ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"นางช่างงามยิ่งนัก!" ในชีวิตที่แล้วตอนที่อินเตอร์เน็ตถูกพัฒนาขึ้นมา มีภาพสาวที่สวยงามนับไม่ถ้วนที่สามารถหาชมดูได้ผ่านหน้าจอทว่าถังฮวนไม่ได้ดูมันมากนัก เขาเห็นผู้คนตัวเป็นๆ ส่วนใหญ่แล้วดูน่าผิดหวัง (ไม่ตรงปก)ดังนั้นเมื่อได้เห็นผู้หญิงในชุดคลุมสีดำนี้ ถังฮวนจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ ส่วนสัดที่งดงามอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นสตรีประเภทหนึ่งที่หาพบได้ยากยิ่งจริงๆ ! หญิงสาวที่ยังไม่ทราบว่าอาการเป็นอย่างไรบ้าง เท่าที่เห็นคือ นางหายใจแรงคล้ายเหน็ดเหนื่อยยิ่งในขณะที่ยืนตัวตรง เหงื่อที่ไหลเป็นทางทำให้ผ้าคลุมเปียกชื้น บางส่วนเปียกแนบชิดกับร่างบอบบางนั้น ไม่เพียงเท่านั้น เขายังพบว่ามือของนางสั่นเล็กน้อย “สาวน้อย อย่าสู้ต่อไปอีกเลย หากเจ้ายอมมอบชิ้นส่วนของแผนที่เนรมิตมา ข้าอาจไว้ชีวิตเจ้า”จ้าวหมาป่าเอ่ยปากด้วยเสียงที่แหบแห้งไม่น่าฟัง น้ำเสียงของมันแฝงไว้ด้วยความเย็นชา ขู่ขวัญผู้คนไม่น้อย “ไว้ชีวิตข้ารึ? ยังไม่แน่ว่าใครกันที่จะรอด!”สตรีชุดดำจ้องไปที่จ้าวหมาป่า ทีท่าไม่แปรเปลี่ยน นางเพียงเผยอริมฝีปากเล็กน้อยแล้วหัวเราะลั่น
“จ้าวหมาป่าวั่งเทียน หากเจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บข้าคงตายอย่างไร้ดินกลบหน้าไปแล้ว ตอนนี้เจ้ายังกล้ากล่าววาจาโอหังเช่นนี้อีกรึ” "กล่าวได้ดี!"จ้าวหมาป่าหัวเราะลั่น“สาวน้อย เจ้ายิงเกาทัณฑ์ใส่องค์ราชาเช่นข้าไปสามดอก พร้อมกับนักรบเวทย์นั่น ดูทีเจ้าจะหมดท่าแล้วสินะข้าอยากจะรู้นักว่า เจ้ายังสามารถยิงดอกที่สี่ออกมาได้อีกหรือไม่” เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาถังฮวนจับจ้องไปยังทั้งคู่ สตรีผ้าคลุมดำนางนั้นมีนักรบเวทย์จริงเหรอ? แล้วยังธนูที่ว่าอีกล่ะ? ไม่น่าแปลกใจที่แม้นางจะยังเยาว์ แต่สามารถต่อกรกับจ้าวหมาป่าวั่งเทียนที่บาดเจ็บมาก่อนได้นานขนาดนี้! สตรีตรงหน้าคงกำลังต้องการหมอโดยด่วนจริงๆ แต่จะให้ช่วยนางที่เป็นนักรบระดับสูงแถมยังใช้นักรบเวทย์ได้นี่นะ?นี่มันฟังแล้วคล้ายเรื่องน่าขัน?กับหญิงวัยกลางคนที่ตายไปแล้วนั้น ถังฮวนไม่ได้รับปากใดๆ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่านางจะส่งเขามาตายเสียเปล่า ๆ "ถ้าเจ้าอยากลอง ก็ย่อมได้!" หญิงสาวในเสื้อคลุมดำหัวเราะเยาะ "เอาสิ! มาเลย!"หลังสิ้นสุดคำจ้าวหมาป่าวั่งเทียนระเบิดเสียงหัวเราะลั่น“แม่นางน้อย มนุษย์ที่เป็นนักรบนับไม่ถ้วนถูกปลิดชีพภายใต้ “บัญชา” ของของข้า ไม่เว้นแม้กระทั่งปรมาจารย์ยุทธ์ระดับเก้าตัวข้าเองไม่เคยสังหารสตรีมาก่อน แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้คงต้องลงมือแล้ว” “ตาย--”ทันทีที่เสียงแผ่วลง เสียงโหยหวนของจ้าวหมาป่าวั่งเทียนดังก้องอีกครามันยกมือขวาขึ้นพร้อมดาบเล่มมหึมายาวกว่าสามเมตร ตวัดแกว่งไกวพุ่งใส่สตรีชุดดำที่อยู่ไกลราวเกือบยี่สิบเมตรอย่างรวดเร็วรังสีสังหารแผ่กระจาย สรรพสิ่งรอบข้างก็คล้ายจะหยุดนิ่ง ถังฮวนถึงกับใจสั่นเมื่อเห็นเช่นนี้ เขาหันขวับไปยังสตรีชุดดำทันที ม่านตาสีน้ำเงินปรากฏแก่สายตา ทันใดนั้นสตรีชุดดำกระชับธนูสีน้ำเงินยาวเป็นพิเศษในมือคันธนูงดงามยิ่ง ประณีตอย่างยิ่ง ราวกับประดิษฐ์มาจากขนสีน้ำเงินของนกยูงรูปร่างค่อนข้างแปลกเมื่อมองจากระยะตรงนี้ ดูแล้วคล้ายนกยูงสองตัวผูกติดกันเสียมากกว่า “หรือว่าคันธนูนั่นคือนักรบเวทย์ของนาง” ตาของถังฮวนส่องประกายประหลาดใจ สตรีชุดดำ มือซ้ายยกคันธนู มือขวาดึงสายเงาลูกศรสีน้ำเงินปรากฏอยู่ปลายนิ้ว ปรากฏออกมาอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาลูกศรสีน้ำเงินก็อยู่ในนั้นแล้วเหนือคันธนู มีแสงสว่างจ้าทันใดนั้นลมหายใจแห่งความพรั่นพรึงก็ปกคลุมโลก!
-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 41 ศรสยบราชัน (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 41 ศรสยบราชัน (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้