พันเส้นทาง หมื่นวิถี (จบ)

“ฮุ่ยโจ เจ้าว่าไอ้เด็กผมเปียหางม้า ที่เจ้าพามามีอะไรแปลกๆ หรือไม่” เจ้าคฤหาสน์เซียงหยาง ยกฝ่ามือถูหนวดเคราไต่ถามชายหนุ่มขึ้นมา 
 

       ฮุ่ยโจเขามีสีหน้าครุ่นคิดไม่นาน ก็กล่าวพูดออกมาทันที “ข้าเองก็รู้สึกแปลกใจ ในตัวเด็กหนุ่ม หลางเทียนผู้นี้เช่นกัน เขาที่ทดสอบพลังคราวก่อน เห็นได้ชัดว่าเขาไปถึงระดับสีฟ้าแล้ว ทว่าคราวนี้เขาดันอยู่แค่สีเขียวเท่านั้น หรือว่าเขาจะสามารถแทรกแซง หินคริสตัลทดสอบพลังได้”

        เจ้าคฤหาสน์เซียงหยางส่ายหัว “เป็นไปไม่ได้” เขาไม่เคยได้ยินว่า มีคนหลบเลี่ยงการทดสอบพลัง หินคริสตัลชนิดพิเศษนี้ได้มาก่อน แล้วจึงค่อยโบกฝ่ามือให้ ฮุ่ยโจออกไปทำหน้าที่ของตน เกรงว่าต่อจากนี้ไป คฤหาสน์เซียงหยาง จะต้องเต็มไปด้วยความวุ่นวายแน่

        ด้านพวกหลางเทียนที่กลับที่พัก พวกเขาภายในห้อง ต่างก็มองแม่นางสุ่ยเยว่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่เกรงว่าจะมีเพียงหลางเทียนเท่านั้น แม้จะรู้ระดับพรสวรรค์ของนาง เขาก็คงยังทำตัวเช่นเดิม

         ก่อนน้ำเสียงเสี่ยวเฉา จะบอกกล่าวหลางเทียน เรื่องการรับวิชาการฝึกฝนเพิ่มเติม พวกเขาที่ผ่านการทดสอบเอง ก็ได้เข้าไปเลือกวิชามาฝึกฝนแล้วเช่นกัน “หลางเทียนเจ้าลองไปที่หอตำรา เจ้าคฤหาสน์เซียงหยางดู ที่นั่นเจ้าจะได้เลือกวิชาการฝึกฝน พวกข้าเองก็ได้มาแล้วเช่นกัน”

         เจียงจือ ก่งม่อซือ ที่ไม่ชอบขี้หน้าหลางเทียนเอง ก็พยักหน้าออกมาเช่นกัน ทว่าสายตาพวกเขา บ่งบอกถึงความเชื่อมั่น ว่าบัดนี้พวกเขาไม่มีทางแพ้ ให้กับหลางเทียนในตอนนี้แน่

         หลางเทียนเพียงขำแห้งๆ เมื่อเห็นสายตาเอาเรื่อง ของพวกแม่นางเจียงจือ แถมเหมือนพวกเขาเอง ก็เตรียมจะสืบฝีเท้า ไปยังหอแจกจ่าย ทำตามหน้าที่ เพื่อหาแต้ม เข้าห้องฝึกฝนกันแล้วเช่นกัน

        ...หลางเทียนเดินลัดเลาะ ขึ้นไปด้านบนของคฤหาสน์เซียงหยาง ทว่าเขาไม่คิดว่าบริเวณเขตนี้ จะเป็นเขตที่อยู่อาศัย ของเหล่าศิษย์หัวกะทิทั้ง5 กำลังนั่งศึกษาอ่านตำราต่างๆอยู่

        อู๋เว่ย ศิษย์เอกหัวกะทิลำดับที่หนึ่ง เดินเข้ามาทักทายหลางเทียนทันที “เจอกันอีกแล้วนะ น้องชาย เจ้ามาเลือกตำราฝึกฝนเช่นนั้นหรือ... เชิญเข้าไปด้านใน”

ซ่านซี เขายิ้มแยกเขี้ยวออกมาเล็กๆ เมื่อเห็นหลางเทียน อีกครั้งในรอบวัน “หวังว่าเราจะได้ประมือกันอีกครั้งนะ”

          หลางเทียนเพียงหันขวับ กลับมาคลี่ยิ้มกว้างให้พวกเขาเท่านั้น เหล่าศิษย์หัวกะทิ ต่างก็ห่างคิ้วสั่นกระตุกน้อยๆ ขึ้นมา “ไอ้เด็กบ้านี่ ช่างใจกล้าห่อฟ้าจริงๆ”

อู๋เว่ยส่ายหัว “เอาน่าพวกเจ้ามันอาจจะเป็นรอยยิ้มจริงใจ ของเขาก็เป็นได้ พวกเจ้าอย่าคิดมากเลยน่า”

          ถงอี้ สีหน้าฉุนเฉียวเล็กๆ ขึ้นมา “พี่อู๋เว่ย ก็เป็นเสียแบบนี้ถึงได้ถูกไอ้หมอนั้น ดูถูกดูแคลน หน้าจับมันมาตบ สั่งสอนสักฉาดสองฉาด มันจะได้เข็ดหลาบ”

          ก่อนเสียงกระแอมไอ ของชายแก่ภายในหอวิชา จะดังขึ้นมา เมื่อเสียงของพวกเขากล่าวพูดเสียงดัง รบกวนเข้าไปถึงด้านในส่วนลึก ของหอตำรา ที่ผู้อาวุโสลู่ ดูแล

          “เจ้าลองเลือกวิชาที่วางเรียงรายเหล่านี้ดู หากถูกใจวิชาเล่มไหน หยิบมาให้ข้า แล้วข้าจะส่งมอบสำเนาคัดลอกวิชาให้เจ้า” ผู้อาวุโสลู่ สายตานุ่มลึก กล่าวพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า บอกกล่าวเด็กหนุ่มหลางเทียน ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

          หลางเทียนประสานฝ่ามือคำนับ ก่อนจะไต่ถามชายชราออกมา “ข้าอยากได้วิชาประเภทฝึกฝนกายา ท่านผู้อาวุโส พอจะมีวิชา แนะนำให้ข้าบ้างหรือไม่?”

