มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

พลังธาตุที่แท้จริงของซูจี แล่นเข้าสู่เส้นเลือดของฉินเฉาอย่างต่อเนื่อง ไม่นานฉินเฉาก็สัมผัสถึงตัวตน แล้วไม่นานร่างก็ถูกดึงเข้าสู่ต่างโลกนั้น

ในโลกนี้มีเพียงสีขาวที่แผ่ขยายกว้างออกไป เมื่อฉินเฉามาถึงที่นี่ เขาพบว่าร่างกายมาไม่ครบส่วน มือแล้วเท้าไม่ได้ตามมาด้วย

“สงบจิตใจลงแล้วจินตนาการอย่างช้า ๆ ” น้ำเสียงที่มีความสุขของซูจีลอยผ่านเข้ามาในโลกวิญญาณของฉินเฉาอย่างง่ายดาย “นี่เป็นจักรวาลเล็ก ๆ ของนาย พยายามคิดอะไรบางอย่างไม่ว่านายจะคิดอะไร มันจะปรากฏตรงหน้านาย”

“จินตนาการบางสิ่ง?” ฉินเฉาอยากจะเกาหัวตัวเอง แต่ก็พบว่าตัวเองไม่มีมือแล้วเท้า คิดเกี่ยวกับมือแล้วเท้าเป็นไง? ฉินเฉาคิดชั่วขณะ ตอนนี้เอง เขาพบว่ามือแล้วเท้าค่อย ๆ ถูกสร้างแล้วปรากฏในจักรวาลนี้อย่างช้า ๆ

“ฮ่า น่าสนุก!” ฉินเฉารู้สึกสนใจอย่างมาก แล้วจากนั้น เขาก็คิดออกมา เศษเสี้ยววิญญาณที่เหลืออยู่ของหลัวเต๋อที่ยังคงอยู่ในร่างกาย รูปร่างที่แท้จริงของเทพปีศาจที่ยิ่งใหญ่นี้เป็นยังไง?

ฉินเฉาครุ่นคิด เมฆสีดำแผ่ขยายออกไป จากนั้นก็เริ่มสะสมเพิ่มพูนในจักรวาลเล็ก ๆ แห่งนี้ เมฆสีดำนี้ปกคลุมทั่วท้องฟ้า ไม่มีแม้แต่แสงสักเส้นจะลอดผ่านมา

“หรือว่าเสี้ยววิญญาณของหลัวเต๋อ จะอยู่บนเมฆนั่น?” ฉินเฉาอยากจะบินขึ้นไป ตอนนี้เองได้มีแสงสว่างจาง ๆ โผล่ออกมาจากเมฆนั่น ตามมาด้วยสายฟ้าสีดำเส้นหนา แล้วฟาดเข้าใส่ร่างกายฉินเฉาโดยตรง

“อ๊าก!” ฉินเฉารู้สึกว่าทั่วทั้งร่างถูกเข็มเล็ก ๆ นับพันแทงใส่ ความรับรู้ทั้งหมดถูกผลักออกจากจักรวาลเล็ก ๆ นี้ แล้วกลับเข้าสู่โลกความจริง

“ฉินเฉา? เกิดอะไรขึ้น?” เมื่อเห็นฉินเฉาเลือดไหลออกมาทั่วทวารทั้ง 7 ซูจีรู้สึกกลัว เธอรีบดึงพลังของเธอกลับมาแล้วตรวจดูอาการบาดเจ็บของฉินเฉา

“ไม่เป็นไร” ความเจ็บปวดที่น่าหวาดกลัวหายไปจากร่างกายของฉินเฉาอย่างรวดเร็ว เขาพยายามโบกมือแล้วพูดว่า “ฉันถูกบังคับให้กลับออกมาหลังจากถูกสายฟ้าสีดำฟาดใส่”

