ตอนที่ 2 (4)
เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงต้องโกหกถังเฮ่อว่าตัวเองไม่ได้ไปบาร์มูนไลท์เป็ประจำ เพียงแต่ด้วยสัญชาตญาณแล้ว เขาไม่อยากให้ถังเฮ่อมองว่าเป็คนเสเพล เอาแต่เที่ยวบาร์ และเปิดห้องกับผู้ชายตามอำเภอใจ แต่หลังจากครั้งนั้นก็ไม่เคยไปบาร์มูนไลท์อีกเลยจริงๆ เขากลัวว่าจะไปเจอขี้เมาน่าขยะแขยงแบบนั้นอีก
ถังเฮ่อฟังตู้เจี้ยนโยวแต่งเื่ไร้สาระ พูดว่าไม่ได้ไปบาร์บ่อยอะไรเทือกนั้น ไม่ใช่ว่าเคยร้องเพลงประจำอยู่ที่นั่นเหรอ ดูจากสถานการณ์ในวันนั้นแล้ว เกรงว่าทุกคนในบาร์แทบจะรู้จักเขากันหมดแล้วไหม กัปตัน!
อย่างไรก็ตาม ถังเฮ่อไม่ได้เปิดโปงคำโกหกเล็กๆ ของตู้เจี้ยนโยว อันที่จริงหลังจากครั้งนั้นถังเฮ่อยังไปที่บาร์มูนไลท์อีกสองสามครั้ง แต่ไม่เจออีกฝ่ายเลยตามคำพูดของเ้าตัว ที่แท้หลังจากเกิดเื่นั้นก็พยายามหลีกเลี่ยงถึงไม่ได้เจอกันนี่เอง
ถังเฮ่อพยักหน้าให้ตู้เจี้ยนโยวเป็การยอมรับคำอธิบาย ตู้เจี้ยนโยวเห็นอีกฝ่ายไม่พูดจึงทำได้เพียงรวบรวมความกล้าอีกครั้ง “อืม ประธานถังครับ คือว่า ผมอยากขอบคุณผู้มีพระคุณในวันนั้นมาตลอด เพียงแต่ตอนนั้นรีบร้อนออกไป ลืมทิ้งช่องทางติดต่อไว้ ไหนๆ พวกเราก็บังเอิญเจอกันอีกครั้งในวันนี้ แสดงว่ามีวาสนาต่อกัน ผมอยากเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อเป็การแสดงความขอบคุณของผม ได้ไหมครับ” ตู้เจี้ยนโยวจงใจเพิกเฉยเื่ที่วันนั้นเป็เ้าตัวเองที่รีบหนีไป แถมยังพูดอย่างสง่าผ่าเผยอีกว่า ‘ต่อไปไม่เจอกัน’ ทว่าตอนนี้กลับถามด้วยท่าทีออดอ้อนอย่างไร้ยางอาย
ถังเฮ่อจ้องมองท่าทางเสแสร้งของตู้เจี้ยนโยว ออดอ้อนเสียงหวานแบบนี้คิดจะข่มขวัญใครกัน เขาเขยิบตัวออกห่างหนึ่งก้าวอย่างแเี เอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ “ผมยุ่งมาก ถ้าคุณแก้งานเรียบร้อยแล้วค่อยมาคุยเื่นัดเวลากับผมอีกทีแล้วกัน” ถังเฮ่อแสร้งทำท่าเข้มงวดจริงจัง ไม่ให้เื่ส่วนตัวมาข้องเกี่ยวกับเื่ธุรกิจ ปฏิเสธด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง
“งั้นควรติดต่อคุณยังไงดี ผมไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของคุณนะ” ไม่ได้เชี่ยวชาญอะไร แค่่แรกที่เพิ่งก่อตั้งบริษัท เพื่อดึงดูดลูกค้าเลยต้องฝึกศิลปะการฟังไม่ออกว่าอีกฝ่ายปฏิเสธและฝึกหน้าด้านหน้าทนเข้าไว้ ขณะนี้ตู้เจี้ยนโยวจึงถามออกไปทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
ต้องรู้อยู่แล้วสิว่าให้นัดเวลากับซูอันน่ะ! ไม่อย่างนั้นวันนี้จะเจอกันได้อย่างไร แต่ถังเฮ่อที่แอบซ่อนเล่ห์เหลี่ยมไว้เหมือนกันนั้นก็ไม่โง่ถึงขนาดตอบออกไปแบบนั้น เขาหยิบนามบัตรส่วนตัวส่งให้ตู้เจี้ยนโยว “คุณโทรหาผมเบอร์นี้ได้” ตู้เจี้ยนโยวหยิบนามบัตรของตัวเองออกมาแลกกับถังเฮ่ออย่างตื่นเต้นเช่นกัน ขณะที่กำลังแลกนามบัตรกันอยู่นั้น นิ้วมือของตู้เจี้ยนโยวแตะโดนนิ้วของฝ่ายตรงข้ามเบาๆ โดยไม่ตั้งใจ
ถังเฮ่อไม่ได้หลบเลี่ยง ทว่าสีหน้าไร้อารมณ์
