เสี่ยวฮวาคว้ามือเจียงอิ๋งอิ๋งไว้แน่นด้วยความตื่นตระหนกความอับอายทำให้เธอแทบจะร้องไห้ “พี่เจียงคะ หนู...แม่หนูมา... มื้อนี้หนูไม่กินแล้วค่ะ หนูต้องกลับบ้าน...”
เจียงอิ๋งอิ๋งขมวดคิ้ว“ไม่ใช่ตกลงกันแล้วหรือว่าวันนี้จะมาเป็ลูกมือให้พี่?”
ข้างนอกนั่นมีผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งดูแล้วรุ่นราวคราวเดียวกับหลี่เสวี่ยเหลียน สวมเสื้อคลุมสีเทาในอ้อมกอดมีเด็กชายอายุราวแปดเก้าขวบคนหนึ่ง
เด็กโตขนาดนี้แล้วยังต้องอุ้มอยู่อีกนับว่าเป็ภาพที่หาดูได้ยากนัก
เธอคนนี้คือแม่แท้ๆของเสี่ยวฮวา นามว่าหลี่หลันจือ
หลี่เสวี่ยเหลียนขมวดคิ้วมอง“แม่หลันจือ ลูกสะใภ้ฉันจ่ายค่าจ้างให้เสี่ยวฮวาแล้วนะถ้าเธอพาลูกกลับตอนนี้ ฉันก็จ่ายค่าจ้างให้ไม่ได้ไม่มีที่ไหนหรอกนะที่ทำงานครึ่งวันแล้วจะมาขอรับเงิน!”
หลี่หลันจือไม่เชื่อเลยสักนิดว่าบ้านหลี่เสวี่ยเหลียนจะมีปัญญาจ่ายค่าจ้างบ้านนี้จนกว่าบ้านเธอเสียอีก!
เสี่ยวฮวายังบอกอีกว่าได้ตั้งหนึ่งหยวน?ขนาดคนงานในโรงงานยังหาเงินไม่ได้วันละหยวนเลย!ก็แค่หลอกใช้ลูกสาวเธอทำงานฟรีๆ ล่ะสิไม่ว่า!
“เหอะๆ พี่เสวี่ยเหลียน เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงกันแท้ๆถ้าลูกสาวฉันรับเงินบ้านพี่ไป ใครรู้เข้าจะเอาไปพูดจาน่าเกลียดขนาดไหน!”
หลี่หลันจืออุ้มลูกชายไว้แน่นพลางถลึงตาใส่เสี่ยวฮวาที่อยู่ข้างหลัง “เมื่อเช้าฝนตกทำงานไม่ได้ก็ช่างมันเถอะแต่นี่บ่ายแล้วยังไม่ลงนาไปทำงานอีก แล้วฉันเลี้ยงแกไว้ทำซากอะไร!”
เสี่ยวฮวารวบรวมความกล้า“แม่คะ ก็ตกลงกันแล้วนี่ว่าให้หนูมาช่วยงานที่นี่”
ที่ยอมให้มาช่วยก็เพราะฝนมันตกเธอี้เีจะด่าให้รำคาญสายตา และถือเสียว่าประหยัดข้าวเที่ยงไปได้มื้อหนึ่ง
หลี่หลันจือมองลูกสาวอย่างรำคาญใจ“ช่วยๆๆ งานอะไรนักหนาถึงต้องช่วยทั้งวัน!”
เสี่ยวฮวากุมท้องตัวเองไว้อย่างอับจนปัญญาเธอยังไม่ได้กินข้าวเลยสักนิดถ้ากลับบ้านตอนนี้อย่าหวังว่าจะได้มีอะไรตกถึงท้อง...
ทันใดนั้นเด็กที่อยู่ในอ้อมกอดก็ดิ้นพล่านพร้อมร้องลั่น “แม่เนื้อ! ผมจะกินเนื้อ!”
