สะเทือนสวรรค์ สะท้านอสูร

ผู้คนตะลึงงัน สัตว์อสูรสายธาตุมีอยู่จริง นี่ไม่ใช่แค่ตำนานเล่าขาน บัดนี้สัตว์อสูรธาตุไฟปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าพวกเขา
หยุนยี่เชิ่งยิ้มด้วยแววตา ตอนที่จิวฟงแข่งปรุงโอสถกับซุนหยาง คราวนั้นเฮ่อโถวถึงกับเขียนจดหมายรายงานความผิดปกติ เฮ่อโถวคิดว่าจิวฟงมาจากสำนักฝึกตนธาตุไฟ แต่ความจริงแล้วเป็นเจ้าแมวดำที่เดินลอยหน้าลอยตาอยู่ในสำนักแพทย์เชิ่งหัวนี่เอง ที่เป็นผู้ระเบิดเตาปรุงโอสถจนแทบไม่เหลือซาก
“มีอยู่...จริงๆรึ” เสียงเจ้าสำนักท่านหนึ่งมีท่าทีเหม่อลอย
“ธาตุไฟ ไฟนั้นบริสุทธิ์ยิ่ง”
“แสดงว่าเรื่องที่ร่ำลือเป็นความจริง...”
ไม่ใช่มีแค่ตระกูลลี้และสำนักหนึ่งโลกาเท่านั้นที่รู้ถึงอัคคีธาตุซึ่งซ่อนเร้นอยู่ในตัวของเจ้าแมวดำ ทางเจ้าเมืองและผู้ติดตามอีกหลายคนก็ทราบเรื่องนี้ ช้าหรือเร็วความลับก็ต้องถูกเปิดเผย เช่นนี้สู้ให้ทุกคนได้เห็นถึงพลังอันสูงส่งที่สำนักหนึ่งโลกาครอบครองไม่ดีกว่าหรือ...
“ใจดำยิ่งนัก เป็นพันธมิตรกันก็น่าจะบอกเรื่องนี้ให้ข้าฟังบ้าง เหมือนเดิมไม่มีผิด หากไม่จวนตัวคงไม่ยอมเปิดเผยความลับ นี่แสดงว่าไม่มีทางเลือกอื่น” เฉียวฉื่อเหยียนแกล้งทำเป็นตัดพ้อ ป้านโหวลี่มองไปข้างหน้า เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบดุจน้ำในบ่อที่ไม่ถูกกระทบ
“พวกนั้นมาถึงที่นี่แล้ว...”
เฉียวฉื่อเหยียนเบิ่งตากว้าง มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นถึงความผิดปกติ ทว่าป้านโหวลี่ไม่ใช่คนพูดพล่อย นางแสร้งแสดงสีหน้าให้เรียบเฉย แต่ฝ่ามือของผู้มีปราณขั้นที่เก้านั้นเย็นเฉียบ!
เจ้าแมวดำกวัดแกว่งหางราวกับจะหยอกล้อ แสงเพลิงสีฟ้าบ้างก็สว่าง บ้างก็ริบหรี่ อัคคีธาตุสีฟ้าช่างร้อนแรงยิ่งนัก ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ดีกว่าหมู่วิหคอสูรที่ประจันหน้ากับเจ้าแมวดำ
เจ้าหางเพลิงย่างก้าวอย่างเชื่องช้า ขณะที่สิ่งมีชีวิตบนเวทีได้แต่ยืนตัวแข็ง ประหนึ่งคล้ายกับว่าพวกมันกำลังหยุดหายใจ ขณะนั้นเองป้านโหวลี่ก็ลุกขึ้น เขามองลงมาทางจิวฟงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวาน
“จิวฟง...ชนะแล้วได้อะไร แพ้แล้วได้อะไร” พูดจบชายผู้มีผมขาวก็ปิดปากนิ่ง ป้านโหวลี่ยืนตรงอยู่เช่นนั้น ดวงตาอันวาววับจ้องมาทางเด็กชาย
ชนะแล้วได้อะไร? แพ้แล้วได้อะไร? คำกล่าวราวกับเป็นภาษิตอันลึกซึ้ง ทุกผู้คนล้วนทบทวนคำพูดของป้านโหวลี่ ทว่าพวกเขาไม่เข้าใจคำพูดของคนแซ่ป้านเลยสักนิด หวงหยินฟาพลันมีนัยน์ตาลุกวาว ลี้เจ่ยมองศิษย์ผู้น้องแล้วพยักหน้าอยู่หลายหน คนแซ่ลี้พึมพำเบาอยู่ในลำคอ
“แพ้ชนะไม่ใช่เรื่องสำคัญ...”