“สายฟ้าสีดำ? อะไรกันแน่ที่นายอยากจะเห็นในที่แห่งนั้น?” ซูจีรีบถาม

“ฉันแค่ต้องการจะเห็น รูปร่างที่แท้จริงของเทพปีศาจหลัวเต๋อที่อยู่ในร่างกายของฉันก็เท่านั้นเอง แต่ผลลัพธ์กลับเป็นฉันถูกผลักออกมาจากจักรวาลเล็ก ๆ นั่น”

“นายมันบื้อไง!” ซูจีดีดหน้าผากฉินเฉา แล้วพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า “นายอยู่แค่ขั้นหลอมลมปราณ วิญญาณปีศาจ ยังไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไม่คิดว่านายจะเข้าไปในเขตแดนของเทพปีศาจหลัวเต๋อ! สายฟ้าเหล่านั้นสามารถทำลายวิญญาณของนายได้อย่างง่าย ๆ ทำให้วิญญาณของนายหายไปได้อย่างสิ้นเชิง!”

“น่ากลัวขนาดนั้นเชียว?” เมื่อคิดกลับไปถึงประสบการณ์ตอนนั้นทำให้ฉินเฉากระดูกสันหลังเย็นเฉียบ “อืม นี่ฉันเข้าสู่ขั้นกำเนิดจิตแล้วหรือยัง?”

“สำเร็จกับก้นน่ะสิ!” ซูจีกลอกตา “นั่นเป็นแค่ขั้นแรก นายต้องคิดอะไรง่าย ๆ ก่อน อย่างเช่นพวกโต๊ะ เก้าอี้ หรืออะไรสักอย่าง”

“ถ้าฉันคิดอะไรเล็ก ๆ แบบนั้น งั้นฉันจะสำเร็จอะไรที่ยิ่งใหญ่ในอนาคตได้ยังไง!” ฉินเฉายกหัวขึ้น พูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม “งั้น นั่นก็คือเทพปีศาจสินะ สิ่งที่ฉัน ฉินเฉาอยากจะเห็นที่สุดก็คือแน่นอนว่าต้องเป็นร่างของหลัวเต๋อ! มันไม่เป็นไรถ้าฉันจะล้มเหลวในการเข้าสู่ขั้นกำเนิดจิตในตอนนี้ อย่างแย่ฉันก็แค่พยายามมันสักหลายครั้งแค่นั้นเอง!”

จากนั้น ฉินเฉายืนขึ้นแล้วเช็ดเลือดที่เปื้อนหน้า

ซูจีถอนหายใจแล้วพูดว่า “ไปล้างหน้าซะ หน้าของนายเปื้อนคราบเลือดเต็มไปหมด”

“ตามที่สั่งครับ คุณแม่ชี!”

“ไปตายซะ!” ซูจีตะโกนอย่างน่ารักขณะที่โกรธ ฉินเฉาวิ่งไปที่ห้องน้ำขณะหัวเราะ ไม่นานเธอก็เงียบ เงียบจนได้ยินเสียงน้ำมาจากห้องน้ำ

ชายคนนี้ด้วยร่างกายที่เกิดมามีกายาปีศาจที่แท้จริง ความสามารถในการฝึกตนอย่างกับพระเจ้า ยิ่งกว่านั้นด้วยความตั้งใจ เขาจะไม่เข้าไปสู่เส้นทางฆ่าสังหาร แต่ซูจีรู้สึกว่านี่ไม่ถูกต้องสำหรับเธอ ด้วยที่เป็นศิษย์สายนอกสำนักพุทธ กลับมาสอนผู้ฝึกตนของนิกายปีศาจ

“ช่างมัน!” ซูจีบอกกับตัวเอง “พระพุทธเจ้าบอกว่า ‘ถ้าข้าไม่ลงนรก แล้วใครจะลงนรก!’ สอนศิษย์ในนิกายปีศาจให้ทำสิ่งที่ดีก็เป็นหน้าที่ของศิษย์พุทธเหมือนกัน! ใช่แล้ว! ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ!”