หลี่หลันจือเปลี่ยนสีหน้าทันทีเธอโอ๋ลูกชายอย่างอ่อนโยน “เสี่ยวเป่าคนดีรอแม่เก็บเกี่ยวพืชผลเสร็จก่อนนะ แล้วแม่จะไปแลกเนื้อมาให้หนูกิน ดีไหมจ๊ะ?”
แต่ทว่าจมูกของเด็กนั้นไวต่อกลิ่นนักอีกทั้งกลิ่นห่านป่าตุ๋นก็หอมรุนแรงจนเกินจะต้านทาน เด็กชายจึงดิ้นหนักกว่าเดิม“ในบ้านนั้นมีเนื้อ ผมจะกินเนื้อ กินเนื้อเดี๋ยวนี้!”
หลี่หลันจือหันไปมองยังตัวบ้านเก่าๆหลังนั้น สูดลมหายใจตามไปทีหนึ่ง ก็ได้กลิ่นเนื้อจริงๆ
แต่เธอก็มองด้วยสายตาเคลือบแคลงใจไม่อยากจะเชื่อว่าบ้านหลี่เสวี่ยเหลียนจะมีเนื้อกินจริงๆ
ตอนนั้นเองเจียงอิ๋งอิ๋งก็ก้าวขึ้นหน้ามาพิจารณาหลี่หลันจือพลางแย้มรอยยิ้ม“น้าหลันจือใช่ไหมคะ? ถ้าคุณจะให้เสี่ยวฮวากลับตอนนี้ฉันจ่ายค่าจ้างให้ได้แค่สามเหมาเท่านั้นนะคะ”
พูดจบเธอก็หยิบเงินสามเหมาออกมาจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือเสี่ยวฮวา“แล้วข้าวเที่ยงพวกเราก็คงเลี้ยงไม่ได้ด้วยค่ะ”
พอเห็นเงินแววตาของหลี่หลันจือก็เป็ประกาย ให้เงินจริงๆ หรือเนี่ย?
เจียงอิ๋งอิ๋งไม่สนใจเธอหันไปเลิกม่านประตูบ้านขึ้น “แม่คะ เสี่ยวอวิ๋นรีบมากินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะคะ!”
พอเลิกม่านขึ้นกลิ่นเนื้อก็ยิ่งเข้มข้นรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า
เนื้อจริงๆด้วย! ให้ตายเถอะ!
หลี่หลันจือกลอกตามองพลางตบหลังลูกชายเบาๆ เพื่อปลอบประโลม แล้วกระซิบว่า“เสี่ยวเป่าคนดี เดี๋ยวแม่จะให้พี่แกเอาเนื้อมาให้กินนะ!”
เธอรีบผลักเสี่ยวฮวาไปข้างหน้าพร้อมกับปั้นรอยยิ้มจอมปลอม “แหมแม่หนูเป็เมียอาเหยาใช่ไหมจ๊ะ? เมื่อกี้ฉันแค่มีธุระที่บ้านนิดหน่อยเลยกะจะเรียกเสี่ยวฮวากลับไปก่อนน่ะ!”
“เอาอย่างนี้สิ ให้เด็กมันห่อข้าวกลับไปกินที่บ้านเถอะบ่ายนี้ฉันจะให้มันมาทำต่อ! ไม่ต้องกลัวเสียเวลานะตอนเย็นก็ให้มันทำอีกหน่อยก็ได้! แล้วพรุ่งนี้เช้าฉันจะส่งมันมาั้แ่ตีห้าเลยจ้ะ!”
เสี่ยวฮวารู้สึกอับอายจนแทบจะยืนไม่ไหวเธอเรียกแม่เสียงเบาหวิว “แม่คะ พอก่อนเถอะ...”
“พออะไรกัน! เอาเนื้อกลับไปให้น้องแกกินด้วย!”
หลี่หลันจือหยิกแขนลูกสาวอย่างแรงพลางถลึงตาใส่“เป็ใบ้ไปแล้วหรือไง? รีบขอร้องเขาเข้าสิ!”
