เซซิเลียกับรูอันเริ่มหน้าซีดเมื่อเห็นการโจมตีของเรเวลไม่ได้ผล
“แล้วมันยังไงล่ะ..ก็แค่ใช้มันอีกครั้งก็พอ..คราวนี้จะชาร์จนานกว่าเดิมละกัน”
เรเวลพยายามรวบรวมอนุภาคแสงที่หอกศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง..แต่ว่าไม่มีอนุภาคแสงใดๆปรากฎขึ้นอีก
ด้วยความตกใจอย่างกระทันหัน เขาจึงรีบมองไปยังเกจพลังเวทตัวเอง
HP 97,400/100,000
MP 6,400/84,100
‘แย่แล้ว..พลังเวทไม่พอ..'
พลังเวทขั้นต่ำสำหรับชาร์จสกิล <หอกแห่งปาฎิหารย์> คือ 8,000 แต่ตอนนี้เหลือแค่ 6,400 เพราะการต่อสู้อย่างต่อเนื่องตั้งแต่ชั้นที่ 6-9 นั้นทำให้พลังเวทเหลือน้อยเต็มทีแล้ว การชาร์จสกิล <หอกแห่งปาฎิหาริย์> จึงทำได้อีกเพียงครั้งเดียวซึ่งเรเวลก็ได้ใช้โอกาสนั้นไปแล้ว เมื่อกี้นี้เอง
“เรเวลนายใช้สกิลเมื่อกี้อีกครั้งได้ไหม ฉันจะส่ง<ดิไวน์บับเบิล>เสริมให้ มันอาจจะได้ผลมากขึ้นก็ได้”
เซเลน่ากล่าวพร้อมกับมองลูกบอลสีแดงอีก6ลูกที่ยังโคจรรอบตัวเธออยู่ตอนนี้ หากใช้ความสามารถของบอลลูกที่7 ก็จะสามารถส่งต่อความสามารถของบอลลูกที่3 ซึ่งเพิ่มพลังโจมตีของสกิล20เท่าให้เรเวลได้ และเมื่อประสานเข้ากับสกิล <ชาร์จจิ้งแอ็คเซเลอเรชั่น> ของรูอันอีกครั้งนึงละก็..
“ไม่ไหว..พลังเวทฉันเหลือไม่เยอะพอ”
เรเวลกล่าวพร้อมกับเหงื่อเริ่มไหลซึมออกมาบนหน้าผากทีละหยด
“ตอนนี้ฉันใช้สกิล<หอกแห่งปาฎิหาริย์>ไม่ได้แล้ว”
“ว่าไงนะ!”
เซเลน่าตะโกนลั่นด้วยความตกใจ แน่นอนว่าคนอื่นๆก็เหมือนกัน
สกิลเพียงหนึ่งเดียวของเรเวลตอนนี้ที่สามารถใช้โค่นล้มความแตกต่างมหาศาลด้านเลเวลได้นั้น ในตอนนี้เขากลับใช้มันไม่ได้อีกแล้ว
“ถ้างั้นจะทำยังไงดีล่ะ!?” เซเลน่าถามออกมาแบบนั้น
“ก็เผ่นสิครับ..รออะไรล่ะ” เรเวลพูดออกมา
"ไอความมั่นใจอยากเป็นจักรพรรดิเวทมนตร์เมื่อกี้มันหายไปไหนหมดล่ะยะ" เซเลน่ากล่าวราวกับจะแดกดัน
"อะ..เอ่อ..นั่นมันก็..." เรเวลหลบสายตาเซเลน่าทันที
ยัยบ้าเอ้ยยย...ถ้าสู้ไม่ไหวแล้วตายก่อน..ก็ไม่ได้เป็นจักรพรรดิเวทมนตร์เหมือนกันนั่นแหละ...แถมพลังเวทก็แทบไม่เหลือแล้วจะให้สู้ยังไงล่ะ
“เราใช้แอเรียลบินกันไปเถอะค่ะ” เซซิเลียพูดแล้วจับมือเรเวล
<สปาทอยด์>ถือหอก 3 ตนเดินขึ้นมาด้านหน้าแล้วจ่อปลายหอกรวมกันในทิศทางเดียว หลังจากนั้นมีบอลพลังเวทสีดำขนาดใหญ่ปรากฎขึ้นที่ระหว่างปลายหอกทั้ง3
“แย่แล้ว..มันจะใช้การโจมตีอีกครั้งแล้ว!!!”
