ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ความเดิมตอนที่แล้ว : ผมได้เดินทางไปที่มหาวงกตยักษ์ ไอรีน เพื่อช่วยอาสึกะ ชายในฝันของผม แม้ว่าระหว่างทางจะเจออุปสรรคบ้าง แต่ผมก็สามารถผ่านมันไปได้ และมาถึงคุกที่กักขังอาสึกะ และในขณะที่ผมช่วยอาสึกะ ออกมา เขาก็กัดคอผมคำนึง ทำให้ผมรู้ความลับของอาสึกะ เขาเป็น ว..แวมไพร์

3 วันก่อน....ขณะที่ผมออกเดินทางไปที่มหาวงกตยักษ์ ไอรีน
สถานการณ์ทางด้าน กองทัพออโดนอสที่กำลังยกทัพข้ามแม่น้ำโปซา กันอยู่
" อะไรนะ ท่านเมอซี่ เรายกทัพข้ามน้ำไม่สำเร็จหมายความว่าไง " จอมปราชญ์ ฮารุโตะ ผู้บัญชาการกองทัพสูงสุด ของอาณาจักร ออโดนอสพูดอย่างหัวเสียที่กองทัพเดินทางข้ามน้ำไม่สำเร็จ
" พวกเราโดนปลาปิรันย่า เมอเรีย โจมตีเรือ ท่านจอมปราชญ์ ฮารุโตะ ทำให้เรือที่เราสร้างมาพากันพังไปหมดเลย " เมอซี่ รองแม่ทัพสาว กล่าว
" แล้วทัพบก มัวทำอะไรอยู่ทำไมไม่โจมตีเมือง คิร่า " 
" ทัพบกของเราเอง ก็โดนฝูงผึ้งหยกต่อย จนอาการสาหัสกันหลายคน บ้างทิ้งอาวุธ บ้างร้องครวญคราง " ( เป็นฝีมือของ ทีโม อันนา และเอเลน ที่ใช้สัตว์เลี้ยงให้ไปขัดขวางกองทัพของ ออโดนอส ไม่ให้สามารถเคลื่อนทัพมาได้ )
" ทำไมถึงมีอุปสรรคมาขวางการเดินทัพแบบนี้  ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป อีกปีเราก็ตีอาณาจักรโปปุรอนไม่ได้ "
และในระหว่างที่สองแม่ทัพพูดกันอยู่ ก็ได้มีเงาของมังกรตัวหนึ่งบินลงมา พร้อมกับหญิงสาว ในชุดนักรบเผ่ามารสีแดงสด และอาวุธคู่กายของเธอเป็นเคียวเล่มใหญ่ ใช่แล้วเธอคือ เจ๊ ริโอล่า กับ มิโคโตะ มังกรสาวนั่นเอง
ทหารสวมชุดเกราะในค่ายทหารออโดนอส หลายร้อยคน รีบวิ่งเข้าไปขัดขวางการลงมาจากหลังมังกรของ เจ๊ ริโอล่า แต่กลับ ถูก ริโอล่า เตะกระเด็นปลิวไปเหมือนของเล่น คนแล้วคนเล่า ไม่มีใครสามารถสกัด การมาเยือนของเธอได้เลย