เจ้าเปี๊ยกเงยหน้ามองปะรำ เด็กชายประสานมือพร้อมกับก้มหัว ฝ่ายเจ้าแมวดำผู้ชาญฉลาดร้องหง่าวหนึ่งครั้งแล้วเดินกลับมาหาคู่พันธสัญญา ขณะที่ผู้คนกำลังงุนงงอยู่นั้น จิวฟงก็หยิบโอสถประสานกายาขึ้นมากลืนกิน
เจ้าเปี๊ยกถ่ายปราณเข้าไปในหยาดโลหิตอสูรอันสดใส ร่างของเจ้าแมวดำค่อยๆจางลงๆแล้วพุ่งวูบเข้าไปในตันเถียนของเด็กชาย ทันใดนั้นดวงตาของจิวฟงก็กลายมามีสีแดง ขนดำอันอ่อนนุ่มขึ้นทั่วร่าง กรงเล็บแข็งแกร่งประดุจเหล็กกล้า ที่ปลายหางมีเพลิงอัคคีที่ลุกโชติช่วง
แพ้...จิวฟงที่ทำผิดระเบียบการแข่งขันย่อมต้องแพ้ แต่แพ้ชนะไม่ใช่สิ่งที่สำนักหนึ่งโลกาคำนึงถึง พวกเขามาที่นี่เพื่อประกาศศักดา อย่างไรเสียวันนี้ผู้คนจะต้องจดจำจิวฟงแห่งสำนักหนึ่งโลกา!
ลูกเพลิงสีฟ้าพุ่งวูบวาบ ไฟอันร้อนแรงพุ่งออกจากปลายหางแล้วหมุนวนทั่วร่างของเด็กชาย ทันใดนั้นลูกไฟขนาดกำปั้นก็พุ่งตรงไปเบื้องหน้า แล้วแสงสีฟ้าก็แตกกระจายเป็นลูกเพลิงลูกย่อยๆ
หย่อมไฟติดขนวิหคอสูรแล้วลุกไหม้ สัตว์อสูรทั้งสี่สิบร้องครวญครางอยู่ไม่หยุด ไม่เพียงเท่านั้น ลูกเพลิงยังพุ่งไปหาฮุ่ยชาและเหล่าผู้ฝึกตน เพียงเศษไฟสีฟ้าสาดติดเสื้อผ้าอาภรณ์ เปลวไฟก็ลามเลียอย่างรวดเร็ว ผู้คนมองมาที่เจ้าเปี๊ยกอย่างหวาดผวา ครึ่งอสูรหางเพลิงก้าวย่างไปทางใด เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังไปทั่ว ผู้คนทั้งหมดแทบหยุดหายใจ ผู้ชมขนลุกกับภาพที่เห็น
ขณะนั้นเองเจ้าเปี๊ยกก็หยุดความเคลื่อนไหว เด็กชายสะบัดมือหนึ่งครั้ง เปลวเพลิงที่ตนเองสร้างขึ้นก็พลันมอดดับ ครึ่งอสูรตาแดงหยิบกระดาษแผ่นใหญ่ๆขึ้นมา เด็กชายเขียนอักษรด้วยลายมือตัวบรรจง
“รับรักษา คิดราคาไม่แพง”
“...”