ทุกคนรีบใช้แอเรียลบินหนีทันที
‘ไฟเยอร์แลมป์’
‘ไฟเยอร์แลมป์’
เซเลน่ากับเรเวลช่วยกันใช้เวทมนตร์ไฟสร้างตะเกียงเพลิงที่ด้านหน้าเรื่อยๆเพื่อเพิ่มแสงสว่างขณะบินระหว่างทางที่เต็มไปด้วยความมืด
ตอนนั้นเองรูอันที่อยู่ท้ายสุดถูกอะไรบางอย่างโฉบไปด้วยความเร็วสูง
“ระ..เร..”
ทุกคนที่เหลือซึ่งสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจึงรีบหันไปมอง
“รูอัน!!!”
เมื่อได้เห็นรูอันกำลังถูกกลืนไปในปากของฮิปโปสีดำตัวหนึ่งเรเวลจึงรีบบินเข้าไปทันทีด้วยความเร่งรีบ
“ไม่นะ!!..อย่ากินเพื่อนฉันเข้าไปนะ!!!”
ตอนที่รูอันกำลังจะลงไปยังท้องฮิปโปนั้นเองมีบอลพลังเวทสีดำกระแทกเข้าไปที่ฮิปโปอย่างแรง
“อร๋ออกกก”
ฮิปโปสำรอกรูอันออกมาพร้อมน้ำเมือกเหลวๆทันที
แน่นอนว่าการโจมตีนั้นเป็นของ <สปาทอยด์>ซึ่งเล็งใส่พวกเรเวลตั้งแต่แรกนั่นเอง
“รูอัน!!!”
เรเวลรีบบินเข้าไปโอบรูอันไว้แล้วพยายามจะบินหนีไปต่อ
“โชคดีนะ..ที่ฮิปโปนั่นไม่ได้เคี้ยวนายก่อนจะกลืนลงไปน่ะ”
รูอันที่ปิดตาอยู่ข้างนึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา
“ระ..เรเวล..ขอบคุณนะ..เกือบไปแล้ว”
“อา..รีบไปจากตรงนี้กันเถอะ”
‘มานาโซน-ไฟเยอร์แอเรียล’
เรเวลพยักหน้าให้เซซิเลียกับเซเลน่าที่อยู่ข้างหน้า..แต่ทั้ง2คนรอให้เรเวลกับรูอันมาถึงก่อนจึงค่อยบินไปพร้อมกันอีกครั้ง
--------------------------
[เดวิลฮิปโปโปเตมัส]
สัตว์ปีศาจ: LV51
เผ่า: สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก
รายละเอียด:
-ฮิปโปปีศาจที่จะดุร้ายและแข็งแกร่งขึ้นเมื่อมันคลุ้มคลั่ง
--------------------------
ตอนนั้นเองเรเวลรู้สึกถึงแรงบางอย่างดึงตัวเองไว้ที่ขาทำให้บินไปต่อไม่ได้
เมื่อหันไปมองก็พบว่าฮิปโปสีดำแลบลิ้นยืดยาวมาพันขาตัวเองไว้ติดกับขาของรูอัน
“ยะ…แย่แล้ว…เหวอออออออออออ”
เรเวลถูกดึงกลับไปด้วยความเร็วสูงแล้วลอยเข้าปากฮิปโปทันที
ในจังหวะที่เข้าไปนั้นเองเรเวลได้ใช้หอกของตัวเองง้างปากขนาดใหญ่ของฮิปโปเอาไว้ทำให้มันงับปากไม่ลง
ส่วนมือของเรเวลก็จับหอกไว้อยู่
“อึก..”
[เดวิลฮิปโป] ไม่ได้ใส่ใจอะไร มันใช้กล้ามเนื้อลิ้นดึงขาเรเวลกับรูอันเบาๆไปเรื่อยๆจนนิ้วของเรเวลเริ่มหลุดจากหอกทีละนิ้ว ทีละนิ้ว
“เรเวลขอโทษนะ..ถ้านายไม่มาช่วยผม..คงก็ไม่ต้องมาเจอจุดจบแบบนี้หรอก” รูอันกล่าวพร้อมกับตีหน้าเศร้า
“จุดจบบ้าอะไรกัน..นายเป็นเพื่อนฉันนะ..ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องช่วยอยู่แล้วสิ”
เรเวลพยายามออกแรงต้านแต่สุดท้ายมือก็หลุดจากหอก ตอนนั้นเองมีเถาวัลย์จำนวนมากพุ่งเข้ามาพันมือของเรเวลเอาไว้
“เรเวลไม่เป็นไรนะคะ!!”
