จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        ก่อนซ่งอี้เฉินเดินจากไป ดวงตาของเหยียนอู๋อวี้ก็มองไปทางฮวารั่วซีอยู่ตลอด

        ป้าโฉ่วเตือนสตินางว่า ดูเหมือนอู๋เจาหรงจะถูกวางยาพิษ นางสงสัยในตัวของฮวารั่วซี

        วังหลวงที่ใหญ่โตเช่นนี้ มีเพียงฮวารั่วซีที่สามารถใช้วิธีนี้ได้เท่านั้น หลังจากซ่งอี้เฉินกอดอู๋เจาหรงจากไป ใบหน้าของฮวารั่วซียังคงเผยให้เห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน ดวงตาแม้จะมีความเกลียดชัง ทว่ากลับมิได้รุนแรงอันใดมากนัก

        เมื่อคิดถึงตนเองที่ก่อนหน้านี้ถูกฮวารั่วซีมองด้วยแววตาที่น่ากลัวเช่นนั้น ซึ่งในเวลานั้นเพียงแค่ซ่งอี้เฉินจับมือนาง นางก็วางยาพิษตนแล้ว อีกทั้งยังลงมือทำร้ายตนอีกหลายครั้ง ยามนี้ซ่งอี้เฉินโอบกอดอู๋เจาหรง เห็นได้ชัดว่ากำลังไปทำกิจกรรมระหว่างชายหญิง นางเกลียดชังที่ทำได้เพียงแสดงท่าทีไม่สนใจเท่านั้น

        สิ่งที่ทำให้ฮวารั่วซีละทิ้งความเกลียดชังมีเพียงสองเหตุผลที่เป็นไปได้ ประการแรกไม่มีความรักความจริงใจต่อซ่งอี้เฉินอีกแล้ว ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ แม้ว่านางจะไม่มีใจให้ซ่งอี้เฉินแล้ว ทว่านางยังคงหมายตาตำแหน่งนั้น ถ้าเช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้อีกประการหนึ่งคือ คนที่จะตายย่อมไม่ต้องรู้สึกเกลียดชังอีก

        ฮวารั่วซีวางยาพิษอู๋เจาหรง แสดงว่านางได้กุมชีวิตนั้นอยู่ในมือของตัวนางเองแล้ว เช่นนั้นจะเกลียดชังไปด้วยเหตุใดอีกเล่า?

        เป็นข้ออ้างที่ทำให้เหยียนอู๋อวี้ได้สติ จากนั้นนางจึงพาป้าโฉ่วไปที่ริมแม่น้ำ เมื่อไปถึงสถานที่ที่ไร้ผู้คน นางจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “มองออกหรือไม่ว่าเป็นพิษชนิดใด?”

        ป้าโฉ่วก้าวไปข้างหน้าสวมเสื้อคลุมบางๆ ให้นางพลางเอ่ยว่า “พิษดอกท้อเจ้าค่ะ สตรีที่ได้รับพิษชนิดนี้จะมีสีหน้าเหมือนดอกท้อ มีใบหน้าที่มีเสน่ห์ และบุรุษที่ได้รับพิษชนิดนี้พลังอารมณ์จะพลุ่งพล่าน”

        พิษกู่ พิษดอกท้อ ทั้งคู่ล้วนเป็นสารพิษ ไม่ว่าจะมีสรรพคุณทางยาอย่างไร ผู้ถูกวางยาย่อมต้องชดใช้ด้วยชีวิต ในเมื่อพิษดอกท้อออกฤทธิ์ต่อการกินย่อมมีอาการสะท้อนกลับ เมื่อเห็นว่าผ่านไปครู่ใหญ่ป้าโฉ่วยังไม่เอ่ยสิ่งใด เหยียนอู๋อวี้จึงขมวดคิ้วเล็กน้อยและเอ่ยว่า “จะเกิดอันใดขึ้นหากมีอาการสะท้อนกลับ?”

        “บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ” ป้าโฉ่วเอ่ยพร้อมกับส่ายศีรษะ “พิษกู่นี้เป็นความลับที่ห้ามสืบทอดของหุบเขาหลิงอี ซึ่งบันทึกไว้ใน ‘ตำรับยาของหุบเขา’ เท่านั้น และต้องเป็นเจ้าหุบเขาเท่านั้นที่จะได้รับการสืบทอด ยามนั้นโจรเป่ยอูขโมยตำราโอสถ และทำลายล้างเผาของบ่าวทั้งหมด พิษดอกท้อนี้หายไปพร้อมกับตำราโอสถ ช่วงวัยเด็กบ่าวได้ยินเพียงเจ้าหุบเขาพูดถึงเช่นกัน ทว่าคล้ายพวกเขาจะรังเกียจพิษชนิดนี้ยิ่งนัก”

        เหยียนอู๋อวี้เข้าใจทันที พลางเอ่ยกระซิบกับตนเองว่า “อู๋เจาหรงเพียงกำลังพยายามเรียกร้องความโปรดปรานจากซ่งอี้เฉินเท่านั้นเองหรือ?”

