หลังจากที่ผ่าน่พักเที่ยงทุกคนก็ต่างเข้าเรียน่บ่ายกันต่อไป เวลานี้ยังคงมีนักเรียนเดินเตร่อยู่ตามทางเดินหรือนั่งที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ที่โบกพลิ้ว ต้นรักและน้ำฝนเดินขึ้นตึกเรียนของตัวเองแถมยังทักทายเพื่อน ๆ ต่างห้องอย่างแสงดาวตรงบันไดขึ้นตึก
เมื่อถึงห้องเรียนต้นรักมุ่งหน้าตรงไปหลังห้องเรียนที่เป็ที่อยู่ของโต๊ะไต้ฝุ่น
"ฝุ่น" เธอเอ่ยทักเพื่อนที่กำลังเล่นอยู่หลังห้อง
"ว่าไงรัก" ไต้ฝุ่นหยุดสิ่งที่ทำอยู่และหันมองตามเสียงเรียก
"พรุ่งนี้มาโรงเรียนกี่โมง"
"หกครึ่งก็ถึงโรงเรียนแล้วนะ"
"โห เช้าขนาดนั้นเลยเหรอ"
"ใช่ ฝุ่นต้องซ้อมบอลน่ะ"
"โอเคแล้วอย่างนี้นักกีฬาโรงเรียนทุกคนต้องมาซ้อมทุกเช้าอย่างนี้เหมือนกันทุกคนเลยไหม"
"ก็ไม่นะแล้วแต่อาจารย์จะนัดอะ บางทีก็ซ้อมหลังเลิกเรียน ่เช้ามีแค่บอลกับบาสมั้งส่วนกีฬาอื่นๆ เห็นนาน ๆ ทีส่วนใหญ่จะซ้อมหลังเลิกเรียน"
"อ๋อ"
"ถามทำไมรัก"
"เปล่า ลองถามดูน่ะ พอดีว่ารักก็มาเช้าเหมือนกัน งั้นรักขอไปนั่งดูด้วยได้ไหมพรุ่งนี้"
"ได้สิ ดีเลย มานั่งเป็กำลังใจให้ฝุ่น"
"แหวะ เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดกันหมด"
"ไม่เห็นเป็อะไรเลย"
"ไม่เอาหรอก แค่นี้คนก็เข้าใจผิดหมดแล้ว"
"ดีแล้ว คนอื่นจะได้ไม่มายุ่งกับรัก"
"ฝุ่นไม่คิดว่ารักอยากมีแฟนบ้างเหรอ"
"ก็ไม่เห็นมีมาั้แ่เป็เพื่อนกันมาแล้วนะ" ไต้ฝุ่นพูดจบพร้อมหัวเราะออกมา
"นี่!" ต้นรักเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง
.
.
.
"ไปคุยอะไรกับฝุ่นอะรัก" น้ำฝนที่เห็นเพื่อนมานั่งที่ตัวเองจึงทักถาม
"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" ต้นรักตอบปัด
หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็เข้าสู่บทเรียนของแต่ละวิชาตลอด่บ่ายของวัน มีทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ มีบ้างที่ฟุบหลับขณะที่อาจารย์สอนและแล้วเวลาที่ทุกคนรอคอยมาทั้งวันก็มาถึงนั่นก็คือ่เวลาเลิกเรียน
กริีง!