“เซซิเลีย”
เซซิเลียมาช่วยได้ทันแบบฉิวเฉียด เธอสละพลังเวทที่เหลือสร้างเถาวัลย์มาจับมือเรเวลไว้ แต่ก็ดึงไม่ขึ้น เซซิเลียจึงใช้ใช้มือของเธอจับมือของเรเวลแทนแล้วใช้เถาวัลย์มัดทับกันอีกชั้นให้แน่นขึ้น
“เซซิเลียเร็วๆหน่อย..ไอฮิปโปนี่มันปากเหม็นมาก”
เซเลน่ายืนอยู่บนริมฝีปากฮิปโป โดยรอบตัวและมือของเธอก็มีเถาวัลย์พันไว้เหมือนกัน หน้าที่ของเธอคือช่วยจับเซซิเลียเอาไว้ไม่ให้ตกลงไปอีกที พร้อมกับช่วยดึงขึ้นไปในตัว
“ชิบ้าเอ้ย..ดึงไม่ขึ้นเลย..แค่ตัดลิ้นมันก็จบแล้วไหม”
‘ลูกที่3’
หลังสิ้นเสียงร่าย ลูกบอลสีแดงลูกที่3ก็ดูดกลืนเข้าไปในตัวเธอ ผลลัพธ์ของบอลลูกนี้คือเพิ่มพลังโจมตีของสกิล 20 เท่า
‘เวทไฟ-กงจักรเพลิงสังหาร’
เซเลน่าปากงจักรสีแดงอ้อมโค้งเข้าไปตัดลิ้นของฮิปโปที่พันใต้ขาเรเวลกับรูอัน
‘เคร้งงง’
กงจักรเพลิงแหลกสลายไปในพริบตาเพราะตัดไม่เข้า
“ชิ..ไม่ได้ผลงั้นหรอ”
ใต้ลิ้นของฮิปโปไร้รอยขีดข่วนใดๆ เป็นอันแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างค่าสเตตัสความทนทานอันมหาศาลของLV51 กับพลังโจมตีอันน้อยนิดของ LV30
ฮิปโปออกแรงที่ลิ้นเพื่อดึงเหยื่อเข้าไปอีกครั้ง พวกมันมองเพียงว่าเด็กน้อยพวกนี้เป็นเพียงอาหารชั้นเยี่ยมของมัน
เถาวัลย์เริ่มฉีกขาด เซเลน่ากับเซซิเลียเริ่มต้านแรงของสัตว์ปีศาจไม่ไหวจนพวกเธอเริ่มถูกดึงเข้าไปในปากทั้งหมดพร้อมกัน
‘วืดดดดดดดดดด…แปล้งงงงงงงงงงงง’
“อร้อกกกกกกก”
ฮิปโปสำรองของในท้องทั้งหมดออกมา รวมทั้งผลักทุกคนที่อยู่ในปากมันกระเด็นออกไป
เซเลน่า เซซิเลีย เรเวล รูอัน กระเด็นไปกลิ้งตลบบนพื้น
[เดวิลฮิปโป] เริ่มโมโหอย่างหนักต่อการโจมตีที่ขัดขวางการกลืนเหยื่อถึง2ครั้ง
มันรีบหันหัวไปทาง [สปาทอยด์] ทันที
“แกร็กๆๆๆ”
นักรบโครงกระดูกสั่นขากรรไกร ราวกับจะบอกว่านั่นคือเหยื่อของฉัน
“โฮกกก..โฮกกกกก..โฮกกกกกก..”