          ผู้อาวุโสลู่ใบหน้าเรียบนิ่ง พลันขมวดคิ้วขาวขึ้นมาจนเป็นปม ก่อนชี้นิ้วไปบริเวณกองหนังสือเก่า บริเวณหนึ่งของมุมห้อง เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แน่วแน่ของเด็กหนุ่ม

          หลางเทียนเดินสืบฝีเท้าไปบริเวณกองตำรา ที่ชายชราบอกกล่าว ก่อนเขาจะเริ่มควานหาวิชาที่เขาสนใจ ตำราเล่มแล้วเล่มเล่า ถูกหลางเทียนหยิบขึ้นมา แล้ววางมันลงอย่างรวดเร็ว เนื่องด้วยกายาประหลาดของเขา หากใช้ของล้ำค่าเหล่านั้นมาขัดเกลากายา เกรงว่าจะถูกกายาประหลาดเขา สูบกลืนหดหายลงไปหมดก่อน ที่จะได้ขัดเกลากายาเสียด้วยซ้ำ

จวนเวลาไหลผ่านไปร่วมชั่วโมง หลางเทียนก็ยังไม่เจอ วิชาที่เขาถูกใจ…

ชายแก่ที่เห็น ส่ายหัวกล่าวพูดพึมพำออกมาทันที “แค่วิชาพื้นฐานเหตุใด เจ้าเด็กหนุ่มผมเปียหางม้า เลือกวิชา นาน ยากเย็น ขนาดนี้เล่า”

         ก่อนหลางเทียนจะหยิบเจอตำราเล่มหนึ่ง เรียกว่าวิชาหลอมกลืนกิน ทว่าภายในวิชามีแค่ การฝึกฝนแปลงสภาพสิ่งที่ดูดซับ แปรเปลี่ยนร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ทว่านอกจากวิชานี้ ที่เขาฝึกได้ ก็แทบไม่มีวิชากายาอื่นๆ เลยที่เข้าตาเขา

          หลางเทียนจึงเดินใบหน้างอ หยิบตำราเล่มนั้นออกไปให้ผู้อาวุโสลู่ ชายแก่ ที่เห็นวิชาไม่สมบูรณ์เด็กหนุ่มยื่นมาให้ เขากล่าวไต่ถาม ย้ำเตือนเด็กหนุ่มขึ้นมาทันที “เจ้าหนู… เจ้าจะเอาตำราเล่มนี้ไปจริงหรือ ข้าเตือนเจ้าไว้ก่อน ตำราเล่มนี้เป็นวิชาไม่สมบูรณ์ มีเพียงการฝึกฝนขั้นพื้นฐานเท่านั้น หากเจ้าเอาตำราเล่มนี้ไป เจ้าจะไม่มีโอกาสได้รับตำราเล่มอื่นอีกต่อไป หากไม่ได้รับการอนุญาต จากเจ้าคฤหาสน์เซียงหยาง”

หลางเทียนยิ้มบาง แล้วไต่ถามออกมา “ท่านผู้อาวุโส แล้ววิชาฉบับสมบูรณ์อยู่ที่ใด เช่นนั้นหรือ?”

         ชายแก่ขมวดคิ้วขาว ขึ้นมาเป็นปมเล็กๆ อีกครั้ง ก่อนเปิดปาก บอกกล่าวหลางเทียน ออกมาอย่างไม่ปิดบัง “อยู่สำนักหุบเขาจันทรากระจ่าง ตั้งอยู่ภายในอาณาจักรขอบทวีปแจกัน ที่เราอยู่อาศัยแห่งนี้นี่แหละ... อย่าบอกนะว่า เจ้าจะไปเข้าสำนักหุบเขาจันทรากระจ่าง” ก่อนเสียงหัวเราะชายแก่ จะดังออกมาก้อง หวนนึกถึงเรื่องราวเก่าๆ ขึ้นมา

         ผู้อาวุโสลู่ เขาไม่กล่าวไต่ถามเซ้าซี้ กวนใจเด็กหนุ่มอีกต่อไป ก่อนจะส่งมอบวิชาหลอมกลืนกิน ฉบับคัดลอก ส่งมอบให้เด็กหนุ่ม พร้อมรอยยิ้มบางของเขา

          หลางเทียนประสานฝ่ามือ คำนับชายแก่ออกมาอย่างนอบน้อม เมื่อได้วิชาหลอมกลืนกิน เด็กหนุ่มก็สืบฝีเท้าเล็กๆ ก้าวเดินออกไปจากหอวิชาอย่างแช่มช้า ด้วยท่าทีดีใจปรากฏ ขึ้นมาบนใบหน้า ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเดินกระโดดไปยังหอแจกจ่าย ด้วยท่าทีสบาย ไม่ทุกข์ร้อนของเขา