช่นนี้ดีหรือไม่หากจะไปซื้อคนงานทาสข้าจะให้คนของข้าไปช่วยพวกท่านด้วยดูคนด้วย”หยางเทียนฉีเสนอขึ้นมาอย่างหวังดีเพราะการซื้อทาสมาใช้งานนั้นก็ต้องดูให้ดีหากได้คนไม่ดีมาก็จะนำความเดือดร้อนมาสู่ตนเองได้

“เช่นนั้นขอบคุณมากเลยขอรับต้องรบกวนคนของท่านแล้ว”ท่านปู่ลู่เฉิงได้ฟังความหวังดีของท่านประมุขหยางก็รับไว้ทันทีเพราะอย่างไรคนของหุบเขาแรกอรุณย่อมเก่งเรื่องมองคนอยู่แล้วท่านประมุขหยางส่งคนไปช่วยดูนับว่าไม่เสียหายอันใด

“ห้ายยอย่างได้เกรงใจกันเลยเช่นนั้นชิงสงเจ้าไปช่วยดูคนให้ท่านผู้เฒ่าหลิน”

“ขอรับท่านประมุข”

เมื่อตกลงกันแล้วท่านประมุขหยางจึงเอ่ยขอตัวไปทำธุระต่อก่อนทางด้านลู่ฮันเองก็กลับมาขึ้นรถม้าส่วนท่านปู่ลู่จื่อลู่หยางก็นั่งด้านในรถม้าไปส่วนชิงสงก็ขึ้นมานั่งข้างคนขับกับลู่ฮันเพื่อออกเดินทางไปตลาดค้าทาสต่อ…..