ฮิปโปปีศาจเริ่มคลุ้มคลั่งแล้วกระทืบพื้นอย่างรุนแรงจนอิฐสีดำแตกกระจุย
“ทุกคนหมอบเร็วค่ะ”
ทุกคนหมอบลงตามคำพูดของเซซิเลียเพื่อหลบเศษอิฐที่กระเด็นเข้ามา พร้อมกับใช้มืออุดหูต่อเสียงคำรามอันดุร้ายที่ดังจนแก้วหูแทบฉีก
“ฮือออออออออออออออ…โฮกกกกกกกกกก”
‘เปรี้ยงง!..แปร๊บๆๆ!!..ซี่ๆๆ’
สายฟ้าจำนวนมหาศาลเริ่มแลบไปมารอบตัวอ้วนกลมของ[เดวิลฮิปโป]
[สปาทอยด์] จ่อปลายหอกเพื่อเตรียมยิงบอลพลังเวทสีดำอีกครั้ง
[เดวิลฮิปโป] อ้าปากกว้างจนขีดสุดเพื่อปล่อยสายฟ้าแห่งการทำลายล้าง
[สปาทอยด์] ยิงบอลพลังเวทสีดำออกมา
‘ตู้มมมมมมมมมมมมมมม’
เสียงปะทะกันดังระทมอย่างรุนแรงทั่วทั้งชั้นจนพื้นดินสั่นสะเทือน
‘ครึกๆๆ…ครืนๆๆๆๆ’
บอลสีดำถูกสายฟ้าแห่งการทำลายล้างกลืนไปในพริบตา
[สปาทอยด์] ที่ถือดาบพยายามวิ่งมาด้านหน้าเพื่อใช้ดาบสีม่วงสะท้อนสายฟ้ากลับไป
“โฮกกกก”
ไม่นานนัก [สปาทอยด์] ตัวนั้นก็แหลกสลายไปพร้อมกับดาบทันที
สายฟ้าแห่งการทำลายล้างยังคงพุ่งไปด้านหน้าต่อ
ตอนนั้นเองสปาทอยด์ที่ถือโล่4 ตนก็วิ่งขึ้นมาด้านหน้าเพื่อยกโล่ป้องกันขึ้น
‘ตู้มมมมมม’
โล่สีม่วงป้องกันการโจมตีได้โดยไร้รอยขีดข่วนใดๆ
“โฮก?”
[เดวิลฮิปโป] ตกใจเล็กน้อยต่อการโจมตีของตัวเองที่ไม่ได้ผล
ความทนทานของโล่สีม่วงที่อัศวินแห่งโครงกระดูกถืออยู่นั้นทนทานเหนือคำบรรยาย
“แกร็กๆๆๆ”
“โฮกกกกกกกกกก”
[เดวิลฮิปโป] เตรียมตัวพ่นสายฟ้าแห่งการทำลายล้างอีกครั้ง โดยคราวนี้เตรียมชาร์จสุดกำลัง
“ตอนนี้แหละ..พวกเราค่อยๆหนีกันเถอะ”
เซเลน่าประกาศขึ้นเบาๆ หลังจากนั้นทุกคนจึงค่อยๆใช้เท้าย่องหนีไปเงียบๆด้านหลัง [เดวิลฮิปโป] เพื่อไม่ให้มันรู้ตัว
สายฟ้าเอ่อล้นจนแทบทะลักปากพร้อมกับพลังเวทมหาศาลราวกับกำลังบ้าคลั่ง..แต่ทว่า
“ตู้มมมมมมมมมม”
บอลพลังเวทของ[สปาทอยด์] นั้นมาถึงก่อน ทำให้[เดวิลฮิปโป]หน้าหงายเก๋งทันที
แม้เลเวลของ [สปาทอยด์] จะน้อยกว่า [เดวิลฮิปโป] อยู่1 แต่ว่าการประสานงานอันดีเยี่ยมทำให้ตอนนี้ [สปาทอยด์] เหนือกกว่ามาก
“โฮกกกกกกกกกกกกกก…โฮกกกก……..โฮกกกกกกกกกก..”
