ณ ที่แห่งหนึ่งในเมือง F01 มีชายหนุ่มอายุ 16 ปี นามว่า จุนเสี่ยวเหยา เขานั้นกำลังนั่งบ่มเพาะอย่างยากลำบาก
“เฮ้อ… นี่เราก็บ่มเพาะมาตั้ง 4 ปีแล้ว แต่ก็ยังติดอยู่ที่ขั้นสร้างรากฐานขั้นที่2 ในขณะที่เพื่อนๆที่โรงอยู่ขั้นที่4-5 กันหมดแล้ว ทำไงได้ละก็เรามันไม่มีพร์ในการบ่มเพาะนี่นา”
1 ชั่วโมงต่อมา พลังในตัวของเขาก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นเลยเเม้แต่นิด จุนเสี่ยวเหยาได้ลุกขึ้น และไปอาบน้ำกินข้าว เตรียมตัวไปโรงเรียน
15 นาทีต่อมา …
จุนเสี่ยวได้มาถึงโรงเรียน ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าโรงเรียน
“เฮ้ย.. นั่นมันเทพจุนนี่หว่า ติดอยู่ในขั้นสร้างรากฐานขั้นที่ 2 มาตั้ง4ปีแหนะ ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!”
เมื่อจุนเสี่ยวเหยาได้ยินที่กลุ่มพวกนักเรียนข้างหน้าพูดเยาะเย้ยตน เขาก็ได้รีบเดินหนีออกมาและคิดขึ้นในใจ
“รอให้ฉันทะลวงคอขวดขั้น2เป็ขั้นที่3ก่อนเถอะ ฉันจะอัดพวกแกให้น่วมเลย”
และเมื่อจุนเสี่ยวเดินมาถึงบริเวณตึกอาคารขนาดใหญ่ที่มีนักเรียนรวมตัวกันอยู่มากมาย สาเหตุที่นักเรียนมารวมตัวกันเยอะขนาดนี้ เพราะว่าทางโรงเรียนจะประกาศจัดการแข่งขันต่อสู้ประจำปีของโรงเรียน
การต่อสู่ประจำปีนัั้นเป็สิ่งที่นักเรียนทุกคนตั้งตารอเพราะมีคนระดับสูงจากกองกำลังต่างๆเข้ามารับชม ต้องบอกก่อนว่าถ้านักเรียนคนใดโชว์ฝีมือได้อย่างโดดเด่นและทำให้กองกำลังต่างๆสนใจดึงตัวไป ก็อาจทำให้มีชีวิตที่สุขสบายเลยทีเดียว
อาจาย์หลานชี หรือที่นักเรียนทุกคนเรียกว่าอาจารย์ชีเขาได้เดินตรงขึ้นมาบนเวทีพร้อมกับพูดขึ้น
“ในวันพรุ่งนี้ทางโรงเรียนจะเปิดรับสมัครการแข่งขันต่อสู่ประจำปีที่โรงเรียนเป็คนจัดขึ้น หากนักเรียนคนใดสนใจสามารถลงทะเบียนบนเว็บโรงเรียนได้ในวันพรุ่งนี้ไม่จำกัดขั้นพลังบ่มเพาะครับ”
นักเรียนบางส่วนคุยกันเสียงโดยไม่ฟังในสิ่งที่อาจารย์หลานชีพูดทันใดนั่นเองอาจารย์ชีได้ปลดปล่อยพลังกดดันระดับนักรบปฐีออกมา!
‘ตูม!
บรรยกาศโดยรอบหนักอึ้งสีหน้านักเรียนแต่ละคนมีสีหน้าบิดเบี้ยวและเหงื่อออก บางคนที่มีการบ่มเพาะไม่แข็งแกร่งถึงกับกระอักเืออกเืออกมาที่มุมปาก รวมถึงจุนเสี่ยวเหยาด้วยนั่นเองเพราะเขามีการบ่มเพาะอยู่แค่สร้างรากฐานขั้นที่2 จุนเสี่ยวเหยาคิดในใจ “อาจารย์ชีแข็งแกร่งจริงๆ!”
และแล้วอาจาย์หลานชีก็ได้ถอนแรงกดดันระดับนักรับปฐีกลับไปพร้อมกับพูดขึ้นอีกรอบ
“หวังว่าทุกคนจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด”
หลังจากที่อาจารย์หลานชีเดินจากไปนักเรียนทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอกและแล้วนักเรียนทุกคนก็แยกย้ายออกจากอาคารไปฝึกฝนตามสถานที่ที่โรงเรียนจัดให้จุนเสี่ยวเหยาเองก็เช่นกัน
เวลาได้พ้นไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่เด็กหนุ่มฝึกฝนมาทั้งวันแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะคืบหน้า จุนเสี่ยวเหยาเห็นว่าเย็นมากแล้วเขาจึงเดินทางกลับบ้านในทันที