"ทุกคน ลุกได้แล้ว! ออกเดินทางกันต่อ"
เสียงะโแว่วมาแต่ไกล ทำลายความอบอุ่นลอยละล่องในความฝันจนสลายไปสิ้น
อวี๋เย่สะดุ้งตื่นจากภวังค์
ท้องฟ้ายังไม่สาง รอบกายเต็มไปด้วยเงาคนเดินขวักไขว่เตรียมตัว
ลุงห้าอวี๋สือโถวเดินเข้ามา ใช้เท้าเตะปลุก
"โก่วจื่อ ลุกได้แล้ว!"
"อืม..."
อวี๋เอ้อร์โก่วนอนขดอยู่บนพื้น ไม่ยอมขยับตัว
อวี๋เย่ยื่นมือไปฉุดดึงขึ้นมา "อย่ามัวนอนอู้เลย!"
อวี๋เอ้อร์โก่วจำใจลุกขึ้นงัวเงีย ยื่นมือมากอดคออวี๋เย่พลางบ่นพึมพำ "ข้ายังง่วงอยู่เลย ของีบอีกแป๊บเถอะ..."
ไม่นาน ทุกคนก็ออกเดินทางออกจากหมู่บ้านอวิ๋นหลิ่ง
ยิ่งลงใต้ ถนนยิ่งแคบ หุบเขาสองข้างทางยิ่งทวีความรกร้าง
ฟ้าไม่มีทีท่าว่าจะสว่าง เมฆเทาทะมึนปกคลุมทั่วผืนฟ้า เสียงม้าร้องสุนัขเห่าประสานกับลมหนาวกรรโชก เร่งเร้าให้ขบวนพรานป่าต้องสับฝีเท้าเร็วขึ้น
จวบจนยามเที่ยง หลังหยุดพักเหนื่อยชั่วครู่ ขบวนคนและม้าก็มุ่งหน้าฝ่าดงรกร้างต่อไป
ผ่านไปอีกสองสามชั่วยาม ฟ้าทึบมืดครึ้มยิ่งกว่าเดิม
ลมหนาวเริ่มสงบ เสียงม้าและสุนัขพลันเงียบกริบ ทุกคนผ่อนฝีเท้าอันเหนื่อยล้าลง
เบื้องหน้าห่างออกไปหลายสิบลี้ ูเาหินลูกหนึ่งปรากฏขึ้น มันสูงตระหง่านทอดตัวซ้ายขวาไร้จุดสิ้นสุด ดุจสัตว์ประหลาดขนาดั์หมอบนิ่งใต้แสงสลัว
"พ่อข้าบอกว่า นั่นแหละคือผาต้วนเฟิง"
ผ้าโพกหัวของอวี๋เอ้อร์โก่วหลุดลุ่ย ใบหน้าเปรอะฝุ่นควัน มันพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง "คืนนี้ต้องกินให้ยัดพุงกาง แล้วนอนพักให้เต็มคราบสักหน่อย!"
อวี๋เย่เองก็เหนื่อยล้าและง่วงงุน ทว่าไม่กล้าปริปากบ่น แค่มีโอกาสได้ไปหุบเขาหลิงเจียว เขาก็พอใจมากแล้ว
ผาต้วนเฟิงอยู่ตระหง่านตรงหน้า
โบราณว่าไว้ มองเห็นูเาอยู่ใกล้ แต่แท้จริงควบม้าจนม้าล้มตายก็ยังไปไม่ถึง กว่าขบวนจะดั้นด้นมาถึงใต้ผาต้วนเฟิง ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ท่ามกลางความมืด เสียงะโดังระงมขึ้น
"พี่เฝิง พี่อวี๋ พวกเราเดินทางเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวัน พักค้างคืนกันตรงนี้เถอะ"
"เอาตามที่พี่ไป๋ว่า พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางต่อ"
"เป่าซาน จัดการเื่เกวียนม้า แล้วไปเก็บฟืนมา!"
"อวี๋เฉวียน อวี๋เหมิ่ง อวี๋เอ้อร์โก่ว มาช่วยกันทางนี้!"
