ตอนที่ 13สถิติไร้พ่าย!
ปีพุทธศักราช 2546
เสือน้อยเลื่อนระดับขึ้นชั้นป.5 แต่กิจวัตรประจำวันไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก…ถ้าจะมีที่เปลี่ยนไปเลยก็คือความ้าขึ้นเวทีชกมวยใจจะขาด
งานวัดแถวบ้านที่กำลังจะจัดขึ้นเขาไปแอบพูดกับพ่อสองคน บอกพ่อว่า “วิชาถ้าไม่ได้ใช้ประเดี๋ยวมันจะลืมเอานะพ่อ”
ตัวพ่อผันเองก็ลังเลอยู่นานซึ่งใจจริงเขาก็อยากเห็นลูกชายขึ้นเวทีชกสักหน่อย อีกอย่างมันก็แค่มวยวัดมวยเด็กประถม ไม่ได้อันตรายอะไรนักหนา
กล่อมอยู่นานสองนานจนพ่อเห็นดีด้วยงานวัดวันวิสาขบูชา เสือน้อยก็จะได้โอกาสขึ้นสังเวียนสองพ่อลูกร่วมใจกันอย่างพร้อมเพรียง เพื่อปิดหูปิดตาแม่ชบาไม่ให้รู้เื่นี้
จนถึงวันงาน ครูเด่นชัยกับพ่อมาเป็พี่เลี้ยงบีบนวดร่างกายของเสือน้อยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ เพราะทุกวันเขาเอาแต่ะโเชือก ซิทอัพวิ่งลากห่วงยาง หรือไม่ก็ขึ้นซ้อมเป้าล่อกับเพื่อนในค่าย เขาทำแบบนี้จนเบื่อจะตายชัก ถึงกัดฟันเดินไปบอกพ่อ!
ระฆังดังยกที่หนึ่ง“เป๋ง!”
ปกติแล้วยกที่หนึ่งมักจะต้องดูชั้นเชิงหยั่งเชิงฝ่ายตรงข้ามกันก่อน ทว่าสำหรับเสือน้อยแววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นความมั่นใจที่มาจากการขัดเกลาผ่านวันและเวลา ผสมไปด้วยความเก็บกดเล็กน้อย
คล้ายกับว่าคนปวดขี้แต่ไม่มีส้วม…ประมาณนั้น
เมื่อเสียงเชียร์ะโเสียงปี่กลองบรรเลง ทำเอาเืในร่างกายของเด็กหนุ่มยิ่งสูบฉีดพลันฮึกเหิมเป็เท่าทวีคูณ
เสือน้อยเดินหน้าตั้งการ์ดเข้าหาคู่ต่อสู้เขาใช้หมัดแย็บอยู่ครู่หนึ่ง เตะไปสองสามที แต่อีกฝ่ายก็ป้องกันได้ตามวิสัย
เสือน้อยจ้องแววตาของคู่ต่อสู้บ่อยครั้งที่โดนพ่อกับแม่จับโกหกได้ก็เพราะดวงตานี่แหละ พ่อบอกว่าดวงตาเป็หน้าต่างของดวงใจสายตาคู่ต่อสู้ยากที่จะแสร้งแกล้งทำได้
เสือน้อยจึงย่างสามขุมเพื่อเข้าคลุกวงในวาดลวดลาย ฝีไม้ลายมือเข้าเต็มที่ ประเคนให้ทั้งหมัด เท้า เข่าศอกใส่คู่ต่อสู้ฝั่งตรงข้าม
เวลาที่ฟุตเวิร์คเข้าออกสายตาของเด็กหนุ่มก็จะมององค์รวมของคู่ต่อสู้ ก่อนจะเข้าไปปะทะอีกครั้ง
เสือน้อยสังเกตเห็น…คู่ต่อสู้หย่อนยานเื่จังหวะการยืนมากเขาจึงต่อยบีบให้ฝ่ายตรงข้ามตั้งรับ ก่อนได้จังหวะใช้ ‘ท่าเถรกวาดลาน’เตะรวบสองขาจนคู่ต่อสู้ล้มทั้งยืน
เด็กหนุ่มยืนระยะอยู่พักหนึ่งเห็นฝ่ายตรงข้ามหอบหายใจหนัก หลังจากล้มลงเมื่อครู่ พออีกฝ่ายตั้งหลักได้เขาก็เข้าไปปล่อยหมัดชุด พร้อมสับศอกเข้าที่หัวไหล่อีกฝ่าย จนแทบจะยกแขนไม่ขึ้น
สำหรับด้านกายวิภาคของมนุษย์เสือน้อยก็เรียนรู้มาไม่น้อยทีเดียว เป็เื่ปกติของนักมวยอย่างมากแค่ไม่เตะต่ำจนไปโดนกระจับก็เป็อันใช้ได้
คู่ต่อสู้ยิ่งนานยิ่งล้าพอเผยช่องว่างเขาจึงถีบเข้ายอดอกของคู่ต่อสู้ปลิวไป และก็ล้มลง
เมื่อลุกขึ้นมาได้ฝ่ายตรงข้ามเริ่มรู้สึกหมดแรงจากการล้มบ่อยเสียงระฆังใกล้จะดังเต็มที เสือน้อยได้ยินเสียงะโของครูกับพ่ออยู่เบา ๆจึงปรี่เข้าไปชกศัตรูจนคามุม
ก่อนเสียงระฆังยกที่1 จะหมดลง
พ่อเตรียมเก้าอี้พร้อมเตรียมขึ้นไปนวด ส่วนครูเด่นชัยถามอาการว่าเป็ไงบ้าง พร้อมเอาฟันยางออกเสือหายใจตามแบบที่ครูสอนมา
เสือน้อย :ดูท่าแล้วยกหน้า น่าจะน็อกได้ ให้น็อกเลยมั้ยครับลุง…พ่อ?