ผู้คนนิ่งเงียบไร้คำพูด ขณะนั้นเองผู้ฝึกตนคนหนึ่งก็ตะเกียกตะกายมาหาเจ้าเปี๊ยก เด็กชายรีบปรี่เข้าไปหาคนผู้นั้น เขาตรวจดูบาดแผลน้อยใหญ่ให้คนไข้อย่างเป็นห่วง
แพทย์ตัวน้อยเยียวยาอย่างช่ำชอง เขาใช้โอสถหิมะขาวป้ายไปตามรอยไหม้ แผลเพลิงไหม้จางหายไปอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ ยังเหลือเพียงรอยแดงจางๆที่ทิ้งไว้ ผู้ฝึกตนผู้นั้นมีสีหน้าโล่งอก จิวฟงเรียกเก็บค่ารักษาเพียงร้อยเหรียญเงินซึ่งไม่ได้นับว่าแพงอะไร
ชายผู้นั้นยื่นวิหคในครอบครองให้จิวฟงรักษา เจ้าเปี๊ยกถ่ายปราณที่มีไออสูรเจือปนลงบนโอสถเม็ดขาว ทันทีที่ไอเย็นแผ่ออกมา จิวฟงก็บิเม็ดยาให้แตกแล้วป้ายผงยาไปตามบาดแผลของวิหคอสูร ไม่กี่อึดใจแผลนั้นก็ฟื้นฟู เจ้าเปี๊ยกคิดค่ารักษาอีกร้อยเหรียญเงิน
คนแล้วคนเล่าต่อแถวรักษา จิวฟงได้ทั้งเงินและได้แสดงทักษะก็ยิ้มหน้าแป้น ผู้คนด้านล่างส่งเสียงฮือฮา เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กดังไปทั่ว
“รักษาได้แม้กระทั่งสัตว์อสูร”
“สำนักหนึ่งโลกายิ่งใหญ่เหลือเกิน”
“ก่อนหน้านี้จิวฟงคงถูกบีบคั้น ได้ยินว่าผู้เป็นแพทย์ทุกคนมีคุณธรรม!”
...
ทั้งคนทั้งสัตว์อสูรต่างก็ได้รับการเยียวยาเรียบร้อย ขณะนั้นเองจิวฟงก็ไล่ผู้ฝึกตนและสัตว์อสูรให้ออกห่าง คนทั้งหลายทำหน้าสงสัย แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเขาย่อมทำตามคำสั่งของเจ้าเปี๊ยกโดยไม่ขัดขืน
เจ้าเปี๊ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ทันใดนั้นเพลิงที่ปลายหางของจิวฟงก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง เพลิงอันร้อนระอุพุ่งตรงไปยังจุดต่างๆ ในเขตอาคมบนเวทีนั้นร้อนผ่าว ผู้ฝึกตนส่งเสียงครวญครางอีกครั้ง
จิวฟงฉีกกระดาษอย่างไม่เร่งรีบ เขาเผากระดาษแผ่นเดิมทิ้งแล้วเขียนข้อความใหม่ ลายมือราวกับหงส์เหิน จิวฟงอ่านข้อความนั้นแล้วยิ้มหน้าแป้น
“รับรักษา คิดราคาพิเศษ”
“...”
ภาพที่ผู้ชมเห็นราวกับภาพฉายซ้ำ ผู้คนต่อแถวมารับการรักษา เจ้าเปี๊ยกรับเงินมาแล้วไล่ลูกค้าให้ถอยห่างออกไป พวกลูกค้ารู้ชะตากรรมดีแต่ก็ไม่อาจกระทำการอันใด หากไม่ยอมจ่ายเงินให้จิวฟง ความทุกข์ทรมานจากบาดแผลก็ไม่มีวันจางหาย สละเหรียญเงินเพื่อแลกกับการที่ไม่ต้องทนทุกข์...เพียงชั่วคราวก็ยังดี
ยิ่งรักษามากรอบ เจ้าเปี๊ยกก็ยิ่งคิดค่ารักษาแพงขึ้น แต่จะให้ผู้ฝึกตนทำอะไรได้ ในเมื่อเขตอาคมยังไม่เสื่อมสลาย พวกเขาย่อมไม่มีทางออกไปด้านนอกอยู่แล้ว ทางสำนักปฐพีพิฆาตก็บอกชัดว่าแม้จะยอมแพ้ แต่ก็ต้องอยู่บนเวทีจนครบหนึ่งชั่วยาม ฟ่านหม่านซือกำหมัดแน่น ใบหน้าของเจ้าสำนักปฐพีพิฆาตแดงก่ำ กติกาที่มีไว้เพื่อสกัดจิวฟงย้อนกลับมาทำลายตนเอง
ใกล้จะครบหนึ่งชั่วยามเต็มที แน่นอนว่าเจ้าเปี๊ยกย่อมมีท่าทีที่เสียดาย เขานั่งจ๋องแล้วเขียนตัวหนังสือลงบนกระดาษขาว ขณะเดียวกันเขาก็แสดงหน้ารู้สึกผิด
“การรักษารอบสุดท้าย ขอทุกอย่างที่พวกเจ้ามีอยู่ ไม่เช่นนั้นจะเผาทุกอย่างให้เหี้ยน!”