คนและม้าเกือบร้อยชีวิตจากสามหมู่บ้านมารวมกัน ความวุ่นวายพลันบังเกิดขึ้นอีกระลอก
อวี๋เย่ช่วยอวี๋เอ้อร์โก่วขนของลงจากเกวียน แล้วไปขนฟืนแห้งมาหอบใหญ่ เมื่อจุดกองไฟเสร็จ ทุกคนต่างเบียดเสียดกันนั่งล้อมวงผิงไฟจนไม่เหลือที่ว่างให้เขาแทรกตัว
เขาทอดสายตาไปทางูเาหินใต้ผาต้วนเฟิง ในความมืดมองไม่ออกเลยว่าหน้าผาสูงกี่จั้ง โชคดีที่ลมสงบลงแล้ว ความหนาวกลางฤดูหนาวจึงพอจะกัดฟันทนได้
อวี๋เย่หอบไม้เท้าและสัมภาระเดินไปนั่งหลบมุมเงียบๆ ขาสองข้างปวดหนึบระบมไปถึงนิ้วเท้าคงเพราะเดินจนเท้าพุพอง โชคดีที่รองเท้าแม้ขาดรุ่งริ่งแต่ยังพอประคองใส่ เขาหยิบถุงน้ำขึ้นมาจิบแล้วเรอออกมาเป็ลมเย็นเยียบ แม้หิวจนไส้กิ่วกลับกินอะไรไม่ลง
เขานั่งพิงผนังหิน มองแสงกองไฟและผู้คนที่คุยหัวเราะร่าอยู่ไม่ไกล ก่อนเปลือกตาจะค่อยๆ หนักอึ้งลง...
"คุณหนูมารออยู่ที่นี่ั้แ่วันก่อน ลำบากท่านแล้ว!"
"พี่เซวียน ไม่ต้องเกรงใจ"
เงาร่างสองสามสายเดินลงมาจากบนเขา มารวมตัวพูดคุยตรงจุดหลบลมใต้ผา—
"ดึกดื่นอากาศหนาวเย็น เหตุใดไม่หาที่พักดีๆ เล่า?"
"ตรงนี้ก็ดีแล้ว"
"รับเสบียงแห้งสักหน่อยไหม?"
"ข้าตัดละเสบียง ทำปี้กู่มาหลายวันแล้ว ไม่แตะต้องอาหารมนุษย์เดินดิน"
"เช่นนั้นก็แล้วแต่คุณหนู มีสิ่งใดให้รับใช้ก็บอกข้าได้เลย..."
อวี๋เย่เหนื่อยล้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น แต่พอได้ยินเสียงสนทนาก็อดปรือตามองไม่ได้
เป็คนของหมู่บ้านสกุลไป๋ สตรีผ้าปิดหน้าผู้นั้นคือคุณหนูสกุลไป๋ 'ไป๋จื่อ' หลังจากนางควบม้าเตลิดไปเมื่อวานก็หายเข้ากลีบเมฆ ไม่นึกว่าจะมารออยู่ที่นี่ล่วงหน้าแล้ว คงเพราะนางมีฐานะสูงส่ง ถึงได้ขานรับไป๋เซวียนอย่างเสมอกัน
ปี้กู่คืออะไร?
ไม่เห็นเคยได้ยิน...
แล้วอาหารมนุษย์เดินดินคืออะไร? บ้านไหนทำกับข้าวไม่ใช้ไฟหรือไง หรือต้องกินเนื้อดิบดื่มเืสด?
อวี๋เย่ไม่มีแรงคิดให้ปวดหัว เขากระชับเสื้อคลุมหนังขดตัวกลมแล้วหลับตาลง
"เอ๊ะ..."
เสียงอุทานดังขึ้น คล้ายไป๋จื่อกำลังเดินเข้ามาใกล้
อวี๋เย่ไม่แยแส เขาแค่อยากนอนพักผ่อน
ซอกใต้หน้าผาตรงนี้ราบเรียบแถมยังมีหญ้าแห้งปูรอง นับเป็ทำเลดีเยี่ยมสำหรับการค้างแรม ถือเป็โชคดีที่เขามาชิงจองไว้ตอนที่ทุกคนมัวแต่รุมผิงไฟกัน
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา
"คุณหนูไป๋ เนื้อกวางย่างบ้านข้ารสชาติดียิ่ง ข้ามอบให้ท่านไว้กินรองท้องนะ"
"ไม่ต้อง"
"ลองชิมสักหน่อยเถอะน่า..."
"ไสหัวไป!"
"คุณหนูไป๋..."
พลั่ก!
อวี๋เย่ที่กำลังเคลิ้มหลับถูกเตะอัดเข้าก้นเต็มแรง เขาสะดุ้งโหย่งรีบลุกขึ้นนั่ง เห็นอวี๋เป่าซานยืนจังก้าถือเนื้อแห้งอยู่ในมือ หน้าตาเกรี้ยวกราดตวาดลั่น
"คุณหนูไป๋สั่งให้แกไสหัวไป!"
