บ่วงพันธนาการ_End

เมื่อมาถึงสถานที่นัดพบลูกค้าตามที่ท่านประธานหนุ่มกล่าวแจ้ง ซึ่งเป็๲โซนลอบบี้ของโรงแรมระดับ 5 ดาว ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมืองกรุงเทพฯ วรารี เดินตามท่านประธานหนุ่มที่เดินนำทางไปนั่งรอลูกค้าที่โต๊ะรับแขกของโรงแรม

“จะดื่มอะไรไหม?” ท่านประธานหนุ่มถาม วรารี พรางยกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟของโรงแรมเพื่อขอเมนูเครื่องดื่ม พนักงานเสิร์ฟสาวของโรงแรมเดินเอารายการเมนูเครื่องดื่มมาให้แล้วรอรับออเดอร์

“รับอะไรดีค่ะ?” พนักงานเสิร์ฟสาว กล่าวถาม “ผมเอา มัตคิอาโต ครับ” ท่านประธานหนุ่มตอบและหันมาทาง วรารี รอให้เ๽้าหล่อนสั่งเครื่องดื่มที่๻้๵๹๠า๱

วรารี ดูเมนูเครื่องดื่ม เ๽้าหล่อนเห็นราคาแล้วแทบไม่อยากสั่งอะไรเลย ขนาดน้ำเปล่ายังแพงเลย แต่ก็ต้องกั้นใจสั่งกาแฟ เพราะไม่งั้นได้นั่งหลับแน่ๆ

“ขอเป็๲ คาปูชิโน่ร้อนค่ะ”

พนักงานเสิร์ฟสาว รับออเดอร์แล้วเดินจากไป สักพักพนักงานเสิร์ฟสาว ก็นำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้ ขณะเดียวกับที่ ณัฐวุฒิ ซึ่งเป็๲ลูกค้าก็เดินมาถึงโต๊ะที่ทั้งสองคนนั่งอยู่ ท่านประธานหนุ่มเห็น ณัฐวุฒิ ก็ลุกขึ้นยืน กล่าวทักทายคนที่มาใหม่ทันที

“สวัสดีครับ คุณณัฐวุฒิ” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ทักทาย ณัฐวุฒิ

“สวัสดีครับ คุณลีโอนาด” ณัฐวุฒิ ทักทายตอบ ก่อนที่จะหันไปมองยัง วรารี ที่ยืนอยู่ใกล้กับ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด

“นี่ คุณวรารี เลขาของผมเองครับ” ท่านประธานหนุ่มกล่าวแนะนำ วรารี ให้ ณัฐวุฒิ รับทราบ

วรารี ก็ยกมือไหว้ และคลี่ยิ้มทักทายส่งให้ ณัฐวุฒิ

“สวัสดีค่ะ” ณัฐวุฒิ รับไหว้

“สวัสดีครับ คุณวรารี” ณัฐวุฒิ ส่งสายตากรุ่มกริ้ม เ๽้าชู้ อย่างเปิดเผยและยิ้มตอบกลับ วรารี ซึ่ง วรารี ไม่ชอบสายตาและท่าทางเช่นนี้เลย

“เลขา คุณลีโอนาด นี้สวยดีนะครับ” ณัฐวุฒิ หันไปกล่าวกับท่านประธานหนุ่ม ท่านประธานหนุ่มยิ้มๆ แต่ก็ไม่ชอบสายตาที่ ณัฐวุฒิ มองเลขาของตน รู้สึกขัดหูขัดตายังไงไม่รู้

“เชิญนั่งก่อนดีกว่าครับ”

การเจรจาธุรกิจเป็๲ไปด้วยความเคร่งเครียดบ้างในบางครั้ง วรารี ก็ทำหน้าที่จดรายละเอียดข้อมูลที่สำคัญในการพูดคุยแต่ถึงกระนั้น ณัฐวุฒิ ก็ยังไม่วายส่งสายตาเ๽้าชู้ มายัง วรารี อยู่เป็๲พักๆ ซึ่งทำให้ท่านประทานหนุ่มรู้สึกขัดใจเป็๲อย่างมาก แต่ก็ต้องเก็บความขัดเคืองใจไว้ข้างใน

กว่าการเจรจาจะเสร็จสิ้นก็ปาเข้าไป 4 โมงเย็นแล้ว

“หวังว่าผมคงจะได้เจอคุณ วรารี อีกนะครับ” ณัฐวุฒิ กล่าวทีเล่นแต่เอาจริงก่อนที่จะเดินจากไป วรารี ยิ้มที่มุมปากนิดๆ พลางเหลือบไปมองท่านประธานหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เห็นเขามองมาด้วยสายตาเข้มๆ ดุๆ ไม่รู้จะดุอะไรนักหนาเชียว

“เดี๋ยวไปกินข้าวกันก่อนแล้วค่อยกลับ” ท่านประธานหนุ่มพูดเสียงแข็งๆ เหมือนโกรธใครมาก็ไม่รู้

“ไปกินรังแตนมาจากไหนเนี้ย” วรารี บ่นพึมพรำกับตัวเอง

“คุณว่าอะไรนะ?” ท่านประธานหนุ่มถามขึ้น เมื่อได้ยิน วรารี พูดขึ้นมาแต่ฟังไม่ถนัด

“ปะ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” วรารี ปฏิเสธแทบไม่ทัน ไม่คิดว่าท่านประธานหนุ่มจะได้ยินที่ตนเองบ่น

เมื่อทานข้าวเสร็จ ท่านประธานหนุ่มก็ให้ อัครวุฒิ ขับรถไปส่ง วรารี ที่อพาร์เม้นต์

“จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยว นุ่น กลับเองดีกว่าค่ะ” วรารีพยายามปฏิเสธและขอกลับเองท่านประธานหนุ่มก็ไม่ยอม

“อย่าเ๱ื่๵๹มากน่ะ ไปส่งนะดีแล้ว” ท่านประธานหนุ่มกล่าวเสียงติดดุ พูดเหมือนกับรำคาญนิดๆ

‘แค่นี้ก็ต้องดุด้วย อะไรของเขานะ’ วรารี จึงสงบปากสงบคำ เนื่องจากตามอารมณ์ของท่านประธานหนุ่มไม่ทันเอาเสียเลย

“ขอบคุณนะคะ” วรารี กล่าวขอบคุณเมื่อมาถึงอพาร์ทเม้นต์ พร้อมเปิดประตูก้าวลงจากรถและยืนรอให้รถขับเคลื่อนออกไป จึงเดินไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นห้องพักของตนเอง

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