        ป้าโฉ่วเอ่ยอีกครั้งจากด้านหลังว่า “ฮ่องเต้เองก็ถูกพิษนี้ด้วยเช่นกันเจ้าค่ะ”

        เหยียนอู๋อวี้ทั้งตกใจและไม่เข้าใจ

        หากฮวารั่วซีรักซ่งอี้เฉินอย่างลึกซึ้งจนวางยาพิษนี้กับซ่งอี้เฉิน เช่นนั้นเหตุใดจึงเป็นอู๋เจาหรงที่มีสีหน้าราวกับดอกท้อ อีกทั้งยังมีเสน่ห์มัดใจคนอย่างยิ่งยวด?

        เหยียนอู๋อวี้ไม่คาดคิดเลยว่าฮวารั่วซีจะใจดีเพียงนั้น การตั้งตนเป็นศัตรูที่ร้ายกาจกับตนเองนั้นสูญเปล่า ทว่าพิษดอกท้อสร้างปัญหาแล้ว ฮวารั่วซีจะเต็มใจยอมลงมืออย่างเหี้ยมโหดกับซ่งอี้เฉินซึ่งเป็นบุรุษที่นางรักได้อย่างไร?

        ทั้งสองเดินไปสักครู่หนึ่งก็มาถึงกำแพงดอกไม้ ขณะเดินผ่านใบไม้หนาทึบพลันได้ยินเสียงที่ไม่ค่อยชัดเจนของคนสองคน ทว่ากลับมีเสียงหนึ่งนั้นชัดเจนอย่างยิ่ง

        “พี่ฉี เสี่ยวซือทำฝักกระบี่นี้อยู่นาน ไม่รู้ว่าพี่ฉีจะชอบหรือไม่?” น้ำเสียงอ่อนโยนดังขึ้น เหยียนอู๋อวี้ขยับสายตาเล็กน้อยมองไปทางสตรีเอวบางร่างน้อยนั้น

        เสี่ยวซือ? หรือว่าจะเป็นเฮ่อเสี่ยวซือ หลานสาวของฮูหยินเหยียน? เมื่อได้ยินเสียงของนางเอ่ยเช่นนั้น คนผู้นั้นอาจเป็น......

        เหยียนอู๋อวี้มองอย่างละเอียด เห็นฉีตงหยวนยืนอยู่เบื้องหน้าเฮ่อเสี่ยวซือด้วยท่าทางอ่อนโยน ทว่าน้ำเสียงค่อนข้างสงวนท่าที “ขอบคุณน้องเสี่ยวซือที่ต้องลำบาก เพียงแต่ข้าคงไม่ได้ใช้ฝักกระบี่นี้แล้ว”

        สีหน้าของเฮ่อเสี่ยวซือเผยให้เห็นร่องรอยของความผิดหวัง และยังลังเลที่จะจากไป จากนั้นคล้ายคิดบางสิ่งขึ้นได้ นางจึงหยิบสิ่งของอย่างหนึ่งออกจากกระเป๋ายื่นให้เขาแล้วเอ่ยเสียงเบา “พี่ฉี กินลูกกวาดหรือไม่?”

        เหยียนอู๋อวี้อดหัวเราะต่อท่าทางการแสดงออกของฉีตงหยวนไม่ได้

        ก่อนฉีตงหยวนจะเข้าตระกูลอวิ๋นเขาเป็นผู้ที่มีรูปร่างบอบบางและผอมเพรียว เนื่องจากยังเด็ก ใบหน้าของเขาจึงยังไม่โตอย่างเต็มที่ มีลักษณะคล้ายเด็กผู้หญิง เขาจึงเกลียดสิ่งที่เกี่ยวข้องกับสตรี โดยเฉพาะลูกกวาด

        ในเวลานั้นนางคิดว่าว่าการกินลูกกวาดหลังจากการฝึกฝนอย่างหนักจะทำให้ความเหนื่อยล้าลดลง และบางครั้งก็บังคับให้เขากิน ทว่าเขาจะรับมันและแอบโยนทิ้ง

        เห็นได้ชัดว่าเฮ่อเสี่ยวซือระมัดระวังตัวมาก เหยียนอู๋อวี้มองออกว่านางมีใจให้ฉีตงหยวนเฉกเช่นความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง ทว่านางกลับไม่เข้าใจเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง นางใช้ฝักกระบี่เพื่อกระตุ้นฉีตงหยวนก่อน จากนั้นจึงหยิบลูกกวาดซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุดมอบให้เขา นั่นเป็นสิ่งที่จะทำให้เขารําคาญใจมากกว่า