ฮิปโปเอาเท้ากระทุ้งพื้นอย่างคลุ้มคลั่ง พร้อมกับมีสายฟ้าแลบไปมารอบตัว
เมื่อสู้ระยะไกลมันเสียเปรียบ มันจึงคิดว่าจะเข้าไปสู้ระยะประชิดกับอัศวินแห่งโครงกระดูกแทน
มันถีบพื้นแล้วพุ่งไปด้วยความเร็วดุจหัวกระสุน กระทั่งพวกเรเวลไม่มีใครมองทัน
ระยะห่างหลายกิโลเมตรถูกย่นจนเหลือ0 ในพริบตา
[สปาทอยด์] ถือดาบ หอก โล่ นับสิบตัวร่วมมือประสานงานกันต่อสู้กับ [เดวิลฮิปโป] ที่เข้าสู่โหมดคุ้มคลั่ง
การต่อสู้ของสัตว์ปีศาจระดับเลเวล50นั้นรุนแรงและอลังการเหนือคำบรรยาย จนพวกเรเวลมองภาพนั้นด้วยความตื่นตลึงจนลืมเวลาหนี
****
“เดิมทีฉันเองก็ไม่เห็นด้วยที่จะให้มาสำรวจดันเจี้ยนอันตรายแห่งนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่เบื้องบนไม่มีใครยอมฟังเลย ทั้งที่ดันเจี้ยนนี้เพิ่งเคยมีเหตุการณ์หายสาบสูญของนักสำรวจมาตั้งหลายครั้ง..” เอเรนเอามือกุมขมับแล้วบ่นพึมพัมออกมา
“นั่นสินะครับ” เจ้าหน้าที่ผู้ใช้เวทมิติกล่าวเสริมราวกับเห็นด้วย
หลังจากนั้นเอเรนก็สั่งให้เจ้าหน้าที่คนนั้นพาสมาชิกห้องSที่เหลือกลับไป และให้ไปแจ้งกับเบื้องบนว่าต้องระงับการสำรวจไว้ชั่วคราวก่อนเพราะเกิดเหตุขัดข้องบางอย่าง
“เข้าใจแล้วครับ”
แน่นอนว่าหากแจ้งตรงๆว่ามีสมาชิกของราชวงศ์หายสาบสูญไปในดันเจี้ยนขณะสำรวจต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่นอน ซึ่งเธอต้องพยายามช่วยเด็กๆพวกนั้นก่อนที่ข่าวลือพวกนี้จะหลุดออกไป
“อาจารย์เอเรนคะ..”
ตอนนั้นเองอยู่ๆลูน่าก็เดินเข้ามาใกล้เอเรน
“หืม?..มีอะไรงั้นหรอ?”
“หนูขอไปช่วยเรเวลด้วยได้ไหมคะ”
“ไม่ได้หรอก..เธอต้องกลับไปที่โรงเรียนอัศวินเวทมนตร์”
“หนูสัญญาว่าจะไม่เป็นตัวถ่วงแน่ค่ะ..เพราะฉะนั้น..”
ลูน่าดึงเสื้อเอเรนราวกับพยายามอ้อนวอน แต่ว่าเอเรนปฎิเสธด้วยสีหน้าเย็นชา
“ไม่ได้..เธอต้องกลับไปพร้อมกับคนอื่นๆ..เพราะฉันจะไม่ยอมเสียนักเรียนห้องของฉันไปอีกแล้ว”
ตอนนั้นเองชีน่าก็เดินเข้ามา
“คือว่าอาจารย์เอเรนคะ..หนูก็จะไปด้วยค่ะ”
“นี่พวกเธอพูดไม่รู้เรื่องกันเลยหรือไง..”
เอเรนตะโกนขึ้นมาราวกับพยายามดุ
“ถ้างั้นอาจารย์เอเรนรู้หรอคะ..ว่าพวกรูอันกับเรเวลอยู่ที่ไหน?” ชีน่าถามขึ้นมาแบบนั้นทำให้เอเรนอึ้งและเบิ่งตาในทันที
