จอมอาคมกู้บัลลังก์

ณ ใจกลางโถงถ้ำที่ใหญ่โตราวกับวิหารใต้พิภพ ความเงียบได้เข้าปกคลุมอีกครั้ง

คำอินทร์และลุงมีหยุดยืนนิ่ง จ้องมองไปยังร่างของฤาษีชราที่ยืนหันหลังให้พวกเขาอยู่บนแท่นหิน พลังมนต์ดำอันชั่วร้ายและเก่าแก่ที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น

มันเข้มข้นและกดดันจนทำให้หายใจติดขัด ลุงมีได้สังเกตพลังนั้น มันคือพลังของจอมอาคมระดับเจ็ดอย่างไม่ต้องสงสัย

ราวกับจะรับรู้ได้ถึงการมาของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ เสียงสวดมนต์ด้วยภาษาโบราณที่น่าขนลุกพลันหยุดลง 

ร่างของฤาษีชราค่อยๆ หันกลับมาอย่างเชื่องช้า 

คำอินทร์และลุงมีก็ได้เห็นใบหน้าของมันเป็นครั้งแรก 

มันคือใบหน้าของชายชราที่ซูบตอบจนหนังแทบจะหุ้มกระดูก ผิวหนังเหี่ยวย่นและมีสีซีดขาวราวกับคนตาย หนวดเคราและเส้นผมยาวรุงรังเป็นสีขาวโพลน แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือดวงตา

ดวงตาที่ควรจะมืดบอดไปตามวัย กลับลุกโชนไปด้วยแสงสีแดงก่ำดุจถ่านไฟนรก มันคือดวงตาของปีศาจที่แฝงอยู่ในร่างของนักบวช

ฤาษีตนนั้นมองมายังพวกเขาแล้วแสยะยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่น่ารังเกียจและเต็มไปด้วยความดูแคลน เผยให้เห็นไรฟันที่ดำคล้ำ

มันไม่ได้แสดงความตกใจหรือโกรธเกรี้ยวแต่กลับแสดงความพึงพอใจออกมาอย่างเปิดเผย

"ในที่สุด...พวกเจ้าก็มาถึง" เสียงของมันดังขึ้นเป็นเสียงที่แหบพร่าและก้องกังวานไปทั่วทั้งโถงถ้ำ "ข้ารอคอยพวกเจ้าอยู่ นับตั้งแต่ที่พวกเจ้าปีนป่ายผาเลือด"

"และโดยเฉพาะเจ้า...เจ้าหนู" สายตาของมันจับจ้องมาที่คำอินทร์ ดวงตาสีแดงของมันส่องประกายแห่งความละโมบออกมาอย่างชัดเจน "พลังในกายของเจ้า ช่างหอมหวานและบริสุทธิ์ยิ่งนัก ข้าไม่เคยคาดคิดว่าจะพบพลังที่บริสุทธิ์และสมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้ในดินแดนที่เสื่อมทรามเช่นนี้ เจ้าต้องเป็นของข้า"

"เจ้าคงอยากจะรู้สินะ ว่าข้าคือใครและกำลังทำสิ่งใดอยู่ที่นี่" ฤาษีเฒ่าหัวเราะในลำคอ "ข้าคือ 'ฤาษีเกตุ' ผู้รับใช้แห่ง 'นายเหนือหัวแห่งทิศประจิม' ข้ามาที่นี่เพื่อชำระล้างแผ่นดินสยามที่อ่อนแอและเต็มไปด้วยความขัดแย้งนี้ เพื่อเตรียมทางให้แก่การมาถึงของยุคสมัยใหม่ ยุคที่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด!"

"หมู่บ้านผาเลือดนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเป็นเพียงการสังเวยเล็กๆ น้อยๆเพื่อใช้ในการปลุกกองทัพอมตะของข้าขึ้นมา! กองทัพที่จะเหยียบย่ำทุกเมืองในแดนเหนือให้ราบเป็นหน้ากลอง!"