เสียงระฆังดังขึ้นบ่งบอกถึงเวลาเลิกเรียน
ทุกคนในห้องต่างก็สัมภาระของตัวเองลงกระเป๋าพร้อมกลับบ้าน หลังเลิกเรียนทุกคนต่างวิ่งกรูเพื่อรีบกลับบ้าน ดังนั้นต้นรักมักจะคอยให้คนน้อยก่อนถึงได้ลงจากตึกเรียน
"ช้ามากพี่รัก" เป็เสียงของต้นน้ำที่พูดขึ้นทันทีที่เห็นหน้าเธอ
"ไม่รีบ"
"แต่น้ำรีบ"
"กลับก่อนเลย"
"ได้ไง แม่จะรับพร้อมกัน"
ทุกครั้งหลังเลิกเรียนจะเป็ต้นน้ำทุกครั้งที่ยืนหน้ามุ่ยรอเธอที่บริเวณโต๊ะหินอ่อนใกล้ประตูโรงเรียน อีกอย่างที่ลืมบอกคือต้นน้ำเป็คนที่มาโรงเรียนเช้าและกลับบ้านเร็วและแม่ของพวกเขาจะมารับตอนที่ทั้งสองเลิกเรียนพร้อมกัน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ต้นน้ำจะยืนหน้ามุ่ยมองเธออย่างนั้น
"โทรหาแม่เลย"
"ไม่โทรเองล่ะน้ำ"
"แบตหมด"
"เล่นยังไงจนแบตหมด"
"เล่นเกมตอนคาบว่างเมื่อกี้"
"ไม่ชาร์จล่ะ"
"ี้เี ค่อยกลับไปชาร์จที่บ้านทีเดียว"
"เฮ้อ"
"โทรเลย"
ต้นรักโทรหาแม่ของเธอเพื่อให้มารับพวกเขาทั้งสองหลังเลิกเรียน หลังจากนั้นไม่นานแม่ของพวกเขาก็มาถึง ทั้งคู่ขึ้นรถพร้อมเสียงต้นน้ำที่ฟ้องแม่ของเขาทันที
"แม่ วันนี้พี่รักช้ามาก ผมรอตั้งนาน"
"เว่อร์แล้วน้ำ ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลย" ต้นรักแย้งกลับ
"ก็น้ำรอนานมากแถมมือถือก็แบตหมด"
"ไม่ชาร์จเอง แล้วมาโทษคนอื่น"
"เอาล่ะๆ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว อะไรกันเราสองคนเนี่ยตื่นมาก็ตีกันเลิกเรียนก็ตีกันอีกไม่เหนื่อยบ้างหรือไง" แม่ของพวกเขาบ่นยาวเหยียด จนทั้งคู่นั่งเงียบตลอดทางจนถึงบ้าน
หลังจากที่ถึงบ้านแล้วต้นรักก็ขึ้นไม่เก็บกระเป๋าพร้อมอาบน้ำให้เรียบร้อยและลงมาชั้นล่างเพื่อช่วยแม่ของเธอเตรียมอาหารเย็น
"วันนี้ทำอะไรเหรอคะ" ต้นรักถามแม่ที่ยืนล้างของที่เคาเตอร์ซิงค์
"วันนี้ทำพะโล้"
"อีกแล้วเหรอ รักเบื่อแล้วอะ"
"น้องอยากกิน"
"แม่ตามใจน้องตลอดเลย"
"ก็แม่ถามเราแล้วเมื่อวานเราบอกไม่รู้ น้องมาบอกแม่เมื่อเช้าว่าเย็นนี้อยากกินพะโล้"
"งั้นวันนี้หนูขอไข่เจียวด้วยนะคะ"
"ได้เลย คิดไว้เลยว่าพรุ่งนี้อยากกินอะไร"
"โอเคค่ะ"
สองสาวช่วยกันทำอาหารเย็นจนเสร็จเรียบร้อย
"ไปเรียกน้องเข้าบ้านไปรัก"
"ค่ะ"
หลังจากที่เรียกต้นน้ำมาแล้ว รอต้นน้ำอาบน้ำชำระล้างร่างกายเพียงชั่วครู่ทุกคนก็มานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันที่โต๊ะอาหารเพื่อรับประทานอาหารเย็น