พ่อผัน :ก็จัดได้เลย เอาตามสมควรนะอย่ารุนแรงเกินไป
เสือน้อย :ตามนั้นเลยจ้ะพ่อ!
“เป๋ง!”เสียงระฆังยกที่สองดังขึ้น
แววตาเสือน้อยราวกับเพชฌฆาตเขาเดินเข้าหาคู่ต่อสู้ พร้อมกับหลอกล่อด้วยหมัดชุด ก่อนจะเตะเจาะยาง
อีกฝ่ายที่ยังเจ็บตัวอยู่จากยกที่แล้วก็ถูกกดดันจนเผยช่องว่างจน เสือน้อยต่อยเสยปลายคาง ร่วงไปนอนกองกับพื้นเวที
รอเพียงกรรมการนับสิบ…
คู่ต่อสู้พยายามลุกขึ้นแต่ด้วยยังเมาหมัดเสือน้อยอยู่ สติสตังยังไม่กลับมา จนกรรมการนับถึง 8ก็โบกมือยุติการแข่งขัน
เวทีด้านล่างก็ส่งเสียงเฮ!เสือน้อยก็ยิ้มเจื่อน ดูไม่ค่อยดีใจเท่าไหร่ หลังจากลงเวทีไปรับรางวัล
เสือน้อยก็ถามครูเด่นชัย“นี่ครูเอาจริง ๆ นะ ไหนบอกว่าจะหาคู่ที่มันสมน้ำสมเนื้อกับผมไง? ทำไมมันอ่อนปวกเปียกแบบนี้ ผมอยากยืนต่อยแลกหมัดมากกว่านี่นกกระจิบยังไม่ทันกินน้ำก็หมดแรงแล้ว” เสือบ่นกระปอดกระแปด
ครูเด่นชัยบ่นในใจ“ก็มึงเล่นลวดลายเสียขนาดนั้น ทั้งโยกหลอกล่อ ใครมันจะไปยืนแลกหมัดกับมึงวะไอ้เสือ…ไอ้บ้าพลัง!”
จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า“ไอ้เด็กคนนั้นมันได้แชมป์มาสิบเวทีซ้อนแล้วนะ สถิติไม่แพ้ใครแถมอายุยังเยอะกว่าเอ็งตั้ง 2-3 ปี”
เสือน้อยเลิกคิ้ว ทำหน้าไม่เชื่อ“สงสัยมันคงจะเจอ แต่คนพึ่งหัดต่อยมวยมากกว่า” ก่อนหันไปมองพ่อพูดด้วยสายตาคาดหวัง“พ่อขออีกสักเวทีสิ ถ้าแพ้เดี๋ยวเลิกชกเลย?”
หางคิ้วของครูเด่นชัยกระตุก“ไอ้นี่มันไปเอาความมั่นใจมาจากไหน”
หลังจากชกเวทีแรกเสือน้อยที่ซ้อมกับครูเด่นชัยที่ถือเป้าล่อ
“ยิ่งมาก็ยิ่งจัดจ้านลูกเตะอันบ้าพลัง อีกทั้งเชิงมวย ไม่สิต้องพูดว่าสติปัญญาดี รู้จักหนักรู้จักเบารู้จักถอย ไอ้เด็กคนนี้มันเกิดมาเพื่อเป็นักมวย นักสู้เลยนะเนี่ย!” ครูเด่นชัยคิด
จากนั้นไม่นานครูก็หาสนามเวทีชกให้มันได้ คราวนี้เป็เวทีต่างจังหวัดและเช่นเคยสองพ่อลูกก็หาข้ออ้างหลบแม่ชบาออกไป โดยบอกว่า “จะออกไปเที่ยวห้าง!”
ข้างเวทีครูเด่นชัยพูดขึ้น “คู่ต่อสู้วันนี้ข้าไปสืบมาจากฝ่ายจัดแล้ว เขาบอกแพ้ 1ชนะ 17 ฝึกมวยั้แ่ ป.2 ส่วนใหญ่เป็งานมวยวัดเสียมาก” ลุงเด่นชัยพูดกับพ่อผันและเสือน้อย
เสียงระฆังยกที่หนึ่งดัง“เป๋ง!”