ใช่แล้วล่ะ..เราไม่รู้ว่าเด็กพวกนั้นอยู่ไหน และยิ่งชั้นลึกลงไปขนาดของดันเจี้ยนก็จะใหญ่ขึ้นด้วย หากเอาแค่ชั้น17อย่างเดียวก็มีขนาดประมาณครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงแล้ว และที่นั่นก็มีมอนสเตอร์แข็งแกร่งที่เลเวลเกือบเท่า40อยู่เต็มไปหมด
แต่ว่าถ้าอิงตามข้อความที่อิฐบล็อคนั้นพูดตอนสุดท้าย ดูเหมือนเด็กๆพวกนั้นจะถูกวาร์ปไปชั้นลึก ซึ่งก็ไม่ได้บอกเหมือนกันว่าชั้นที่เท่าไหร่ หากเราพุ่งไปหาตอนนี้แบบสุ่มสี่สุ่มห้า ก็ไม่ต่างจากงมเข็มในมหาสมุทรเลย
“กึก..” เอเรนกัดฟันแล้วจับดาบคาตะนะสีดำไว้แน่น เพราะตอบคำถามของชีน่าไม่ได้
“อาจารย์ไม่ทราบใช่มั้ยล่ะคะว่าพวกเขาอยู่ไหน…แต่ว่าหนูทราบดีค่ะว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ไหน และหากพาหนูไปด้วยจะสามารถตามหาพวกเขาได้แน่นอนค่ะ..ฉะนั้นให้หนูไปด้วยเถอะนะคะ”
“หา?..ถ้างั้นก็บอกฉันมาตรงๆตอนนี้เลยก็ได้นะ..ว่าเพื่อนของเธออยู่ไหน..ฉันจะได้ลงไปตามหาได้เลยไงและพวกเธอก็ไม่ต้องมาเสี่ยงด้วย”
“ไม่ได้หรอกค่ะ..เพราะความสามารถของอาร์ติเฟกซ์หนู การตามหาจะปรากฎแบบเรียลไทม์เฉพาะในความคิดหนูท่านั้นค่ะ..ถึงจะบอกไม่ได้ว่าพวกเขาอยู่ไหน..แต่หนูก็สามารถรู้ได้ว่าต้องไปทางไหนถึงจะเจอพวกเขา”
เอเรนมองหน้าชีน่าสักพักหนึ่ง..ราวกับครุ่นคิดบางอย่าง
“แล้วสกิลของอาร์ติเฟกซ์เธออันนั้นมันสามารถตามหาใครๆก็ได้โดยไม่มีเงื่อนไขอะไรเลยงั้นหรอ?” เอเรนถามแบบนั้น
“ไม่หรอกค่ะอาจารย์..แต่ว่าสามารถตามหาเจ้าของของวัตถุที่เขาเคยครอบครองได้ ขอแค่มีวัตถุนั้นของเขาอยู่ ก็สามารถตามหาเจ้าของมันได้ง่ายๆ”
“ออ..อย่างงั้นเองสินะ..รบกวนด้วยล่ะ”
“ค่ะ”
ชีน่าเอามือล้วงไปในกระเป๋าของตัวเอง พร้อมกับทำท่าดีใจ ..แต่ว่า
‘อึก..ชิบหาย!..ลืมเอามา’
ตัวเธอลืมเอาพวกกุญแจรูุปแมวน้ำของรูอันที่เคยยกให้เธอมานั่นเอง
‘ยะ..แย่แล้ว..จะทำยังไงดี’
เหงื่อของชีน่าเริ่มไหลพราก
หรือจะกลับไปที่ รร.อัศวินเวทมนตร์ตอนนี้ดีนะ แต่คงไปช่วยพวกนั้นช้าขึ้นไปอีกแน่
“ว่าไงล่ะ..เธอมีของที่เพื่อนของเธอเคยครอบครองหรือเปล่า?” เอเรนถาม
“คะ..คือ..ว่า..” ชีน่าเริ่มพูดจาตะกุกตะกัก
“ใช้อันนี้แทนได้ไหม?” ลูน่ากล่าวพร้อมกับยื่นกำไลข้อมืออันหนึ่งให้ชีน่า
“นี่คือ?”
“กำไลข้อมือของเรเวลน่ะ”
“เอ๋?..แล้วพี่มีกำไลข้อมือของเรเวลได้ยังไงหรอคะ?”