ซูจีหาเหตุผลให้ตัวเองเพื่อที่จะใกล้ชิดกับฉินเฉา

หลังจากที่อาบน้ำอย่างรวดเร็ว ฉินเฉาโผล่หัวออกมาแล้วถามว่า

“คนสวย ทำไมเธอไม่อาบน้ำก่อน จากนั้นฉันค่อยพาเธอกลับ”

“กลับเหรอ?” ซูจีขมวดคิ้ว “ไปไหน? จากนี้ไป ฉันจะอยู่ที่นี่!”

‘หึหึ ในฐานะศิษย์สายพุทธ เป็นหน้าที่ฉันที่ต้องจับตาดูนาย ไม่ให้นายกลายเป็นฆาตกร’ นี่เป็นสิ่งที่ซูจีพูดกับตัวเอง แต่ในใจลึก ๆ ของเธอ เธอกลัวว่าหลี่นาจะทำใจกล้า แล้วใช้ความได้เปรียบหาโอกาสใกล้ชิดฉินเฉา

“อะไรนะ?” ฉินเฉาตกใจจนขาสั่นแทบทรุดลงไปนั่งกับพื้น “หยุดล้อเล่นน่า ตกลงนะ! ฉันยังหนุ่มแล้วสุขภาพดี มันอาจจะมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นกับเราก็ได้ถ้าผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกัน”

“หึหึ ถ้านายกล้าล่ะก็ ฉันจะใช้หัวใจเจ้าแม่กวนอิมจัดการกับนายซะ” ซูจีขู่ขณะที่สั่นประคำในข้อมือเธอ “ว่ายังไง อยากจะลองมั้ย?”

“ลืมมันเถอะ” ฉินเฉาส่ายหน้าเหมือนกลองป๋องแป๋ง “ถ้าข่าวเรื่องของเรา หนุ่มโสดกับหญิงสาวอาศัยอยู่ด้วยกันแพร่ออกไป มันต้องมีข่าวไม่ดีออกมาให้ได้ยินแน่”

“นาย” ซูจีแย้งตอบ “ถ้าฉันไม่แคร์ แล้วนายจะแคร์ทำไม!”

“แต่มันมีแค่เตียงเดียวเองนะที่นี่น่ะ!”

“ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้ว!”

“ไม่โอเคแล้ว! มันนอนได้สองคนสบายเลยนะเตียงนั่นน่ะ”

“นั่นมันเตียงของฉัน! นายนอนที่โซฟาไปสิ!”

“โซฟามันเย็นอ่ะ”

“ฉันก็หวังว่ามันจะแช่แข็งปีศาจบ้ากามอย่างนายได้ล่ะนะ”

“ฉันเป็นวิญญาณปีศาจ แต่ก็ขอบคุณมาก”

ทั้งสองเถียงกัน จนในที่สุด ซูจีก็จัดการให้ห้องของฉินเฉากลายเป็นรังของเธอ

ไม่นาน ฉินเฉาก็มาพร้อมกับปัญหา 2 ข้อ

“แม่ชีน้อย!”

“อะไร?” ซูจีที่นั่งอยู่บนโซฟา ดูทีวีอย่างเกียจคร้านขณะที่กำลังดื่มโค้กไปด้วย

“ฉันจะไม่เก็บค่าเช่ากับเธอ แต่เธอต้องจ่ายค่าอาหารมาครึ่งหนึ่งด้วยนะ! เธอกินเยอะมาก ฉันไม่มีปัญญาเลี้ยงเธอหรอก!”

“ไม่เกี่ยว ยังไงฉันก็เป็นเจ้าหนี้นาย เรื่องอาหาร นายหาทางจัดการเองแล้วกัน”

“ขอโทษแล้วกัน! งั้นก็เตรียมกินบะหมี่อิตาเลี่ยน กับเศษมันสกอตแลนด์กับฉันพรุ่งนี้แล้วกัน!”

“เอาเลย! อย่าลืมใส่พริกด้วยล่ะ!”

“แล้วก็เวลานอน ห้ามเดินละเมอด้วย!”

