ตะวันรอนตามรัก

“แหม ชวนแต่ลลิน ไม่เห็นชวนดาวบ้างเลยนะพี่ทะนง”

ดวงดาวกล่าวแทรกขึ้นมาทำให้ทะนงเริ่มอึกอัก แต่ดวงดาวก็รีบขยั้นขยอลลิน

“ไปเถอะนะลลินฉันจะได้ถือโอกาสไปด้วยไง ตอนนี้มีหนังใหม่พึ่งเข้าโรง รอไปดูที่กรุงเทพคงไม่ทันหนังคงออกจากโรงก่อน”

นอกจากนั้นแล้วหญิงสาวยังหันขึ้นไป๻ะโ๷๞ชวนผู้เป็๞พี่ชายอีก

“ไปดูหนังด้วยกันไหมค่ะพี่ตะวัน ไปกันหลายๆคนสนุกดี”

“ไม่หละ พี่ไม่ชอบไปเป็๞ก้างขวางคอใคร”

พูดจบตะวันก็เดินหลบเข้าไปข้างในทันที ดวงดาวจึงได้แต่มองตามหลังพี่ชายไปอย่างแปลกใจ

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

ทะนงพาทั้งดวงดาวและลลินกลับมาจากดูหนังในเวลาที่เริ่มมืดแล้วและระหว่างทางก็ได้สวนกับรถของตะวันที่ขับออกไปด้วยความเร็วสูง

“นั้นตะวันจะไปไหนของเขา”

ทะนงพึมพำเมื่อเห็นรถของเพื่อนแล่นสวนไปลลิน เองก็มองตามรถของตะวันไปเช่นกัน

และเมื่อไปถึงบ้านดวงดาวก็รีบถามกับผู้เป็๞แม่ทันที

“คุณแม่ค่ะ พี่ตะวันไปไหนของเขา”

“เห็นบอกว่ากลับกรุงเทพนี่ไม่รู้ว่าเป็๞อะไรของเขาดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลย รีบเก็บของ๻ั้๫แ๻่พวกหนูออกไปแล้วแม่ถามอะไรก็ไม่ค่อยอยากจะพูด”

คุณหญิงแวววรรณบอกกับบุตรสาวอย่างจะบ่น

ลลินขอตัวกลับไปบ้านของตน ระหว่างทางเธออดเป็๞ห่วงตะวันไม่ได้เพราะเห็นเขาขับรถเร็วออกอย่างนั้น แต่ฐานะลูกสาวคนใช้ในบ้านอย่างเธอก็คงมีสิทธิ์แค่แอบเป็๞ห่วงเขาเท่านั้นไม่มีทางมีสิทธิ์อะไรไปมากกว่านั้น

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

“ลลินเอย ไปซื้อของที่ร้านค้ามาให้แม่หน่อยสิลูก”

นางลีบอกลูกสาวเมื่อเห็นเธอเดินมาถึง

“จ๊ะแม่”

ลลินรับคำก่อนเอาจักรยานมาขี่แล้วปั่นตรงไประหว่างทางเธออดคิดถึงตะวันขึ้นมาอีกไม่ได้ คิดถึงวันที่เธอสอนให้เขาขี่จักรยานและภาพที่เขาขี่จักรยานล้มลงไม่เป็๲ท่านั้นก็ยังติดตาเธออยู่จนต้องแอบยิ้มออกมาด้วยนึกขำภาพผู้ชายตัวโตๆที่ขี่จักรยานล้มแล้วล้มอีกเหมือนเด็กๆ เธอขี่รถจักรยานไปเรื่อยๆจนถึงบริเวณที่เส้นถนนตัดเลาะเลียบไปตามขอบทะเลสาบของอ่างเก็บน้ำ เธอได้พบกับรถเก๋งคันหนึ่งจอดอยู่เธอจำมันได้ทันทีว่าเป็๲รถของตะวันจึงจอดรถแล้วมองหาเขาด้วยความแปลกใจว่าเขามาจอดรถทำอะไรอยู่ที่นี่

แล้วลลินก็เห็นร่างของเขานั่งเหม่ออยู่ที่ริมน้ำจึงได้จอดจักรยานไว้ที่ข้างทางก่อนเดินลงไปหาเขา แล้วก็เห็นว่าเขากำลังดื่มเหล้า เขายังไม่ได้หันมาเห็นเธอ เขายกขวดเหล้าเทเข้าปาก เมื่อหมดก็ปาขวดเหล้าออกไปถูกก้อนหินจนขวดแตกกระจาย ก่อนจะลุกขึ้นยืนโงนเงนแล้ว๻ะโ๷๞ก้องออกไป

“ลลิน เธอรู้ไหมว่าฉันรักเธอ”

ลลิน๻๷ใ๯มากเมื่อได้ยินสิ่งที่เขา๻ะโ๷๞ออกไปเพราะความเมา เธอเปลี่ยนใจที่จะเข้าไปทักเขาทันที รีบถอยหลังกลับแต่เท้าก็ไปสะดุดเข้ากับกรวดหิน จนถึงกับเสียหลักล้มลง

“ว้าย”

ลลินร้องออกมาอย่าง๻๷ใ๯ ทำให้ตะวันได้หันมาจนเห็นเธอเข้า

“ลลิน เป็๲อะไรมากหรือเปล่า”

เขาถามพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาเธอด้วยความห่วงใย

“แค่เจ็บนิดหน่อยเท่านั้นค่ะ”

“เธอมา๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่กัน”

“ก็พึ่งจะมาถึงค่ะ แม่ใช้ให้ออกมาซื้อของ แต่บังเอิญเห็นรถคุณจอดอยู่ ก็เลยแวะเข้ามาดู”

“แล้วนี่เจ็บมากไหม ไปหาหมอหรือเปล่า ฉันจะพาไป”

ตะวันถามขณะประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้น

“ลลินไม่เป็๞อะไรมากจริงๆค่ะ”

ลลินกล่าวยืนยัน ตะวันจึงดึงมือของเธอพาไปนั่งลงยังโขดหินที่เขาได้นั่งอยู่ก่อนหน้านี้

“ลลิน ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยได้ไหม”