บทสนทนาเกิดขึ้นระหว่างมื้อเย็นต่างคนต่างเล่าสิ่งที่เจอมาในวันนี้ ทุกคนต่างแชร์ปัญหาที่เจอมาจนหมดมื้อเย็นต้นน้ำและต้นรักจะเป็คนเก็บกวาดทั้งหมดก่อนที่จะแยกย้ายกันขึ้นห้องของตัวเอง
"พรุ่งนี้ตื่นเร็ว ๆ ด้วยนะพี่รัก" ต้นน้ำพูดเตือนก่อนเข้าห้องตัวเอง
"โอเค"
"ห้ะ เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะ" ต้นน้ำถามย้ำ
"โอเคไง"
"พรุ่งนี้ฝนตกแน่เลยพี่รักตื่นเช้า" ต้นน้ำพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนก่อนเข้าห้องตัวเองไป
เช้าวันต่อมา
ต้นน้ำเดินลงจากชั้นบนพร้อมพูดเสียงดังนั่นบ้านระหว่างลงบันได
"แม่ พี่รักยังไม่ตื่นเมื่อคืนบอกจะตื่นเช้-" ต้นน้ำชะงักที่เห็นต้นรักนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร
"พี่ลงมาั้แ่ตอนไหน"
"ั้แ่แกยังหลับไม่รู้เื่"
"แม่ พี่รักยังไม่นอนแน่เลยทรงนี้"
"ไปว่าพี่เขาอีก"
"ฝนตกจริงด้วย วันนี้พี่รักตื่นเช้า" ต้นน้ำมองออกไปนอกบ้านที่มีฝนตกปรอย ๆ
"เว่อร์อะน้ำ"
"ก็จริงนี้ ตื่นเช้าผิดปกติ"
"เอาล่ะ มานั่งกินข้าวได้แล้ว"
"วันนี้แม่ทำอะไรครับ"
"ต้มฟักไก่"
"โห แม่ ผมไม่ชอบฟักเขียวอะ ทำไมแม่ทำเมนูนี้เนี่ย"
"พี่บอกแม่เอง"
"งั้นน้ำก็กินไก่กับซุปอย่างเดียวก็ได้" แม่พูด
"ก็ได้ครับ"
เมื่อถึงที่โรงเรียนสองพี่น้องก็แยกกันไปตามที่ของตัวเอง ต้นรักเดินไปยังสนามหลังโรงเรียนเพื่อไปหาไต้ฝุ่นเพื่อนของเธอ
"ซ้อมเสร็จแล้วเหรอฝุ่น"
"อ้าวน้ำ มาเช้าจัง ยังไม่ได้ซ้อมเลย สนามลื่น"
"อ๋อ"
"มานั่งกับฝุ่นก่อนก็ได้ วันนี้มีบาสมาซ้อมด้วยนะอยู่ในโรงยิมนู้น เดี๋ยวฝุ่นพาไปเผื่อน้ำรอเฉยๆ แล้วเบื่อ"
"โอเค"
ทั้งคู่กำลังจะเดินออกจากที่ตรงนั้นเพื่อไปโรงยิมแต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"ไอฝุ่น! อาจารย์เรียก" ไต้ฝุ่นหันตามเสียงและหันกลับมามองต้นรัก
"ไม่เป็ไร ฝุ่นไปหาอาจารย์เถอะ เดี๋ยวรักไปเอง"
"ไปได้แน่นะ"
"แน่สิ รีบไปเลย"
ไต้ฝุ่นวิ่งไปหาอาจารย์ที่เรียกหาส่วนต้นรักก็เดินไปที่โรงยิมที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่เธออยู่ เมื่อเธอเข้าไปในนั้นแล้ว ต้นรักค่อนข้างทำตัวไม่ถูก เธอไม่รู้จะไปยื่นอยู่ตรงไหนแต่สุดท้ายเธอก็ไปนั่งอยู่ตรงมุมมองของอัฒจันทร์ เธอมองดูนักกีฬาที่กำลังตั้งใจซ้อมจนไปสะดุดตากับคนหนึ่งคนที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตา
"ระวัง!"