“ไอ้เตี้ยนี่โคตรเลวเลย!” เสียงของผู้คนที่อยู่ใกล้เวทีร้องดังลั่น
สุดท้ายไม่มีใครเหลืออะไรติดตัว ทั้งศาสตราเวท ทั้งทรัพยากร ทั้งเครื่องป้องกันถูกยึดไปจนสิ้น ผู้ฝึกตนและสัตว์อสูรต่างมองมาที่จิวฟงด้วยแววตาหวาดผวา เจ้าเปี๊ยกถอดร่างอสูร เด็กชายยิ้มแป้นแล้วเอ่ยกับคนทั้งหมดด้วยเสียงดัง
“ยินดีด้วย! พวกเจ้าทั้งหมดอยู่รอดปลอดภัย ทุกคนได้ผ่านเข้าไปแข่งในรอบหน้า มีเพียงแค่ข้าที่ตกรอบ!”
ทางสำนักหนึ่งโลกาส่งเสียงไชโยโห่ร้อง นี่ช่างเป็นการแพ้ที่ประหลาดแบบสุดๆ ผู้แพ้มีสีหน้าระรื่น แต่ผู้เข้ารอบมีสีหน้าหมองคล้ำ จิวฟงไม่รอให้อาคมเสื่อมสลาย เมื่อได้สมบัติมาหมดแล้วก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องอยู่บนเวทีอีกต่อไป
“ท่านแมวดำ เผาเขตอาคมให้ด้วย!”
“หง่าว”
แมวดำเชิดหน้าแล้วร้องรับด้วยอาการขี้เกียจขี้คร้าน เพลิงอันร้อนแรงเผาไหม้เขตอาคมจนเสื่อมสลาย คนบนเวทีขนลุกซู่ นี่ย่อมแสดงว่าที่ผ่านมาจิวฟงออมมือ ไม่เช่นนั้นชีวิตของเขาคงดับสิ้นไปแล้ว
ไม่ต้องรอให้ประกาศสิ้นสุดการแข่งขัน เจ้าเปี๊ยกก็กระโดดดึ๋งลงมาจากเวทีพร้อมด้วยสัตว์อสูรในพันธสัญญา ผู้คนต่างหลีกทางให้ทั้งสอง แต่ละคนล้วนถอยห่างจากเจ้าเตี้ย แม้จะเห็นสายตาหวาดกลัวที่มองมา จิวฟงก็หาได้ใส่ใจไม่ เขาเดินกลับไปยังพวกคนจากสำนักหนึ่งโลกา เดินไปหาพวกเจ้าอ้วนและศิษย์พี่แซ่หวัง ยิ้มให้ชุนจางมินแล้วก็ทักทายพวกแพทย์ทั้งหลาย แล้วจิวฟงก็ประกาศด้วยเสียงดังลั่นอย่างภาคภูมิใจ
“จิวฟงเป็นตัวแทนสำนักหนึ่งโลกา ข้ารีดไถทรัพย์สินของคนทั้งหมดมาได้แล้วขอรับ!”