อวี๋เย่ชะงักมึนงง
ที่แท้อวี๋เป่าซานประจบไป๋จื่อไม่สำเร็จ เลยพาลเอาอารมณ์มาลงที่เขา! เขานอนของเขาอยู่ดีๆ มันมีสิทธิ์อะไรมาไล่?
ไป๋จื่อยืนอยู่ไม่ไกล แม้ปิดหน้าปิดตา ทว่ากลิ่นอายสูงส่งเย่อหยิ่งกลับแผ่ออกมาเด่นชัด
อวี๋เป่าซานยิ่งทำตัวกร่างไร้เหตุผล ง้างเท้าเตรียมจะเตะซ้ำ
"หูหนวกหรือไง ไสหัวไป!"
"อวี๋เป่าซาน..."
อวี๋เย่ทั้งโกรธทั้งเดือดดาล พลิกตัวะโพรวดขึ้นยืน
ตลอดทางเขาพยายามทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัว ช่วยงานไม่เกี่ยงเพราะไม่อยากให้ใครเกลียดหน้า ไม่นึกเลยว่าจะยังมีเื่วิ่งมาหาจนได้!
อวี๋เป่าซานไม่รอให้เขาตั้งหลัก พุ่งพรวดเข้ามาผลักกระแทกเต็มแรง
"เหอ! กล้าแข็งข้อกับข้างั้นเรอะ!"
อวี๋เย่เซถลาล้มกระแทกพื้น ก่อนจะผุดลุกขึ้นสู้ดวงตาเบิกโพลงจ้องเขม็งโกรธจัด
ไป๋จื่อดูจะเริ่มรำคาญ นางตวาดเสียงเย็นเยียบ "หยุดหนวกหูสักที!"
อวี๋เป่าซานเสนอหน้าไม่สำเร็จซ้ำยังถูกหักหน้า ได้แต่พยักหน้าเจื่อนๆ ฝืนยิ้มประจบ "คุณหนูไป๋โปรดระงับโทสะ!"
ไป๋จื่อไม่แม้แต่จะปรายตามอง นางสะบัดหน้าหันหนี
อวี๋เป่าซานเสียหน้าจนไปไม่เป็ หันมาเหวี่ยงตวาดใส่อวี๋เย่แก้เกี้ยว "หึ! ถ้าแกกล้าล่วงเกินคุณหนูไป๋ ข้าเอาแกตายแน่!" มันขู่ทิ้งท้าย กัดเนื้อแห้งในมือแล้วสะบัดก้นเดินกระฟัดกระเฟียดจากไป
อวี๋เย่ก้มลงเก็บสัมภาระ ขบกรามแน่นเก็บงำความโกรธแค้นไว้ในอก
อวี๋เป่าซานชอบหาเื่รังแกเขามาตลอด ทว่าตัวเขากลับสู้มันไม่ได้ อีกฝ่ายทั้งตัวใหญ่กว่า รูปร่างบึกบึนแถมมีแรงควาย
บนเนินเขามีกองไฟจุดสว่างสี่ห้ากอง ชายฉกรรจ์แต่ละหมู่บ้านนั่งล้อมวงผิงไฟกินข้าวกันหน้าสลอน ไม่มีใครสนใจเื่กระทบกระทั่งทางนี้เลยสักคน
อวี๋เย่กำลังจะเดินหาที่นอนใหม่ จู่ๆ ใบหน้าพลันััได้ถึงหยดน้ำเย็นเฉียบ
ฝนตกหรือ?
ไม่ใช่ฝน
มันคือเกล็ดหิมะเบาหวิวราวขนปุย โปรยปรายหอบความชื้นเย็นมาจากผืนฟ้าอันมืดมิด
หิมะตกแล้ว...
อวี๋เย่รีบมองหาที่หลบภัย พอเห็นใต้ผามีซอกหินเว้าเข้าไปดุจถ้ำตื้นๆ ก็รีบมุดเข้าไปขดตัว ก่อนอดไม่ได้ที่จะยื่นหน้ามองออกมา
ห่างออกไปสองจั้ง มีร่างบอบบางร่างหนึ่งนั่งอยู่
เป็คุณหนูไป๋ผู้นั้น นางไม่กลัวหนาวเลยสักนิด นั่งสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางสายหิมะ
ทว่าเมื่ออาศัยแสงสว่างจากกองไฟสาดไปถึง หิมะที่เริ่มโปรยหนาตาขึ้นกลับไม่มีเกล็ดใดตกกระทบลงบนตัวนางเลยแม้แต่น้อย!
ประหลาดนัก!