“เจ้าคนโง่ นายเคยเห็นคนเดินละเมอควบคุมตัวเองได้ด้วยเหรอ? นายก็แค่เอากรรไกรแล้วของมีคมไปซ่อนให้ดีแค่นั้นเอง นั่นจะเป็นตัวช่วยลดความเสี่ยงในชีวิตของนายได้”

จากนั้นซูจีก็ยื่นมือออกมาข้างหน้า “ดีล่ะ เอาไป!”

“โทษที ฉันยังไม่ต้องการเสียครั้งแรกของฉันตอนนี้”

“โอม!” แสงสีขาวลอยออกมา พุ่งเข้าใส่กำแพงข้างหลังฉินเฉา

“ฮิฮิ โทษที เครื่องรางนี้บางทีก็ควบคุมไม่อยู่น่ะ นายไม่เจ็บใช่มั้ย? เค้าแค่อยากจะถามกุญแจห้องแค่นั้นเอง”

“ฉันจะให้ ฉันจะให้” ฉินเฉายอมแพ้ ท่าทางที่เขาเคยแสดงตอนอยู่ต่อหน้าภูตผีแล้วฟางหัวสลายหายไป เขาท่าทางเหมือนกับพ่อบ้านที่น่าสงสารเมื่ออยู่บ้าน

เขายื่นกุญแจให้ซูจี แล้วนั่งลงบนหน้าทีวีถัดจากซูจี แล้วรออย่างกังวลขณะที่มองซูจีด้วยท่าทางน่าสงสาร สาวน้อยที่อยู่ข้าง ๆ นี้เยี่ยมจริง ๆ ส่วนโค้งเว้าของเธอได้รูป

“มองฉันทำอะไร ทำไมไม่ไปนอน?”

“เธอแย่งเตียงฉันไปอ่ะ” ฉินเฉาชี้ไปที่โซฟาที่ซูจีนั่งอยู่

“อ๋อ งั้นนายย้ายทีวีนี่เข้าไปในห้องละกัน” ซูจีพูดขณะที่ส่ายมือ

พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบหน้า ฉินเฉาย้ายทีวีเข้าไปที่ห้องนอน

“นี่เป็นห้องนอนของฉันชัด ๆ ” ฉินเฉาพึมพำขณะย้ายทีวี

“ที่รัก คุณพูดอะไร?” ซูจียิ้ม มองฉินเฉาขณะที่เขย่าประคำบนข้อมือ

“แฮ่ม ฉันบอกว่า ฉันจะช่วยเธอจัดห้องนอน”

“อืม ฉลาดจริง ๆ ไปได้แล้ว” ซูจีตบไหล่ฉินเฉาทำเหมือนกับหัวหน้าพบลูกน้อง หัวใจของฉินเฉาเต็มไปด้วยน้ำตา จากนั้นถอนใจ

แค่ปีศาจสาวโรซี่ก็ยากจะจัดการแล้ว นี่ยังเพิ่มแม่ชีน้อยนี่อีก ตกลงมันดีหรือไม่ดี? ..ทั้งสองต่างกันอย่างมาก

ระยะหลังมานี่แต่ละวันผ่านไปอย่างยากลำบาก

ฉินเฉาที่นอนอยู่บนโซฟา เขาคิดว่าปัจจุบันนี้ชีวิตมันเหนือจินตนาการไปแล้ว

อย่างแรก เขาก้าวเข้าสู่โลกเวทมนตร์ของเหล่าผู้ฝึกตน จากนั้นก็ต่อสู้กับผีสาว ยมทูต ปีศาจ แล้วงูอสูร หรืออะไรสักอย่างแล้วตอนนี้เขายังพบกับศิษย์นอกของสำนักพุทธอีก ใช่แล้ว แถมเธอยังเป็นสาวสวยอีกด้วย ฮ่าฮ่า

ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่ที่แฟนเก่าย้ายออกจากที่นี่ บ้านหลังนี้ก็เงียบอย่างมาก ทำให้บางครั้งฉินเฉารู้สึกเหงา อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขามีสาวสวยที่ไม่คาดคิด แถมสาวสวยนางนี้ยังไม่ได้มาจากครอบครัวสามัญ แต่เป็นคุณหนูจากครอบครัวที่มีชื่อเสียง