"และเจ้า...เจ้าหนุ่มน้อย" แววตาของมันลุกวาว "การมาของเจ้าคือของขวัญจากสวรรค์! หากข้าได้สูบพลังชีวิตอันบริสุทธิ์ของเจ้าแล้วนำไปหลอมรวมกับพลังจากบ่อโลหิตนี่ ข้าก็จะสามารถปลุกกองทัพผีดิบทั้งหมดให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ในคราวเดียว! และข้าก็จะได้กลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพีเป็นรองเพียงแค่นายเหนือหัวของข้าเท่านั้น!"

คำพูดอันบ้าคลั่งและทะเยอทะยานของมัน ทำให้คำอินทร์กำด้ามดาบแน่นขึ้น ความโกรธแค้นต่อความโหดเหี้ยมของมันพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ

"คนชั่วอย่างเจ้า จะไม่มีวันทำสำเร็จ" คำอินทร์กล่าวเสียงเย็น

"ฮ่าๆๆๆ!" ฤาษีเกตุหัวเราะลั่น "ด้วยกำลังของเจ้าสองคนน่ะรึ ตาเฒ่านั่น กับเด็กหนุ่มอย่างเจ้า อย่ามาทำให้ข้าต้องขบขันไปหน่อยเลย!"

พูดจบ...มันก็ไม่รอช้าอีกต่อไป! ร่างที่ดูเหมือนจะแก่ชราของมัน กลับพุ่งทะยานเข้าใส่คำอินทร์ด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ!

"ข้าจะขอดูดกลืนพลังของเจ้า มาเป็นของข้าเดี๋ยวนี้!"

คำอินทร์บอกให้ลุงมีถอยออกไปหาจุดอ่อน ส่วนตัวเขาเองก็พุ่งเข้าปะทะกับฤาษีเกตุทันที!

การต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

ฤาษีเกตุไม่ได้ใช้อาวุธแต่มันกลับยกมือที่เหี่ยวย่นของตนเองขึ้นมา พลันเล็บมือของมันก็งอกยาวออกมา กลายเป็นกรงเล็บสีดำทมิฬที่แหลมคมและแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า!

"กรงเล็บพยัคฆ์!"

มันตวัดกรงเล็บเข้าใส่คำอินทร์! คำอินทร์ยกดาบขึ้นรับ!

เคร้งงงง!

เสียงโลหะกระทบกันดังก้อง! คำอินทร์รู้สึกได้ถึงพละกำลังอันมหาศาลที่ส่งผ่านมา แม้จะไม่หนักหน่วงเท่าขวานของอ่องเมี้ยะ แต่กลับรวดเร็วและต่อเนื่องกว่ามาก!

ฤาษีเกตุโจมตีราวกับเสือร้ายที่บ้าคลั่ง กรงเล็บของมันตบ...ข่วน...และฉีกกระชาก 

ทุกการโจมตีล้วนแต่เป็นอันตรายถึงชีวิต!

คำอินทร์ต้องใช้เพลงดาบและวิชาย่างสามขุมทั้งหมดที่เขามี เพื่อตั้งรับและหลบหลีกการโจมตีอันดุเดือดนั้น!

ในขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กันอยู่นั้น ลุงมีก็ไม่ได้นิ่งดูดาย...แกวิ่งไปรอบๆ โถงถ้ำ พลางขว้าง "ยันต์กระดาษ" ที่แกเตรียมไว้ออกไป!

"ยันต์ระเบิดแสง!"

ยันต์แผ่นหนึ่งลอยไปแปะที่ผนังถ้ำแล้วระเบิดออกเป็นแสงสว่างจ้า! ทำให้สายตาของฤาษีเกตุพร่ามัวไปชั่วขณะ!

คำอินทร์ฉวยโอกาสนั้นสวนกลับ! ดาบของเขาตวัดเข้าใส่สีข้างของฤาษีเฒ่า!

ฉัวะ!

แต่กลับเกิดเสียงคล้ายเหล็กกระทบกัน! ดาบของเขาทำได้เพียงแค่ฉีกเสื้อผ้าของมันให้ขาดแต่กลับไม่สามารถสร้างบาดแผลบนผิวหนังที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งผิดมนุษย์ของมันได้!