เพื่อเนื้อเพียงมื้อเดียวและค่าจ้างเพียงหนึ่งหยวน ศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงคนหนึ่งกลับถูกแม่แท้ๆของตัวเองโยนลงเหยียบย่ำกับพื้นไม่มีชิ้นดี
ทั้งที่สุดท้ายแล้วเธอก็จะไม่ได้กินเนื้อนั้นและเงินนั่นเธอก็จะไม่ได้ใช้
เสี่ยวฮวายืนนิ่งไม่ยอมขยับ
หลี่หลันจือเริ่มร้อนใจฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าลูกสาวดัง ‘เพียะ’ “แกนี่มันโง่หรือเปล่า!”
เสียงตบดังสนั่นใบหน้าเล็กๆ ที่เหลืองซีดของเสี่ยวฮวาปรากฏรอยแดงบวมปูดขึ้นมาทันตาเห็นแต่เธอกลับขบกรามแน่น ไม่ยอมขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว
ศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เธอมีในชั่วชีวิตนี้ดูเหมือนจะถูกรวบรวมมาใช้ในเสี้ยววินาทีนี้เอง
เจียงอิ๋งอิ๋งลุกยืนขึ้นด้วยสายตาเย็นเยียบ“น้าหลันจือคะ ถ้าอยากกินข้าวก็ได้ แต่อยู่กินที่นี่!แล้วบ่ายต้องทำงานต่อ! เงินของฉันไม่ได้ลอยมาจากฟ้าถ้าอยากได้เงินก็ต้องทำตามกฎของฉัน! ไม่อย่างนั้นในหมู่บ้านนี้คงมีสาวๆอีกตั้งเยอะที่อยากจะมาช่วยงาน”
หลี่หลันจือกัดฟันกรอดก่อนจะจำใจยิ้มประจบ “โธ่ ดูสิพูดอะไรแบบนั้นน้าไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลเสียหน่อย!เสี่ยวอวิ๋นกับเสี่ยวฮวาเขาก็รักกันเหมือนพี่น้อง จะให้คนอื่นมาทำแทนได้ยังไงกัน?”
เจียงอิ๋งอิ๋งสีหน้าไม่เปลี่ยน“น้ามาอาละวาดแบบนี้ เสียเวลาทำงานของวันนี้ไปแล้วแถมวันนี้กับข้าวก็ใช้วัตถุดิบอย่างดี ฉันคงให้ค่าจ้างได้แค่แปดเหมาเท่านั้นค่ะ”
หลี่หลันจือหน้าถอดสี“เมื่อวานเสี่ยวอวิ๋นบอกว่าหนึ่งหยวนนี่นา!”
เจียงอิ๋งอิ๋งปรายตามอง“เมื่อวานคุณน้าก็ไม่ได้บอกนี่คะว่าจะมาอาละวาดที่บ้านคนอื่นแบบนี้!”
“นี่... นี่เขาไม่ได้เรียกว่าอาละวาดเสียหน่อย...”
หลี่หลันจือเอ่ยอย่างขัดเขิน“ก็แค่มีธุระด่วนที่บ้านเท่านั้นเอง...”
เจียงอิ๋งอิ๋งม้วนปลายผมเล่นพลางชำเลืองมองเสิ่นเหยา “พี่เหยาคะถ้าเราหาคนฝีมือดีๆ ในหมู่บ้าน ว่าจ้างสักแปดเหมาจะมีคนทำไหมคะ?”
เสิ่นเหยารู้ทันทีว่าเธอ้าอะไรจึงเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “แค่ห้าเหมาคนก็แย่งกันทำใจจะขาดแล้วแถมไม่ต้องเลี้ยงข้าวด้วย”
หลี่หลันจือรีบโพล่งขึ้นมาทันที“คนอื่นจะฝีมือดีเท่าเสี่ยวฮวาของฉันได้ยังไง! แปดเหมาก็แปดเหมา!ค่ำนี้ต้องจ่ายเงินเลยนะ ตกลงตามนี้!”