"น้องเป็อะไรไหม" ต้นรักค่อย ๆ ลืมตามองคนตรงหน้า
"ไม่เป็อะไรค่ะ"
"แน่ใจนะ ใน่าดูเลย" คนตรงหน้าพูด "แต่เรานี่หน้าคุ้น ๆ นะเหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนเลย" เขาทำท่าทางครุ่นคิด
"ไอพี สรุปมีใครเจ็บไหม" เสียงะโตามหลังมา
"ไม่มี" เขาะโกลับ
"งั้นเดี๋ยวพี่ไปก่อนนะ" หลังจากพูดจบเขาก็กลับไปซ้อมต่อ
หลังจากนั้นไม่นานเสียงระฆังก็ดังขึ้นเป็สัญญาณว่าได้เวลาเข้าแถวเคารพธงชาติแต่วันนั้นฝนตกจึงมีเสียงประกาศว่าไม่มีกิจกรรมหน้าเสาธงให้นักเรียนทุกคนเข้าห้องเรียนของตัวเองเพื่อรอเวลาเข้าเรียนคาบแรก
"สายได้ทุกวันฝน"
"นิดหนึ่งวันนี้อากาศน่านอน แต่ทำไมวันนี้ไม่เห็นแกทักหาฉันเลยทุกทีมือถือฉันสั่นนึกว่าเกิดเหตุด่วน แต่วันนี้ไม่มีซักข้อความเดียว"
"..." ต้นรักไม่ตอบ
"จะมีได้ไง วันนี้รักมาอยู่กับฝุ่น" ไต้ฝุ่นที่เดินมาั้แ่ตอนไหนไม่รู้พูดขึ้น
"แต่ตัวเองก็ทิ้งรักอยู่คนเดียวอยู่ดี" ต้นรักพูดขึ้นบ้าง
"ก็อาจารย์เรียกอะ ทำไงได้"
เข้าชั่วโมงแรกของการเรียนพอดีทั้งสามจึงแยกย้ายไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าจนในที่สุดก็ถึงเวลาพักเที่ยงวันนี้โชคดีที่คาบสุดท้ายปล่อยเร็วต้นรักจึงไม่พลาดของโปรดอย่างก๋วยเตี๋ยว
"ไม่เบื่อเหรอรัก ก๋วยเตี๋ยวทุกวันเลย" น้ำฝนที่นั่งอยู่ตรงข้ามถามขึ้น
"ไม่เบื่อหรอกรักชอบ" พูดจบต้นรักก็ตั้งใจกินต่อ
เมื่อต้นรักทานเสร็จแล้วจึงนั่งรอน้ำฝนทานข้าวอย่างใจเย็น แต่สายตาของเธอนั้นชะเง้อชูคอขึ้นกวาดสายตาเหมือนกำลังมองหาใครบางคนจนในที่สุดก็เจอเป้าหมาย
"ฝนเอาขนมไหม เดี๋ยวรักไปซื้อให้"
"ไม่เอา ๆ "
"โอเคงั้นเดี๋ยวรักมานะ"
"อือ ๆ"
ต้นรักลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินตรงไปยังสหกรณ์เมื่อซื้อเสร็จแล้วเธอตัดสินใจเดินไปยังโต๊ะ ๆ หนึ่งซึ่งไม่ใช่โต๊ะของเธอ
"เออ..." เธอยืนอ้ำอึ้งอยู่ข้างโต๊ะ
"มีอะไรเหรอครับน้อง" รพีที่นั่งอยู่เงยหน้าถามเธอ
"เอ่อคือ...หนูซื้อขนมมาให้ค่ะ ขอบคุณเื่เมื่อวานและเื่เมื่อเช้าค่ะ" เธอพูดยาวเหยียด
"หูยยย" เสียงแซวในโต๊ะของรพีดังขึ้น
"พวกมึงก็อย่าแกล้งน้องดิ ดูสิแก้มแดงหมดแล้ว ยังไงพี่ก็ขอบคุณสำหรับขนมนะคะ"
"ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา
"เรามาโรงเรียนเช้าแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ พอดีพี่ไม่เคยเห็นเลย"
"ใช่ค่ะ ปกติจะรอเพื่อนแถวโต๊ะหินอ่อน แต่วันนี้ฝนตกเลยหาที่หลบฝนค่ะ"
"อ๋า ยังไงก็ขอบคุณสำหรับขนมนะครับ"
หลังจากที่เขาพูดจบเธอก็เดินกลับไปที่โต๊ะตัวเอง แต่ก่อนที่จะถึงโต๊ะตัวเองก็เห็นหน้าเพื่อนเธออย่างน้ำฝนกำลังทำหน้าแซวเธออยู่
"ขอบคุณสำหรับขนมนะครับ" น้ำฝนเลียนเสียงของรพี
"อะไรเล่า"
"ก็ว่า ทำไมวันนี้ไม่ส่งข้อ
ความหาฉันเลย เพราะได้ไปดูพี่เขาซ้อมบาสนี่เอง อืมๆ"
"หยุดเดี๋ยวนี้เลยฝน"
"ก็ได้ๆ"
ทั้งคู่ยังนั่งคุยเล่นที่โต๊ะในโรงอาหารโดยที่ยังไม่ลุกไปไหนแต่คงไม่ได้สังเกตสายตาแปลก ๆ คู่หนึ่งที่มองมายังโต๊ะของพวกเธอ จะเป็ใครไปได้นอกจากจันฉายเพื่อนในห้องของพวกเธอ
ติดตามตอนต่อไป
4K
