เด็กหนุ่มนอนนิ่งอยู่บนเตียงภายในห้องลับ หัวใจของเขายังคงเต้นเร็วเกินไปจากความกลัวที่สะสมมานานหลายวัน เสียงคำรามโหยหวนจากข้างนอกยังคงดังก้องในอากาศ คล้ายกับสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ไม่เคยหยุดพยายามค้นหาหรือขยับเข้าใกล้เขา แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากรอคอย
มือเล็กๆ ของเขาจับกระดาษสีน้ำเงินที่เขาใช้จุดเทียนไข ดวงตาของเขามองไปที่กระดาษที่มีลายมือขีดเขียนถึงลำดับขั้นตอนการฝึกบ่มเพาะภายในร่างกาย ตามที่เขาเคยอ่านจากหนังสือที่เขามั่นใจว่ามันจะช่วยเขาได้ บางสิ่งที่เขาไม่เข้าใจในตอนแรกตอนนี้ดูเหมือนจะเริ่มทำให้เขารู้สึกถึงความหวังแต่ก็ยังมีคำถามมากมายอยู่ในใจของเขา
"ข้าจะบ่มเพาะได้จริงหรือไม่...หรือว่าเป็แค่ความหวังลวง?"
เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง หนักหน่วงราวกับบางสิ่งที่กำลังจะพังประตูห้องเหล็กที่เขาเพิ่งเปิดเข้าไป เขาสะดุ้งและรู้สึกถึงลมหายใจที่แ่ลงในอก เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร—แต่สิ่งที่เขารู้แน่ๆ คือเขา้าหนีจากมันให้เร็วที่สุด
ตัวเขารู้ดีว่า ไม่มีใครสามารถช่วยเขาได้ในสถานการณ์นี้ เขาไม่มีโชค ไม่มีกลโกงอะไรที่จะช่วยให้พ้นจากภยันตรายนี้ได้ ความกลัวและความสงสัยบีบคั้นเขาจนไม่รู้จะทำยังไง
แต่ในที่สุด เขาก็เริ่มตัดสินใจอะไรบางอย่าง
"ถ้าไม่ลอง...จะรู้ได้ยังไงว่ามันได้ผล"
เด็กหนุ่มลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่มุมห้องที่เต็มไปด้วยเทียนไขหลายเล่ม เขาหยิบเทียนอีกแท่งมา จุดมันด้วยกระดาษสีน้ำเงิน แล้วเขาก็เริ่มตั้งสมาธิ ลึกเข้าไปในจิตใจของเขา
ครั้งแรกที่เขาฝึกบ่มเพาะลมปราณ เขารู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่ไหลเข้าไปในร่างกายของเขา แต่ก็ไม่นานมันก็หายไปเหมือนกับที่มันมาถึง ทั้งหมดที่เขาทำได้คือการฝึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่มีผลลัพธ์
ครั้งนี้ เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะไม่ยอมแพ้ หายใจเข้าออกอย่างลึกๆ เขาพยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่เขามี รวบรวมทุกประสบการณ์ที่เขาเคยเรียนรู้มาไว้ในหัว คิดถึงวิธีการที่เขาจะทำให้ลมปราณอยู่ภายในร่างกายของเขา
และแล้วพลังบางอย่างก็เริ่มไหลเข้าไปในร่างกายของเขาอีกครั้ง
ครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งก่อน ร่างกายของเขาร้อนระอุไปหมด แขนและขาของเขาเหมือนจะกลายเป็ท่อนเหล็ก เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ยึดเกาะอยู่ในตัวเขา เขารู้สึกได้ว่าพลังนั้นกำลังหมุนวนในร่างกายของเขา
แต่แล้วก็เกิดความเ็ปอย่างรุนแรงจากภายในร่างกาย ทุกส่วนของเขารู้สึกเหมือนจะถูกฉีกออกจากกัน
"อ๊ากกกก!" เขาร้องออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเหมือนมันจะะเิ
แต่นั่นคือความรู้สึกที่เขารู้จักความเ็ปที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แม้ว่าเขาจะพยายามสูดหายใจและฝืนต่อมัน มันยิ่งเ็ปมากขึ้น ร่างกายของเขาเหมือนจะล้มลงไปทุกครั้งที่เขาลองพยายามดึงพลังออกมา
แต่ในความเ็ปนั้น เขาก็พบสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
พลังนั้นเริ่มไม่หายไป มันเริ่มจะติดอยู่ในตัวเขาเหมือนเป็ส่วนหนึ่งของเขา
เขาหายใจออกช้าๆ กระทั่งรู้สึกถึงความเย็นภายในร่างกายที่เริ่มค่อยๆ แผ่ขยายออกไปจากจุดศูนย์กลาง
"มัน...มันได้ผลจริงๆ หรือ?"
#แก้ผลงานงานก่อนหน้านี้เนื้อเื่ไม่ค่อยต่อกัน