เจียงอิ๋งอิ๋งพยักหน้าอย่างเย่อหยิ่งดวงตาดอกท้อที่เปี่ยมเสน่ห์ตวัดมอง “แล้วน้าหลันจือยังไม่กลับอีกหรือคะ?ข้าวเที่ยงมื้อนี้ฉันเลี้ยงน้าไม่ได้หรอกนะ ทุกวันนี้ใครๆต่างก็ลำบากกันทั้งนั้น”
ลำบากบ้านป้าแกสิกินเนื้อกันสำราญใจขนาดนี้! กินมื้อนี้อดมื้อหน้าละสิไม่ว่า!
หลี่หลันจือค่อนขอดในใจพลางดึงตัวเสี่ยวฮวามากระซิบสั่ง “กินให้เยอะๆแอบเอาเนื้อใส่แขนเสื้อกลับมาฝากน้องด้วยล่ะ!”
พูดจบเธอก็หยิกแขนลูกสาวอีกทีเป็การทิ้งท้าย
หากใครไม่รู้เบื้องลึกเื้ัมาเห็นเข้าคงจะคิดว่านี่เป็แม่เลี้ยงใจั์เสียมากกว่า!
เสี่ยวฮวาก้มหน้าต่ำไม่รู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่ เธอปล่อยให้หลี่หลันจือหยิกทึ้งตามใจชอบดวงตาหม่นแสงจ้องมองเพียงพื้นดินนิ่งๆ
หลังจากไล่หลี่หลันจือไปได้เจียงอิ๋งอิ๋งก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินเข้าไปจูงมือเสี่ยวฮวา“เอาละๆ เลิกคิดมากแล้วไปกินข้าวกันเถอะจ้ะ!”
เสี่ยวฮวาเงยหน้าขึ้นใบหน้าผอมเหลืองนั้นนองไปด้วยหยาดน้ำตาเธออ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้าแรงๆ หนึ่งครั้ง...
รสชาติของห่านป่านั้นช่างเลิศรสสมคำร่ำลือโดยเฉพาะห่านป่าแท้ๆ แบบนี้แม้แต่เจียงอิ๋งอิ๋งที่มาจากอนาคตก็ยังไม่เคยได้ลิ้มลองเพราะถ้ากินเข้าไปคงได้ไปนั่งถีบจักรเย็บผ้าในคุกแทน...
คนในครอบครัวล้อมวงนั่งกินด้วยกันเด็กน้อยทั้งสอง เหวินฉินและเหวินชง กินจนปากมันแวววาว ยิ้มแก้มปริจนหุบไม่ลง...
ในขณะเดียวกันที่บ้านข้างๆป้าเสิ่นเพิ่งจะกินข้าวเสร็จ เธอกำลังนั่งยองๆ ล้างจานอยู่ในลานบ้าน ทันใดนั้นกลิ่นเนื้อที่หอมหวนยิ่งกว่าคราวก่อนก็โชยมาปะทะจมูกเข้าอย่างจัง
“บ้านใครทำเนื้อกินกันอีกแล้วเนี่ย?”
เธอบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันมองไปยังบ้านของเสิ่นเหยาที่มีเพียงกำแพงกั้นใบหน้าของเธอก็พลันมืดครึ้มลงทันที
บ้านนั้นอีกแล้วหรือ?
เธอเป็เพื่อนบ้านกับเสิ่นชิ่งหงมาครึ่งค่อนชีวิตกลิ่นเนื้อที่เคยได้ััรวมกันทั้งหมด ยังไม่เท่ากับ่ไม่กี่วันนี้เลย!ลูกสะใภ้ที่เ้าเสิ่นเหยาแต่งเข้ามานี่ ช่างเป็ตัวผลาญสมบัติจริงๆ!
2K