        เหยียนอู๋อวี้รู้สึกว่า เจ้าลิงน้อยอาจทำร้ายจิตใจของสตรีนางนี้ได้

        ไม่คาดคิดว่าฉีตงหยวนกลับมองลูกกวาดในมือของนาง ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบมันใส่เข้าไปในปากของเขา และพูดอย่างคลุมเครือ “คราวหน้าไม่ต้องเอามาอีก และแม่นางก็อย่ากินมากเกินไป จะทำให้ฟันผุและแต่งไม่ออกได้”

        เฮ่อเสี่ยวซือเต็มไปด้วยความคาดหวัง เมื่อเห็นเขาหยิบลูกกวาดก็ยิ้มทันทีและพยักหน้าอย่างมีความสุขจากนั้นจึงพูดว่า “พี่ฉี เสี่ยวซือปักกระเป๋าเงินใบเล็กที่มีลูกกวาดอยู่ข้างใน พี่ฉีบอกว่ากินไม่ได้ ดังนั้นเสี่ยวซือก็จะไม่กิน ทว่าน่าเสียดายหากทิ้งลูกกวาดเหล่านี้ไป มิสู้ให้พี่ฉีช่วยเก็บมันไว้เถิด!”

        หลังจากนางเอ่ยจบก็หยิบกระเป๋าออกจากแขนเสื้อพร้อมกับวางไว้ในมือของเขาแล้ววิ่งหนีไปด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

        ฉีตงหยวนถือกระเป๋าไว้แต่ไม่โยนทิ้งไป หลังจากลังเลครู่หนึ่ง จึงใส่มันไว้ในอกเสื้อแล้วเดินไปทางอื่น

        เหยียนอู๋อวี้รู้สึกประทับใจอย่างยิ่ง ในที่สุดเจ้าลิงน้อยก็มีลิงตัวเมียรักเข้าแล้ว

        “แอบฟังผู้อื่นพูดคุยกัน ดูเหมือนไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าใดนัก” เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นมาจากด้านหลัง เหยียนอู๋อวี้หันหน้าไปและพบกับจวินอู๋เสียที่กำลังมองมาที่นาง

        ไม่มีผู้ใดติดตามเขาอยู่ด้านหลัง เหยียนอู๋อวี้แย้มยิ้มพลางเอ่ยถามว่า “สตรีมากมายในงานเลี้ยงต่างมองท่านด้วยสายตาที่ไม่ธรรมดา ไม่มีผู้ใดตามติดมาได้อย่างไร?”

        จวินอู๋เสียไม่คิดว่านางจะเย้าหยอกเขาจึงตกตะลึงครู่หนึ่งและเอ่ยอย่างไม่เต็มใจนัก “เมื่อครู่องค์หญิงใหญ่บอกให้ข้าอยู่พูดคุยด้วย พวกนางไม่กล้าเข้าใกล้อย่างแน่นอน”

        “ดูเหมือนองค์หญิงใหญ่จะสนใจท่าน ท่านควรระวังตัวมากกว่านี้” เหยียนอู๋อวี้เอ่ยเตือนเล็กน้อย

        จวินอู๋เสียเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ข้าดูออก ทว่าหากคิดจะลงมือกับข้านั้น นางไม่มีความสามารถมากพอ”

        เมื่อเหยียนอู๋อวี้เห็นว่าเขามีความมั่นใจ นางจึงเตือนเขาว่า “องค์หญิงใหญ่จะไม่มีวันยอมแพ้จนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย”

        จวินอู๋เสียยิ้มเยาะและเอ่ยว่า “แม้ว่าข้าจะเป็นเพียงตัวประกันจากแคว้นอื่น ทว่ายังคงเป็นองค์ชายของราชวงศ์ใต้ ไม่ใช่ว่านางคิดจะลงมือแล้วจะทำได้ตามต้องการเสมอไป”

        เหยียนอู๋อวี้ได้ยินแล้วก็รู้ว่าเขาน่าจะเข้าใจสถานการณ์นี้ดี ดังนั้นจึงไม่เอ่ยอันใดอีก ทั้งสองเดินห่างกัน คนหนึ่งไปข้างหน้าอีกคนหนึ่งเดินตามหลัง เดินรอบแม่น้ำ เหยียนอู๋อวี้เล่าข่าวที่ตนได้รับจากโจวหลู่ชิงให้เขาฟัง