“จะป่าวประกาศทำไมกัน!” ชุนจางมินแว้ดใส่เจ้าเตี้ยจอมโลภ
แผนการของสำนักปฐพีพิฆาตพังพินาศ จิวฟงเพียงคนเดียวเล่นเอาป่วนไปทั่ว ลงแสดงความรู้สองครั้งทว่ากลับสร้างความเสียหายหนัก ถึงตอนนี้ไม่ว่าอะไรก็หยุดความโด่งดังของสำนักหนึ่งโลกาไม่ได้
ฟ่านหม่านซือกัดฟันจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ แม้แต่ฮุ่ยชาศิษย์เอกของสำนักยังถูกรัศมีของเจ้าเปี๊ยกกลบเสียสิ้น ในตอนนี้เหลือเพียงความหวังสุดท้าย ฟ่านหม่านซือหวังว่ามู่ฉีเชิ่งจะสังหารเจ้าเปี๊ยกได้
“ชื่อของสำนักหนึ่งโลกาผูกติดกับจิวฟง จิวฟงตายทุกอย่างก็จบ” แววตาของฟ่านหม่านซือฉายแววอำมหิต
สำนักหนึ่งโลกาไม่ได้ร่วมแสดงความรู้รายการอื่นในวันนี้ แต่ถึงกระนั้นเหล่าศิษย์ยังไม่จากไปไหน พวกเขากระจายไปยังเวทีต่างๆเพื่อชมการแข่งขัน ขณะที่ผู้อาวุโสและเจ้าสำนักก็อยู่บนกระโจมเหินหาว ฝ่ายเจ้าเปี๊ยกชักชวนพวกเจ้าอ้วนและชุนจางมินให้ไปชมศาสตร์แห่งการพยากรณ์ที่เวทีด้านขวาสุด
เมื่อเดินไปถึงที่นั่น จิวฟงก็เห็นว่าผู้ชมต่างเงียบกริบ สายตาทุกคู่จ้องมองไปบนเวที พวกเขาต่างก็จับจ้องไปที่หญิงสาวนางหนึ่ง รูปโฉมของนางงดงามนัก แววตาช่างดึงดูดผู้คน
นางโปรยดอกเหมยด้วยท่าทีอ่อนช้อย กลีบดอกเหมยร่วงหล่นแต่แล้วก็ปลิวฟุ้ง กลีบดอกเหมยสีชมพูปลิววนรอบตัวนาง คล้ายกับว่าในตอนนี้หญิงสาวกำลังร่ายรำ
แต่แล้วกลีบดอกเหมยก็พลันร่วงโรย กลีบดอกไม้กระทบพื้นแล้วร้อยเรียงเป็นตัวอักษร ที่เบื้องหน้าของหญิงสาวมีตัวอักษรตัวใหญ่แค่สองคำ คำนั้นก็คือ‘เคราะห์ภัย’
เสียงปรบมือดังลั่น การควบคุมเหมยพยากรณ์ไม่ใช่เรื่องง่าย นี่นับเป็นศาสตร์ทำนายชั้นสูง แม้แต่หยินยู่หานที่อยู่บนปะรำถึงกับหรี่ตามองหญิงสาวนางนั้น
ครู่เดียวพวกเขาก็กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง คำว่า‘เคราะห์ภัย’ที่ร้อยเรียงด้วยกลีบดอกเหมยสีชมพูชวนให้รู้สึกขนลุก แม้ตัวหนังสือจะงดงามทว่าดูลึกลับ ดูไปคล้ายกับอักษรที่เขียนในงานศพก็ไม่ปาน
กรรมการลังเลใจอยู่พักใหญ่ สุดท้ายเขาก็เดินไปหาหญิงสาวเพื่อขอคำขยายความ กรรมการไม่รู้ว่าหญิงผู้นี้จะยอมเผยอปากพูดหรือไม่ ที่ผ่านมาไม่มีผู้ใดได้ยินนางเอ่ยถ้อยคำ ไม่รู้ว่านางไม่พูด...หรือว่าเป็นใบ้
หญิงสาวเพ่งตัวอักษรอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา นางไม่ได้เปล่งวาจา หากแต่ใช้ปลายนิ้วงามงอนชี้มาที่จิวฟง ผู้คนหันขวับมองมาที่เด็กชาย จิวฟงกลอกตามองซ้ายขวา ทันใดนั้นเด็กชายก็พยักหน้าแล้วยิ้มแฉ่ง เจ้าเปี๊ยกชี้ไปยังหยุนเหมยลี่ที่ยืนอยู่ข้างหลัง แล้วเขาก็ปรบมือแปะๆ
“แม่นมากๆ! แม่นอย่างกับตาเห็น!”
“ข้าหมายถึงแกนั่นแหละเจ้าเตี้ย!”
ในที่สุดหญิงสาวก็ยอมเปิดปากพูด...โดยไม่ได้ตั้งใจ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ ๑๗๐ เคราะห์ภัย

คล้ายกับเรื่องสะเทือนสวรรค์ สะท้านอสูร ที่คุณอ่าน

สะเทือนสวรรค์ สะท้านอสูร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ ๑๗๐ เคราะห์ภัย

คล้ายกับเรื่องสะเทือนสวรรค์ สะท้านอสูร ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้