หลังจากส่งตู้เจี้ยนโยวกลับไปแล้ว ประธานถังกลับไปที่ห้องทำงานของตนอย่างพึงพอใจราวกับได้รับชัยชนะจากา สีหน้าที่จงใจทำเป็ขึงขัง่ที่เผชิญหน้ากับตู้เจี้ยนโยวนั้น ตอนนี้กลับผ่อนคลาย แถมยังคลี่ยิ้มสดใส ทำให้ซูอันที่เข้ามาทีหลังได้แต่นิ่งอึ้ง ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยเห็นถังเฮ่อยิ้มมาก่อน มิตรภาพระหว่างเธอกับเขาไม่ว่าจะเป็เื่งานหรือส่วนตัวก็กินเวลาเกินสิบปีแล้ว นอกจากร่างเปลือยล่อนจ้อน เธอล้วนเคยเห็นถังเฮ่อมาหมดทุกรูปแบบแล้ว แต่ท่าทางตรงหน้าที่ดูป่วยไร้สติเหมือนกับรอบข้างไม่มีใครนั้นไม่ได้เห็นกันบ่อยๆ ซูอันขนลุกชัน รีบถอยออกจากห้องทำงานอย่างอดไม่ได้ เื่ใหญ่อะไรไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน ตอนนี้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว อย่าโง่ไปกระตุ้นโรคประสาทเด็ดขาด
ส่วนฝั่งของตู้เจี้ยนโยวที่เผชิญกับท่าทีที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของถังเฮ่อนั้นกลับไม่เข้าใจ อีกฝ่ายดูเหมือนไม่อยากสนใจตน แต่กลับให้นามบัตรส่วนตัวมา ดูเหมือนเกลียดตน แต่กลับไม่หลบหลีกการัั ถังเฮ่อคนนี้เป็คนอย่างไรกันแน่ เข้าไม่ถึงจริงๆ ท่าทีคลุมเครือแบบนี้ทำให้ตู้เจี้ยนโยวจั๊กจี้หัวใจชะมัด
โอ๊ย! ไม่สนแล้ว จัดการเื่ที่ประธานถังมอบหมายก่อนค่อยว่ากัน แบบนี้ถึงจะมีข้ออ้างโทรไปหา
ความพึงพอใจของถังเฮ่อค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดตามเวลาที่ผ่านไปวันแล้ววันเล่า เดิมทีเขาคิดว่าในคืนวันที่ให้นามบัตร ตู้เจี้ยนโยวจะโทรหาอย่างอดใจไม่ไหว หรือไม่ก็ส่งข้อความผ่านแอปพลิเคชันสื่อสาร ดังนั้นหลังจากกรอกเบอร์ของตู้เจี้ยนโยวในบัญชีผู้ติดต่อและให้มือถือค้นหาผู้ติดต่อที่ตั้งค่าไว้อัตโนมัติ เขาก็จ้องข้อความด้วยความรุ่มร้อนใจทั้งคืน จนกระทั่งเที่ยงคืนถึงทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ทิ้งมือถืออย่างหงุดหงิดแล้วไปนอน
ถึงอย่างนั้นวันที่สอง วันที่สาม...จากวันจันทร์จนถึงวันนี้ซึ่งเป็เวลาเลิกงานในวันศุกร์แล้ว ตู้เจี้ยนโยวคนนี้กำลังทำอะไรกันแน่ ไม่รู้เหรอว่าการที่เอานามบัตรของคนเขาไปแล้วไม่โทรหรือส่งข้อความมาเลยมันเสียมารยาทมาก ถังเฮ่อกำลังจ้องมือถือด้วยอาการเดือดปุดๆ เตรียมจะเช็กว่ามือถือพังหรือเปล่า แต่แล้วกลับถูกเสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวทำเอาใจนเกือบปามือถือในมือทิ้ง
เขาเห็นว่าคนที่โทรมาคือตู้เจี้ยนโยวที่ทำให้คิดถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เอ่อ ไม่ใช่ คือตู้เจี้ยนโยวที่ทำให้โมโหจนยากจะสงบใจนั่นเอง จึงตั้งใจปล่อยให้มือถือดังอยู่สามสี่ครั้งก่อนค่อยรับ เขาควบคุมความตื่นเต้นในน้ำเสียงก่อนเอ่ยทุ้มต่ำออกไปว่า “ฮัลโหล ถังเฮ่อครับ”
เสียงใสกังวานที่ทั้งเหนื่อยล้าและร่าเริงของตู้เจี้ยนโยวดังขึ้นจากปลายสาย “สวัสดีครับประธานถัง ผมเจี้ยนโยวนะ ตอนนี้แก้สิ่งที่คุณ้าเสร็จเรียบร้อยสักที แล้วก็หาคนมาถ่ายคลิปสั้นแบบคร่าวๆ แล้ว ผมทำอยู่หลายวันเลยนะเนี่ยกว่าจะเสร็จ ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณพอจะมีเวลาดูรึเปล่า”
คำว่า ‘มีเวลาๆ’ ผ่านหัวของถังเฮ่อมาสู่ลำคอ แปรเปลี่ยนเป็ประโยคที่แสร้งสงวนท่าทีปนลำบากใจว่า “ตอนนี้เหรอ แต่ผมเลิกงานแล้ว กำลังจะไปกินมื้อเย็น”
1K