        ยามนี้ท่านอ๋องของราชวงศ์ใต้แก่ชราและอ่อนแอ ทว่ากลับยังไม่คิดตัดสินใจแต่งตั้งรัชทายาท องค์ชายทั้งสามกำลังต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งนี้ ทั้งทางลับและทางแจ้ง ต่างแสวงหาอำนาจในราชสำนัก อย่างไรก็ตามในราชสำนักยังมีอีกฝ่ายหนึ่งที่ยังคงสงวนท่าทีอยู่และจงรักภักดีต่อท่านอ๋อง

        แม้มีการต่อสู้แย่งชิงอำนาจเช่นนี้ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเสนอแผนการรับตัวจวินอู๋เสียกลับ ราวกับว่าท่านอ๋องแห่งราชวงศ์ทางใต้จะลืมบุตรชายที่อยู่ต่างแดนผู้นี้ไปเสียแล้ว

        “ว่ากันว่าองค์ชายรองส่งมือสังหารมาแคว้นต้าเซวียนเพื่อกำจัดท่าน ท่านต้องระมัดระวังคนภายนอกให้ดี”

        จวินอู๋เสียยกเท้าขึ้นเตะก้อนหินเบาๆ หินใต้เท้าลอยขึ้นไปใจกลางทะเลสาบ น้ำสาดกระเซ็นเป็นชั้นๆ เขาหันศีรษะและยังคงมองด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “ควรจะลงมือสังหารข้านานแล้ว ทว่ากลับรอจนถึงตอนนี้ ข้าประเมินพวกเขาสูงเกินไปจริงๆ”

        เหยียนอู๋อวี้เบนสายตาจากเท้าไปถึงกลางทะเลสาบ ปลาไนกลุ่มหนึ่งตื่นตกใจและว่ายจากกลางทะเลสาบไปยังฝั่ง เห็นได้ชัดว่าตกใจกับก้อนหินของจวินอู๋เสีย จากการเตะที่ดูเหมือนธรรมดา ทว่ากลับมีกำลังภายในมหาศาล หากไม่ระวัง ก้อนหินคงจะแตกเป็นชิ้นๆ กระนั้นเขากลับส่งมันไปที่ใจกลางทะเลสาบได้อย่างง่ายดาย

        ดูเหมือนเขาไม่ได้มีเพียงแค่วิชาตัวเบาเท่านั้น ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาไม่รู้ว่าเขาต้องผจญภัยรูปแบบใดบ้าง

        ทว่าเขายังคงสามารถอยู่ในวังหลวงมานานหลายปี จะต้องมีทักษะพิเศษบางอย่างแน่นอน

        หลังจากเหยียนอู๋อวี้บอกสิ่งที่นางรู้มาแล้ว และกำลังจะเดินจากไป ไม่คาดคิดว่าจวินอู๋เสียกลับเอ่ยถามขึ้น “ข้ามีแผนที่สมบัติอยู่ที่นี่ ท่านอยากดูหรือไม่?”

        เหยียนอู๋อวี้หยุดเดินแล้วหันไปมองเขา เห็นเพียงจวินอู๋เสียเตะต้นดอกท้อที่อยู่ข้างๆ นางทำให้กลีบดอกท้อสีชมพูร่วงหล่นลงมาราวกับสายฝน

        เขายืนอยู่ตรงกลางพลางวาดฝ่ามือตามสายลมเล็กน้อยสองสามครั้ง ในขณะที่กลีบดอกร่วงลงหมด เขาก็หันหลังกลับและจากไป

        เหยียนอู๋อวี้ก้มหน้าลงมองบนพื้น พบว่ามีภาพปรากฏขึ้นบนพื้นที่มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก  เมื่อดูผ่านๆ จะเห็นเป็นตารางเล็กๆ หลังจากนางมองดูไม่กี่ครั้งพลันรู้สึกดีใจอย่างยิ่ง

        นั้นเป็นแผนที่ของจวนเฉิงเซี่ยง ซึ่งมีมุมที่ไม่สะดุดตาเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้

        ในอดีต สมัยที่นางยังเป็นไท่จื่อเฟย นางเคยไปเยี่ยมชมจวนเฉิงเซี่ยงของเสนาบดีเหยียน นางจึงรู้ทันทีว่ากองกลีบดอกไม้คือห้องสมุดของจวนเฉิงเซี่ยง

        เหตุใดจวินอู๋เสียจึงมอบแผนที่นี้ให้แก่นาง เขามีจุดประสงค์ใดกันแน่?

        หรือว่า......เขารู้ว่านางต้องการสิ่งใด......

        ขณะที่นางกำลังสงสัย จู่ๆ กลับมีเสียงแผ่วเบาแว่วเข้ามาในหูของนาง และค่อยๆ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ สีหน้าของนางแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย กลีบดอกท้อบนพื้นปลิวไปตามสายลม