" นี่ ถ้ายังไม่ฟังที่ชั้นพูดละก็ ค่ายทหารเล็กๆ แบบนี้ หรือแม้กระทั่ง อาณาจักร ออโดนอส แม่จะบึ้มซะเลย " ริโอล่ากล่าว ขณะโยนทหาร และจอมเวทย์ แห่งออโดนอสไปมา ทุกคนต่างพากันหวาดกลัว กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า
" ต้อง ขอโทษด้วย ท่าน ริโอล่า ขออภัยที่เด็กๆ เสียมารยาท " จอมปราชญ์ ฮารุโตะกล่าว ด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ริโอล่าจึงปล่อยมือจากคอเสื้อทหาร และวางลงพร้อมกับปัดมือไปมา
" ข้ามีจดหมายจากเลาห์คอน ยูกะ ให้หยุดการรบในทันที แล้วยกทัพกลับ นครหลวง ออโดนอส "
" ครับได้ครับ ถ้าท่าน ริโอล่าพูดแบบนั้น ผมก็จะทำตาม " จอมปราชญ์ ฮารุโตะ นึกกลัวอยู่ในใจ ถ้าปล่อยให้ เจ๊ ริโอล่า อาละวาดละก็ กองทัพ ออโดนอส สงสัยจะวิบัติก็คราวนี้
และแล้วกองทัพออโดนอสที่จะบุกอาณาจักร โปปุรอน ก็ถอยทัพอย่างหมดสภาพ
*****
กลับมาทางด้านริวจิ และ อาสึกะ
ผมกับอาสึกะ เดินทางสำรวจดันเจี้ยนชั้นที่ 78 กันและพบว่ามันไม่มีทางออก จึงได้เดินทางลึกลงไปในดันเจี้ยน เพื่อไปให้ถึงชั้นที่ 100 ระหว่างทาง ก็ได้เจอกองทัพ มอนสเตอร์ พาเหรด ( ฝูงมอนสเตอร์จำนวนมาก ) ทำให้ต้องหลบซ่อนตัวกันบ้าง แต่ทุกอย่างปลอดภัยดี ผมกับเขาเดินทางอย่างไม่มีอันตราย จนลงมาถึงชั้นที่ 100
ที่นั่นประดับประดาด้วยโคมไฟ หินเวทย์มนต์ ดูสวยงาม มันสว่างมากราวกับเป็นเวลากลางวันก็ไม่ปาน ในที่ที่ควรจะมืดแบบนี้ รอบๆบริเวณ เต็มไปด้วยเสาน้ำแข็งสีฟ้าเต็มไปหมด ดูไม่เหมือนที่อยู่ของมิโนทอร์ ซักเท่าไหร่
แต่ในขณะที่ผมกับอาสึกะ กำลังลังเลที่จะเคลื่อนตัวต่อไปก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหน้า
มออออออออออออออออออออ
มันเป็นเสียงของ มิโนทอร์ ตัวใหญ่ ถือ ขวานระดับนภา เอาไว้ในมือ กำลังเดินเข้ามาเรื่อยๆ ผมที่ได้สติ ก่อน อาสึกะ จึงฟาดดาบเอ็กคาลิเบอร์ ออกไป
" เอานี่ไปกินซะ ไวเวิร์น แสลช "
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมม ฉัวะ ฉัวะ
เสียงของท่าไวเวิรืน แสลช เข้าเป้าอย่างจัง ผมนึกดีใจอยู่หลายวินาที ทว่า.....