“เรื่องนั้นไม่ต้องถามมากหรอก..ใช้มันเพื่อตามหาเจ้าของกำไลนี้เร็วเข้า”
“หนูเข้าใจแล้วค่ะ”
ชีน่ายื่นมือไปสัมผัสกำไลข้อมือนั้น
กำไลสีเขียวมรกตที่มีเครื่องหมายสัญลักษณ์ไม้กางเขนสีแดงปักลงบนปีกคู่สีขาว นับเป็นกำไลที่ดูแปลกตาอย่างยิ่ง แถมสัญลักษณ์ก็สวยและดูดีเอามากๆ
‘เวทน้ำ-การตามหาแห่งผู้พิทักษ์’
หลังสิ้นเสียงร่ายอาร์ติเฟกซ์แหวนคู่สีฟ้าในมือทั้งสองข้างของชีน่าแปล่งแสงขึ้น แสงสีฟ้าเคลือบไปทั่วกำไลข้อมืออันนั้น หลังจากนั้นมีข้อมูลลูกศรปรากฎขึ้นในความคิดของชีน่า
“ทางนั้นค่ะ”
ชีน่าชี้ไปยังทิศทางซึ่งมีบันไดมุ่งสู่ชั้น 11 ทันที โดยบันไดนั้นไม่อาจมองเห็นได้จากตรงนี้และมีเพียงเอเรนที่เคยไปชั้น11มาก่อนเท่านั้นที่รู้
“โฮ่..เจ๋งดีนิ..ดูท่าหากเอาเธอไปคงจะช่วยตามหาเด็กพวกนั้นได้ง่ายขึ้นจริงๆสินะ”
“ไว้ใจได้เลยค่ะ”
ชีน่ายิ้มอย่างดีใจขึ้นมา แล้วส่งกำไลอันนั้นคืนลูน่าไป
“อาจารย์คะ..หนูขอไปด้วยนะคะ..หนูสามารถใช้สกิลเทเลพอร์ทได้..จะต้องมีประโยชน์แน่ๆค่ะ”
“อืมฉันเข้าใจละ..ยังไงก็อยู่ใกล้ๆฉันเข้าไว้ล่ะ..เพราะมอนสเตอร์ในชั้นล่างๆลงไปนี้พวกเธอสู้มันไม่ไหวแน่ๆ”
หลังเอเรนกล่าวจบ ก็ได้ส่งคำเชิญร่วมปาตี้ให้กับลูน่าและชีน่า
เด็กสาวทั้งสองกดออกจากปาตี้เดิม แล้วตอบรับคำเชิญของอาจารย์ที่ปรึกษาตัวเอง
“ขอบคุณนะคะ/ขอบคุณค่ะ”
หลังพวกเธอเข้าร่วมปาตี้ ก็ต้องตกใจต่อเลเวลของอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างมาก
“เลเวล64 !!”
“ใช่แล้วล่ะ..ฉันเคยอยู่หน่วยอัศวินเวทมนตร์มาก่อน..แต่ตอนนี้ลาออกมาแล้วล่ะนะ..”
ชีน่าพยายามถามเหตุผลว่าทำไมถึงลาออก เพราะเห็นอาจารย์ที่ปรึกษายังอายุน้อยอยู่เลย ไม่น่าลาออกเพราะเกษียณแน่ๆ
“ไม่ต้องใส่ใจเรื่องของฉันหรอก..ตอนนี้รีบไปช่วยเพื่อนของเธอกันเถอะ”
“ขะ..เข้าใจแล้วค่ะ”
ชีน่าพยักหน้าแล้ววิ่งตามอาจารย์เอเรนไป
“ฉันจะไปช่วยนายแล้วนะ..อย่าเพิ่งตายนะเรเวล”
ลูน่ามองกำไลข้อมืออันนั้น แล้ววิ่งตามชีน่ากับอาจารย์ที่ปรึกษาไป
***
“โฮกกกกกกกกก”
[เดวิลฮิปโป] ฟาดหางที่เปลี่ยนเป็นสายฟ้าใส่ [สปาทอยด์] จนแผ่นดินแยกหลายกิโลเมตร ร้าวลึกไปจนถึงเพดาน
[สปาทอยด์] หลบได้แล้วใช้หอกแทงจนเกิดช็อคเวฟ
[เดวิลฮิปโป] กระโดดหลบ แต่ก็ต้องเจอ [สปาทอยด์] 2 ตัวไขว้ดาบกันเป็นรูปตัว X แล้วรัวเพลงดาบใส่ราวกับคอมโบสกิลของอาร์ติเฟกซ์มนุษย์
เพลงดาบลึกลับและรวดเร็วของอัศวินแห่งโครงกระดูกฟันรัวๆจนเลาะหนังของฮิปโปปีศาจออกจนหมด
แม้เลเวลของ [สปาทอยด์] จะต่ำกว่าอยู่1 แต่ด้วยการประสานงานอันยอดเยี่ยม และมีจำนวนที่มากกว่านั้น ทำให้ [เดวิลฮิปโป] ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันเลย ถึงอย่างงั้นการได้ขึ้นชื่อว่า สัตว์ปีศาจ มันไม่ได้มีความสามารถแค่นี้แน่ๆ
ฮิปโปสีดำ ร้องคำรามด้วยความโกรธ แล้วหุ้มร่างกายตัวเองด้วยเกราะโลหะที่เต็มไปด้วยสายฟ้าแลบไปมา จากนั้นพุ่งชน [สปาทอยด์] 3 ตัว จนร่างโครงกระดูกแตกกระจุยในพริบตา
[สปาทอยด์] ที่ถือดาบ และ หอกถูกกำจัดไปหลายตัว แต่สปาทอยด์ที่ถือโล่ก็วิ่งเข้ามากระแทก [เดวิลฮิปโป] จนลอยกระเด็น
[เดวิลฮิปโป] สร้างบอลสายฟ้าขนาดใหญ่ แล้วปล่อยถล่มพื้นจนเกิดระเบิดอย่างรุนแรงและมีควันรูปดอกเห็ดผุดขึ้น
การโจมตีของฮิปโปปีศาจนั้นทะลุพื้นดินจนข้ามทะลุชั้น และได้ยินเสียงของสัตว์ปีศาจที่ดุร้ายยิ่งกว่าคำรามขึ้นมาจากชั้นล่างจนแสบแก้วหู
เรเวลกับเซเลน่ามองภาพนั้นอย่างตาค้าง การต่อสู้ที่ประสาทสัมผัสของตัวเองตามไม่ทัน แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันสุดยอดเอามากๆ
"พลังของเลเวล50 มันเหนือจินตนาการเกินไปแล้ว"
เรเวลกำหมัดแน่นพร้อมกับมีเหงื่อไหลเต็มฝ่ามือ
ดันเจี้ยนรอบตัวตอนนี้เริ่มมีรอยร้าวหลายจุดเกิดขึ้น
"ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ..."