เสือน้อยออกลวดลายโชว์ฝีไม้ลายมือเหมือนเก็บกดมานาน ยังไม่ทันผ่านยกที่หนึ่งดีดับก็ปล่อยหมัดชุดเตะตัดขาพออีกฝ่ายเผยช่องว่างก็เตะก้านคออีกฝ่ายจนลงไปนอนกองกับพื้น
เสือน้อยตาค้าง “ทำไมมึงไม่เกร็งคอวะ!?” เด็กหนุ่มบ่นตอนเดินเข้ามุมของตัวเองสีหน้าเซ็งจิต
จนถึงอาทิตย์ต่อมาเขาก็ไปต่อยที่จังหวัดอื่นๆ พวกคู่ต่อสู้ก็แพ้น็อกรัว ๆ ผ่านไปตลอดเทอมแรกของชั้น ป.5 เสือก็กวาดรางวัลมาเต็มบ้าน
ส่วนพ่อก็ได้แต่ปลงตกแต่ทว่าก็ได้เกิดแรงบันดาลใจวาดรูปใหม่ ๆ ออกมา ‘นักมวยวัยเยาว์’ ที่ด้านข้างสนามแกเตรียมดินสอกับกระดาน ร่างภาพคร่าว ๆพร้อมมองคนโดยรอบเวที
เสือน้อยลงสู้มา 20สนามชนะน็อกรวด ไม่เคยได้ชกถึงยกสาม จึงเริ่มมีชื่อเสียงเริ่มดังกระฉ่อนจนเป็ที่เลื่องลือ
แต่เมื่อเร็ว ๆนี้แม่ชบาก็เกิดสงสัยขึ้นมา เดี๋ยวนี้สองพ่อลูกมันหายไปไหนบ่อย ๆสืบเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ตอนหายไปก็หายหัวกันไปหมด ทั้งพี่เด่นชัยและลูกศิษย์ในค่าย
“แต่ดูแล้วสามีเธอคงไม่ไปทำอะไรแผลงๆ หรอกมั้ง?” แม่ชบาจึงปล่อยผ่านเื่นี้ไป
จนวันที่พ่อวาดรูปเสร็จเศรษฐีเมืองเหนือนักเลงเล่นรูป ก็โทรเข้ามาหาเขาอยากขอซื้อรูปของพ่อคราวก่อนโน้นเขาซื้อไปแปดแสน แต่เอาไปปล่อยขายต่อสองล้านบาท ทำกำไรเป็กอบเป็กำ
ครั้งนี้จึงพาลูกสาวตัวน้อยลงมาด้วยพ่อผันก็เสนอว่าให้นอนพักที่บ้านสักหนึ่งคืน ตอนเช้าค่อยกลับ
คราวก่อนพ่อผันตกปากรับคำกับนักเลงเล่นรูปรายนี้ไว้ว่า ถ้าเกิดมีภาพใหม่จะปล่อยขายเขาจะโทรไปหาเศรษฐีคนนี้ก่อนเป็รายแรก และเมื่อสัญญากันแล้วพ่อผันก็ทำเช่นนั้นจริงๆ
และทางเศรษฐีเมืองเหนือเมื่อได้ข่าวแกก็รีบซื้อตั๋วเครื่องบินไปกลับลงมาที่ดอนเมืองเลย
เสือน้อยกับแม่พอได้ยินว่ามีลูกค้ามาขอซื้อภาพวาดของพ่อโดยเฉพาะแม่ชบาที่ดีใจสุด ๆ เพราะพอพ่อสร้างผลงานออกมาทีหนึ่งก็เท่ากับคนอื่นทำงานหลายปีเชียวล่ะ และคราวนี้คนซื้อใจป้ำให้ราคาไม่อั้นตามราคาสูงสุดของมูลค่าภาพวาดในตลาด
แต่ส่วนใหญ่แล้วจะขึ้นอยู่กับการตกลงกันเสียมากกว่า
แม่ชบาจึงได้จัดเตรียมห้องหับให้กับสองพ่อลูกเศรษฐีเมืองเหนือ
นักเล่นรูปคนนี้ชื่อเม่นทำธุรกิจมากมายที่ภาคเหนือ ชอบสะสมภาพและปล่อยภาพ ในตอนที่ราคากำลังพุ่งลำพังแค่ธุรกิจนี้แกทำกำไรไม่ต่ำกว่าหลายสิบล้านบาทแล้ว
ข้อสำคัญในการซื้อภาพคือต้องหาจิตรกรดี ๆ ไม่วาดสะเปะสะปะ แถมรู้จักการวางตัวซึ่งในประเทศดูเหมือนจะมีจิตรกรเยอะมาก ทว่ารูปที่มีราคาและคนในวงการเขาเล่นกันมันมีไม่มากขนาดนั้น
ส่วนราคาก็แบ่งเป็จะแบ่งออกเป็ตั๋วเด็กกับตั๋วผู้ใหญ่
239