ตัวเขาเป็นแค่การ์ดตัวเล็ก ๆ

แต่ว่าเขามีอีกตัวตนหนึ่ง นั่นก็คือผู้ฝึกตนจากนิกายปีศาจ

“นายต้องการจัดการแม่ชีน้อยที่น่าดึงดูดนางนั้นมั้ย?” ในคืนที่หนาวเหน็บ ร่างกายที่ร้อนผ่าวม้วนเข้าสู่อ้อมแขนของฉินเฉา

“โรซี่ครั้งหน้ามาก็เคาะประตูด้วยล่ะ” ฉินเฉาลุกขึ้นแล้วผลักปีศาจสาวทรงเสน่ห์ออกไป

“ขอพรกับฉันสิ ตราบเท่าที่นายขอ ฉันจะทำให้ซูจีตกหลุมรักนายทั้งใจเลย!” โรซี่เสนอเงื่อนไขที่น่าสนใจ

“โทษที คนที่ซูจีรักไม่ใช่ฉัน แต่เป็นปีศาจ” ฉินเฉาส่ายหัว “เธอกับฉันมันเป็นไปไม่ได้หรอก”

“ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ!” โรซี่ส่ายนิ้ว แล้วพูดกับฉินเฉาราวกับจะบอกใบ้ “สำหรับผู้ฝึกตนหญิงอย่างเธอ ของอย่างพวกเงินทอง ชื่อเสียง ลาภยศ แล้วพวกของต่าง ๆ ในโลก ไม่ใช่สิ่งที่เธอมองหา อีกอย่าง นายก็แค่ขอพรกับฉัน ฉันสามารถช่วยให้นายเข้าสู่ขั้นกำเนิดจิตได้อย่างรวดเร็ว ไม่ใช่ว่านายอยากจะเห็นรูปร่างของหลัวเต๋อหรอกเหรอ? ตราบเท่าที่ฉันช่วยนาย มันเป็นเรื่องง่าย ๆ เลยนะ”

“...” เมื่อฟังคำพูดของโรซี่ ฉินเฉาเงียบไปชั่วขณะ ในตอนนี้ เหมือนว่าหัวใจจะมีช่องว่าง แต่ที่จริงมันกลับเต็มแล้ว

“ไม่ ฉันยังคงอยากจะฝึกด้วยตัวเอง” ที่มุมปากของฉินเฉาปรากฏรอยยิ้มของความมั่นใจ “การเข้าสู่ ขั้นกำเนิดจิตเป็นบททดสอบการฝึกตนของฉัน ถ้าแค่ขั้นอนุบาลอย่างกำเนิดจิตฉันยังข้ามไม่ได้ด้วยตัวเอง แล้วฉัน ฉินเฉา ยังจะทำอะไรสำเร็จในเส้นทางของการฝึกตนได้ล่ะ!”

ด้วยเหตุนั้น ฉินเฉายืนขึ้น ชี้ไปที่ท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่าง แล้วพูดว่า

“สักวัน ฉันต้องการท้าทายสวรรค์ด้วยตัวฉันเอง ฉินเฉาฐานะในโลกมนุษย์ของฉันเป็นแต่การ์ดตัวเล็ก ๆ แต่ในโลกของการฝึกตน ฉัน ฉินเฉาต้องกลายเป็นเทพปีศาจที่ยิ่งใหญ่ให้ได้!”

แสงจันทร์สะท้อนบนร่างของฉินเฉา ส่งให้เงาทอดยาวไปตามพื้น โรซี่มองไปที่ชายคนนี้ด้วยสายตาว่างเปล่า เหมือนว่าเธอจะได้เป็นพยานสำหรับการเติบโตของผลงานไร้ผู้ต้านเข้าซะแล้ว

อย่างไรก็ตาม เกี่ยวกับงานของเธอ แล้วเธอจะทำยังไงดีล่ะ?

จบตอน#