เซเลน่ามือสั่นเล็กน้อย
“ทุกคนตอนนี้ไม่ใช่เวลามาชมการต่อสู้นะครับ..รีบหนีกันก่อนเถอะ”
รูอันพยายามกล่าวเตือนหลายครั้ง ซึ่งเซซิเลียก็เห็นด้วยกับรูอันเหมือนกัน
หลังจากพวกเขาทั้งคู่พยักหน้าให้กันแล้วจึงรีบจับมือพาเรเวลกับเซเลน่าหนีไปทันที
“อ้ะ!!..เดี๋ยวก่อน”
“ตอนนี้หนีจากตรงนี้กันก่อนเถอะค่ะ”
เหล่าเด็กหนุ่มสาวพากันวิ่งหนีไปเรื่อยๆ โดยเลี่ยงการใช้แอเรียลบิน เพื่อไม่เป็นจุดเด่นเพราะไม่รู้ว่าชั้นนี้มีสัตว์ปีศาจกี่ตัวกันแน่
เมื่อวิ่งไปตามทางลัดเลาะไปตามซอกต่างๆเข้า อยู่ๆก็เจอกับตัวอะไรบางอย่างดักรออยู่
--------------------
[เคออสแมนติคอร์ (เทวทูตแห่งการเริ่มต้น)]
สัตว์ปีศาจ: LV90
เผ่า: สัตว์ผสม
รายละเอียด :
-สิ่งมีชีวิตที่ชนเผ่าโบราณดัดแปลงและสร้างขึ้น
-ผู้พิทักษ์คริสตัลมหาเวทมนตร์แห่งความมืด
--------------------
พวกเรเวลมองไปยังสิ่งมีชีวิตตัวนี้ที่หัวคล้ายมนุษย์หน้าตาน่าเกลียด มีฟันแหลมคม ลำตัวเป็นสิงโต และหางเป็นแมงป่อง นอกจากนี้ยังมีแผงคอที่เป็นเปลวเพลิงสีดำลุกท่วมติดอยู่
สิ่งมีชีวิตตัวนี้สูงเกือบ10เมตร
“นี่มันตัวบ้าอะไรกันเนี่ย!!"
พลังเวทมหาศาล แถมยังดูแข็งแกร่งสุดๆ สัตว์ปีศาจพวกเมื่อกี้เทียบไม่ติดเลย
เรเวลกับเซเลน่าผงะ ค่อยๆก้าวถอยหลังแล้วล้มลง
เซซิเลียเป็นเพียงคนเดียวซึ่งรู้รายละเอียดของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ แต่ไม่กล้าปริปากพูดออกมา
‘เลเวล90!!…นี่มันตัวอะไรกัน.…’
ทำไมถึงได้มีสัตว์ปีศาจที่เลเวลสูงขนาดนี้..นี่มันเกินกว่าที่จินตนาการเอาไว้มากเลย...มัน...
คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเซซิเลียเต็มไปหมด
“พวกเจ้าเป็นใครกัน.."
สิ่งมีชีวิตปริศนาตัวนั้นพูดออกมาด้วยภาษามนุษย์
312K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
