ตอนที่ 2: เปลวเพลิงแรกแห่งสายเื
รุ่งเช้าวันถัดมา แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง เฟิงหลินลืมตาขึ้น ดวงตาสีเงินจาง ๆ จากคืนก่อนหายไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งในใจ
เขายังไม่แน่ใจว่าเื่เมื่อคืนเป็เพียงความฝัน หรือคือจุดเริ่มต้นของชะตาใหม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เขารับรู้ได้แน่ชัด — ความอ่อนแอที่เกาะกินร่างกายมาตลอดชีวิต ดูเหมือนจะ… จางลงไป
“แต่นี่ข้า… อยู่ในระดับมนุษย์ ขั้นที่ 1 แล้วสินะ” เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ
มือที่เคยสั่นเทา ยามนี้แม้จะยังไม่มั่นคงนัก แต่ก็ไม่ใช่มือของคนป่วยอีกต่อไป
เสียงประตูไม้ถูกผลักเบา ๆ จากภายนอก ร่างของหญิงสาววัยสิบสามผู้หนึ่งเดินเข้ามาด้วยถาดข้าวต้มในมือ ดวงหน้าอ่อนเยาว์ ดวงตากลมโตแฝงความห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด
“พี่หลิน… เมื่อคืนเ้าฝันร้ายหรือเปล่า ข้ารู้สึกว่าเ้าหายใจแรงตลอดคืน”
นางคือ เฟิงซินเหยียน น้องสาวบุญธรรมที่เฟิงหานเก็บมาเลี้ยงเมื่อหลายปีก่อน หลังจากช่วยชีวิตเด็กหญิงกำพร้าระหว่างา นางเป็เพียงคนเดียวในตระกูลที่ไม่เคยมองเฟิงหลินด้วยสายตาเหยียดหยาม
เฟิงหลินยิ้มจาง ๆ พลางลูบศีรษะนางเบา ๆ
“ข้าสบายดีแล้ว เหยียนเอ๋อร์ ขอบใจเ้ามาก”
“จริงหรือ? แล้วเ้าจะออกไปฝึกอีกหรือไม่? เมื่อวานเ้าก็ล้มไม่ใช่หรือ?” เฟิงซินเหยียนยังคงถามด้วยความเป็ห่วง
“วันนี้…ข้าจะไม่ล้มอีกแล้ว” เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
จากนั้น เฟิงหลินเดินออกไปยังลานฝึกด้านหลัง แม้จะรู้ว่าการฝึกปราณสำหรับเขานั้นเคยเป็เื่ที่ไร้ผล… แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป
เขานั่งลงใต้ต้นสนเก่า หลับตา ตั้งสมาธิ ลมหายใจแ่เบา ตามวิธีฝึกหายใจขั้นพื้นฐานที่พ่อเคยสอน
ผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ เขารู้สึกได้ถึงบางสิ่ง — ลมหายใจรอบกาย… ไหลเวียนเข้าสู่จุดตันเถียนอย่างแ่เบา
“นั่นมัน…ปราณจริง ๆ หรือ?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นในจิตอีกครั้ง — จิตรเทพัสายลม
“เ้ากำลังปลดผนึกแรกได้แล้ว เฟิงหลิน… หากสำเร็จ ผนึกสายเืชั้นต้นจะเปิดออก และร่างกายเ้าจะไม่ใช่ของคนอ่อนแออีกต่อไป”
เขาไม่ตอบ แค่หลับตาแน่นกว่าเดิม สมาธิมั่นคงขึ้น ลมหายใจค่อย ๆ ลึกขึ้น แรงขึ้น และในที่สุด… ภายในจุดตันเถียน ราวกับมีเปลวเพลิงจาง ๆ จุดขึ้น
เฟิงหลินผุดลืมตาในทันที ทั้งร่างรู้สึกอุ่นวาบ ราวกับมีพลังแปลกประหลาดเคลื่อนไหวอยู่ภายในร่างกาย
“สำเร็จ…! ข้าััได้แล้ว…”
เสียงหัวเราะบางเบาเล็ดลอดจากริมฝีปาก แม้จะยังไม่แข็งแกร่งอะไรนัก แต่สำหรับเด็กหนุ่มผู้เคยไร้ซึ่งพลัง นี่คือ… ปาฏิหาริย์
“พ่อ… ข้าจะไม่ใช่ภาระของท่านอีกต่อไป” เขากำหมัดแน่น
ทว่า ยังไม่ทันได้พัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากหน้าลาน
“หืม? ข้าคิดว่าเ้าจะไม่กล้าออกมานอกห้องอีกแล้วเสียอีก!”
เฟิงเ้า พร้อมพรรคพวกคนเดิมยืนมองเขาด้วยรอยยิ้มเยาะ
เฟิงหลินลุกขึ้นอย่างมั่นคง สีหน้าสงบนิ่งกว่าทุกครั้งก่อนหน้า
“เ้ามาทำอะไร?”
“อย่าทำเป็เสียงดังให้มากนัก เดี๋ยวข้าจะช่วยเ้าจำไว้อีกครั้ง ว่าคนไร้พลังอย่างเ้าไม่ควรอยู่ในตระกูลนี้!”
“ข้า…ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว” เฟิงหลินกล่าวด้วยเสียงเย็นเยียบ
เฟิงเ้าหัวเราะ “เหอะ! เดี๋ยวข้าจะทำให้เ้าจำได้ดีว่าเกิดเป็คนต้องรู้จักที่ต่ำที่สูง!”
เขาพุ่งเข้าใส่ หมัดที่อัดพลังวิชาฝึกปราณชั้นต้นมาเต็มแรงพุ่งเข้าหาใบหน้าเฟิงหลิน
แต่ครั้งนี้… เฟิงหลินไม่ถอย เขาเอี้ยวตัวเล็กน้อย หลบหมัดนั้นอย่างเฉียดฉิว แล้วสวนกลับด้วยฝ่ามือที่มีพลังจาง ๆ แผ่ออกมา
เปรี้ยง!
ร่างเฟิงเ้ากระเด็นถอยหลังไปสองก้าว สีหน้าตกตะลึงอย่างชัดเจน
“นี่เ้า…!?”
เฟิงหลินไม่พูดอะไร ดวงตาคมกริบจ้องตรงไปข้างหน้า เงาของความอ่อนแอในอดีต… แตกสลายไปแล้ว
นี่คือก้าวแรกของผู้ที่ถูก์ลืมเลือน
แต่นับจากนี้… ์จะต้องหันกลับมามอง!
จบตอนที่ 2
แต่งโดย:พากย์ไปเรื่อย ปล.จะมีฉบับพากย์เสียง+ภาพประกอบ ลงในช่องยูทูป "พากย์ไปเรื่อย" เร็วๆนี้
นิยายเื่ "สายเืั ลิขิตฟ้า (龙血天命)" เผยแพร่ครั้งแรกบนเว็บไซต์ Kawebook และ ReadAWrite
ผู้เขียน: พากย์ไปเรื่อย
ลิขสิทธิ์ตามกฎหมายสงวนไว้ทุกประการ ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือเผยแพร่ซ้ำโดยไม่ได้รับอนุญาต
316