มอออออออออออออออออออออ
มิโนทอร์กลับไม่เป็นอะไรเลย มันเดินเข้ามาจู่โจมผมกับอาศึกะทั้งๆที่โดนท่า ไวเวิร์น แสลชไปเต็มๆ
เคร้ง
เสียงปะทะกันของ ดาบกับขวานดังก้อง เป็นอาสึกะนั่นเอง เขาเอาดาบ แห่งพงไพร อาดาร์ส ของผมที่เหน็บไว้ข้างลำตัวผมออกมา แล้วตรงเข้าปะทะ มิโนทอร์ทันที
" ฟังนะ ริวจิ ระเบิดเสาน้ำแข็งรอบๆนี้ซะ " อาสึกะตะโกน เพราะเธอรุ้ดีว่า การล้มมิโนทอร์ อสูรระดับเพชรเป็นเรื่องยาก จึงคิดว่าควรระเบิด เสาน้ำแข็งทิ้ง เพื่อให้เพดานหล่นลงมาทับมัน ให้ตาย
ผมจึงทำตามที่เธอบอกทันที โดยร่ายคาถาเปลวไฟที่ร้อนแรงเป็นพิเศษ ไม่นานนักก็มีลูกไฟขนาด 1เมตร หลายสิบลูกรอบตัวผม ผมจึงพูดคาถาศักดิ์สิทธิ์ในทันที
"โอม ข้าแห่งเทพแห่งไฟ ผุ้สถิตย์อยู่เหนือท้องนภา โปรดมอบเปลวเพลิงที่จะแผดเผาสัตว์ร้ายนี้ให้มอดไหม้ไป ด้วยเถอะ เวทย์ไฟ ขั้น 10 เมเทโอสโตรม"
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม บรึ้มมมมมมมมมมมมมม
เสาน้ำแข็ง พากันทลาย จนเห็นทางออกของมหาวงกตยักษ์ ไอรีนอยู่ไม่ไกล ผมรีบวิ่งไปทันที โดยหันมาพูด กับอาสึกะ ก่อนที่เพดานจะถล่มลงมา
" อาสึกะ หนีกันเถอะ เพดานกำลังถล่มลงมาแล้ว"
" ไม่ ชั้นจะถ่วงเวลามิโนทอร์ไว้ให้เอง แล้วพบกันใหม่ข้างนอกในซักวันหนึ่ง " อาสึกะ กล่าวอย่างกล้าหาญ ราวผุ้กล้าคนหนึ่ง เธอต่อสุ้อย่างทรหดกับมิโนทอร์ อสูรระดับเพชรในตำนาน
เพดานค่อยๆทรุดตัวลงมาแล้ว ผมไม่มีเวลาคิด ได้แต่ทิ้ง อาสึกะ ให้สู้กับมิโนทอร์อยู่ที่นั่น ผมได้แต่วิ่ง วิ่ง ตรงไปที่ทางออก และแล้วผมก็เห็นแสงตะวันอยู่รำไร ผมหันกลับมาก่อนที่ประตูยักษ์ จะปิดลง
" แล้วเจอกันอาสึกะ ชั้นรู้ว่านายเอาตัวรอดได้ "
แล้วผมก็เดินออกจากประตูไป โดยไม่หันกลับมามอง อีกเลย ผมเชื่อว่ามิโนทอร์จะต้องพ่ายแพ้ต่อ อาสึกะ แน่ๆ ผมคิดอย่างนั้น
หลายชั่วโมงผ่านไป.....
ผมออกมาข้างนอกได้ โดย สวัสดิภาพ พร้อมกับการพังทลายของ มหาวงกตยักษ์ ไอรีน เสียงมันสะเทือนฟ้าดินอย่างมาก มีฝุ่นควันฟุ้งกระจายอยู่บริเวณโดยรอบ ในที่สุด คุกยักษ์ที่อาณาจักร ออโดนอสใช้คุมขังผู้คนมากว่าสามร้อยปีก็พังทลาย ผมได้แต่ยืนเบิกตาข้าง ด้วยความตกใจ และยืนรออาสึกะ จนเวลาล่วงเลยไปนาน หลายวัน แต่เขาก็ไม่ออกมา
' คงจะมีทางออกทางอื่นแน่ๆ อาสึกะ คงไปออกทางอื่นที่ไม่ใช่ทางที่เรามา ' ผมคิด และเดินไปจาก มหาวงกตยักษ์ ไอรีน ทันที เพื่อดำเนิน ภารกิจต่อไป.........
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป
A : แหม พระเอกนี่ทิ้งให้ อาสึกะ บู้ คนเดียวเลยนะ
B : ก็เรื่องนี้ ผู้หญิงต้องปกป้องผู้ชายนี่นา
C : ฮาเร็ม บันไซ
A : เจ้า C พูดถูกใจกรู ว่ะ เอาไป 10 บาท
C : ขอบคุณฮับ
A,B,C : แล้วพบกับพวกเราได้ใหม่ในตอนหน้า สวัสดีครับ จ้ายเจี้ยน