"เกราะอาคมรึ!" คำอินทร์อุทานในใจ

"ฮ่าๆๆ! ร่างกายของข้าถูกหล่อหลอมด้วยมนต์ดำมานับสิบปี ศาสตราวุธธรรมดาทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!" ฤาษีเกตุคำรามลั่นแล้วมันก็กระทืบเท้าลงบนพื้น!

"จงออกมา...เหล่าวิญญาณพยัคฆ์!"

เงาสีดำสองสายพุ่งออกมาจากพื้นดินแล้วก่อตัวขึ้นเป็นร่างของ "เสือดำ" ที่โปร่งแสงสองตัว! ดวงตาของพวกมันเป็นสีแดงก่ำและมันก็คำรามลั่น...พุ่งเข้าใส่คำอินทร์จากทั้งสองด้าน!

คำอินทร์ต้องหันไปรับมือกับเสือมายาทั้งสองตัว ในขณะที่ฤาษีเกตุก็พุ่งเข้ามาโจมตีซ้ำ! ทำให้เขตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างยิ่ง!

"ยันต์พันธนาการ!" ลุงมีขว้างยันต์อีกแผ่นลงบนพื้น! มันสร้างเป็นวงอาคมที่เหนียวหนืดขึ้นมาชั่วขณะ ทำให้การเคลื่อนไหวของเสือมายาตัวหนึ่งช้าลง!

คำอินทร์อาศัยจังหวะนั้น ฟันดาบเข้าใส่เสือมายาตัวนั้นจนร่างของมันสลายไป! แต่เสือมายาอีกตัวหนึ่งก็ได้ตะปบเข้าที่แผ่นหลังของเขา!

แคว่ก!

เสื้อของเขาขาดเป็นทางยาว! และมีรอยเล็บสี่รอยปรากฏขึ้นบนแผ่นหลัง เลือดไหลซึมออกมาทันที!

"อึก!"

ความเจ็บปวดทำให้คำอินทร์เสียจังหวะและนั่นคือโอกาสที่ฤาษีเกตุรอคอย!

"ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเจ้าสูงไปหน่อยนะ...เจ้าหนู!"

ฤาษีเกตุแสยะยิ้มแล้วมันก็ทำในสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด...มันยกมือขึ้นแล้วชี้ไปยัง "บ่อโลหิต" ที่อยู่ใจกลางโถงถ้ำ!

"จงมอบพลังของพวกเจ้า...ให้แก่ข้า!"

ของเหลวสีดำข้นในบ่อนั้นพลันเดือดพล่านขึ้นอย่างรุนแรง! ไอพลังงานสีดำทมิฬจำนวนมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากบ่อไหลเข้าไปรวมกับร่างของฤาษีเกตุ!

อ๊าาาาาาาาาาาาาาา!

ฤาษีเกตุร้องออกมาด้วยความพึงพอใจ! ร่างกายที่เคยผ่ายผอมของมันพลันมีกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้น! ดวงตาสีแดงก่ำส่องสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม! พลังอาคมของมันเพิ่มสูงขึ้นอย่างมหาศาล!

"จบสิ้นกันที!" มันคำรามลั่น 

เสือมายาที่เหลืออยู่ก็พลันขยายร่างใหญ่ขึ้นเป็นเท่าตัว! มันพุ่งเข้าใส่คำอินทร์อีกครั้ง! พร้อมกับฤาษีเกตุที่บัดนี้รวดเร็วและแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า!

คำอินทร์รู้ได้ในทันทีว่าเขาไม่มีทางที่จะเอาชนะศัตรูที่อยู่ในสภาพนี้ได้ 

เขาพยายามจะตั้งรับ แต่ก็สายเกินไป 

กรงเล็บของเสือมายาตะปบเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างจัง! ในขณะเดียวกัน กรงเล็บของฤาษีเกตุ ก็ได้ฟาดเข้าที่หัวไหล่ของเขา!

ฉัวะ!

"อ๊ากกกกกกกกกกก!"

คำอินทร์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด! ร่างของเขาปลิวกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำอย่างแรง! เลือดทะลักออกมาจากบาดแผลขนาดใหญ่ที่หน้าอกและหัวไหล่! ดาบคู่กายหลุดออกจากมือ!

ภาพเบื้องหน้าของเขาเริ่มพร่าเลือน 

สติกำลังจะดับวูบลง