หรือว่า... จะเกี่ยวกับวิชาฝึกตนของนาง?
วิชาภูตผีเทวดาในตำนาน มันมีอยู่จริงสินะ...
หิมะตกหนักตลอดทั้งคืน
ป่าเขาและทุ่งร้างถูกย้อมจนขาวโพลนสุดสายตา
ขบวนพรานป่าต้อนเกวียนม้าฝ่าลมพายุหิมะมุ่งหน้าต่อไป
"หุบเขาหลิงเจียว!"
ทอดสายตามองตามเสียงะโ เบื้องหน้ามีูเาลูกมหึมาตั้งตระหง่าน โดดเด่นดุจกำแพงั์ขวางกั้นอยู่ท่ามกลางโลกน้ำแข็ง
ยิ่งเดิน ยิ่งเข้าใกล้
มันคือขุนเขาใหญ่ที่ขวางเส้นทางไว้จริงๆ
ทว่าระหว่างหน้าผาสูงชันที่ทอดยาวขวางกั้น กลับมีช่องเขาแคบสายหนึ่งปรากฏขึ้น
"เกวียนม้าทุกหมู่บ้าน จอดรออยู่ที่นี่! ส่วนที่เหลือตามข้าเข้าหุบเขา อีกสิบวันค่อยกลับมารวมกันตรงนี้!"
ช่องเขาแคบเพียงสามถึงห้าจั้ง ทว่าลึกถึงร้อยจั้ง เมื่อย่ำเท้าทะลุเข้าไป พายุหิมะที่พัดกระหน่ำพลันเบาบางลงทันตา เสียงบรรดาผู้นำหมู่บ้านะโสั่งการโหวกเหวก เกวียนม้าทั้งหมดจอดพักพร้อมจัดเวรยามเฝ้ารักษา ส่วนชายฉกรรจ์ที่เหลือต่างคว้าดาบ หอก หน้าไม้ มุ่งหน้าลึกเข้าไปในช่องเขา
ท่ามกลางฝูงชนชุลมุน อวี๋เย่ย่ำเท้าไปมา ถูมือเข้าหากันพลางพ่นลมหายใจอุ่นออกจากปาก แก้มและจมูกแดงเถือกด้วยความหนาว บนศีรษะและตามลำตัวมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะเป็ชั้นหนา
"อวี๋เย่! เอ้อร์โก่วจื่อ!"
ลุงห้าอวี๋สือโถวะโเรียกมาจากด้านหน้า
อวี๋เอ้อร์โก่วซึ่งยืนอยู่ข้างๆ มีสภาพขาวโพลนดุจก้อนหิมะ มันโบกมือให้อวี๋เย่ แล้วสองพี่น้องก็รีบวิ่งตามเสียงเรียกไป
เมื่อเดินทะลุสุดช่องเขา ทัศนียภาพเบื้องหน้าพลันเปิดกว้าง
ใต้ท้องฟ้าเทาทะมึน ท่ามกลางทุ่งหิมะขาวโพลน เทือกเขาสลับซับซ้อน หุบเหวลึกตัดผ่าน โขดหินตระหง่านทรงแปลกตา ยิ่งใหญ่และลึกลับเกินหยั่งถึง
นี่แหละ... หุบเขาหลิงเจียว!
"ทุกท่าน ช่องแคบหู่เที่ยวคือเขตล่าของหมู่บ้านสกุลไป๋"
"ช่องแคบเป้าเหว่ย เป็ของหมู่บ้านสกุลเฝิง"
"พี่ไป๋ พี่เฝิง หมู่บ้านสกุลอวี๋ของข้าจะมุ่งหน้าไปช่องแคบขูเฉ่าเอง"
หุบเขาหลิงเจียวกว้างใหญ่นับร้อยลี้ ภูมิประเทศอันตรายเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย เหล่าพรานป่าไม่กล้าล่วงลึกเข้าไป จึงตกลงแบ่งเขตล่าอยู่บริเวณปากทาง ได้แก่ ช่องแคบหู่เที่ยว ช่องแคบเป้าเหว่ย และช่องแคบขูเฉ่า ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนัก หากเกิดเหตุฉุกเฉินจะได้รุดช่วยเหลือกันทันท่วงที
เมื่อไป๋เซวียน เฝิงซวนจื่อ และอวี๋โย่วไฉหารือจบ ต่างแยกย้ายนำคนของตนเดินทะลุช่องเขามุ่งหน้าต่อไป
ส่วนคุณหนูสกุลไป๋ผู้นั้น... หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยอีกครั้ง...
7K
