ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่50

        เข้าพบผู้นำตระกูลสวี

        ณจวนตระกูลสวีในยามสาย

        ด้านหน้าตระกูลสวีรถม้าวิ่งตรงมาจอดลงบริเวณด้านหน้าตระกูลสวี ล้อของรถม้าหยุดลงปรากฏร่างของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งที่ก้าวลงมาจากรถม้า

        แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะเป็นบุรุษที่มีรูปลักษณ์สง่างามแต่กลับมีท่วงท่าการเดินที่ไม่น่าชม 

        จางหยวนเดินทางมาถึงบริเวณด้านหน้าจวนตระกูลสวีดวงตาของเขามองตรงขึ้นไปบริเวณป้ายด้านบน

        ตระกูลสวี 

        ดวงตามองตรงขึ้นไปแล้วก็มองไปที่เหล่าผู้คุ้มกันที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้าสถานที่แห่งนี้สมกับเป็นหนึ่งในสถานที่ที่เป็นจุนขนาดใหญ่ของเศรษฐีหนึ่งในเศรษฐีภายในเมืองแห่งนี้

        ความใหญ่ของจวนแห่งนี้ไม่ได้แพ้จวนตระกูโม่ที่เขาเคยเดินทางเข้าไปก่อนหน้านี้เลย

        หลังจากที่หยุดมองบริเวณด้านหน้าตระกูลสวี่อยู่สักพักผู้นำทางที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวเท้ามาด้านหน้าแล้วก็เอ่ยขึ้น “ เรียนคุณชายเชิญเข้าไปบริเวณด้านในนายท่านสวีกำลังรอพบท่าน”

        จางหยวนตอบรับกลับไปก่อนที่จะก้าวเท้าของตนเองเดินตรงเข้าไปบริเวณด้านในนั้น

        เมื่อเดินตรงเข้าไปบริเวณด้านในก้าวผ่านพ้นประตูภายในสถานที่แห่งนี้งดงามกว่าจวนตระกูลโม่เสียอีก

        มันเป็นเพราะว่าผู้ที่เป็นเจ้าของจวนแห่งนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ที่ชื่นชอบงานศิลปะเป็นอย่างมากเพราะแบบนั้นที่อยู่อาศัยก็เลยเต็มไปด้วยงานงานฝีมือที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างดี

        แม้กระทั่งทางเดินยังเป็นพื้นหินที่ถูกสลักเอาไว้ด้วยลวดลายงดงาม 

        จางหยวนหลังจากที่ได้ลองก้าวเดินเข้ามาภายในนี่กล่าวกับตนเองภายในใจอย่างรวดเร็ว “ สถานที่แห่งนี้งดงามจริงๆ”

        “ มีผู้ใดจะคิดเล่าว่าภายในจวนตระกูลสวีจะงดงามขนาดนี้ ” เขากล่าวกับตนเองภายในใจหลังจากที่ได้เดินเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้แหละก็ลองชื่นชมทัศนียภาพบริเวณรอบๆในขณะเดินไปด้านหน้า

        ผ่านไปสักพักผู้นำทางก็นำทางพามาถึงบริเวณด้านใน

        โถงบริเวณด้านหลังของจวนตระกูลสวี

        สถานที่แห่งนี้เป็นมันเป็นสถานที่ส่วนตัวของสวีรั่วหยุนที่เป็นผู้นำตระกูลสวี

        ผู้นำทางใดเดินทางเข้ามาภายในบริเวณนี้ก่อนที่จะส่งจางหยวนเข้าไปบริเวณด้านใน

        จางหยวนได้เดินเข้าไปบริเวณด้านในบริเวณด้านในเป็นห้องโถงขนาดใหญ่กว้างขวางที่ถูกจัดสร้างขึ้นเป็นพิเศษ

        สิ่งที่มองเห็นในตอนนี้มันก็คือทั่วทั้งบริเวณมี่พวกงานฝีมือมากมายที่ถูกวางเอาไว้

        ไม่ว่าจะเป็นงานเขียนตัวอักษรที่งดงามหรือว่าเป็นภาพวาดที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างเลอค่า

        ล้วนแล้วอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ทั้งหมดมีกระทั่งงานจิตรกรรมประเภทอื่นอย่างเช่นพวกเครื่องปั้นดินเผา

        จางหยวนลองกวาดสายตามองดูของมีค่าทั้งหมดภายในสถานที่แห่งนี้แล้วก็ประเมินจากความคิดของตนเองหลังจากที่กวาดสายตาและมองดูบริเวณรอบๆพลางประเมินของเหล่านั้นด้วยสายตา

        เขาเองก็คิดว่าของภายในสถานที่แห่งนี้คงจะมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าสามหมื่นตำลึงอย่างแน่นอน

        “ พวกนี้ล้วนแล้วเป็นของมีค่าแม้ว่าจะไม่รู้ว่าพวกมันมาจากที่ใดแต่เพียงแค่มองด้วยสายตาก็รู้ได้ในทันที”

        “ เกรงว่าของทั้งหมดภายในห้องแห่งนี้คงจะมีราคามากกว่าสามหมื่นตำลึง”

        จางหยวนที่กำลังจดจ่ออยู่กับของบริเวณรอบร่างกายที่ล้วนแล้วมีแต่ของมีค่ามากมาย

        ในขณะที่กำลังกวาดสายตามองดูบริเวณรอบๆอยู่นั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากบริเวณด้านหน้า “ เจ้าเองอย่างงั้นรึ…”

        จางหยวนใช้ดวงตาของตนเองมองตรงไปพบเห็นผู้ที่อยู่ด้านหน้าของตนเองคือสวีรั่วหยุุนที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้

        นี่ไม่ใช่การพบกันครั้งแรกเขาเคยมองชายผู้นี้จากไกลแล้วแต่เมื่อมามองใกล้ๆก็ได้มองเห็นเลยว่าอีกฝ่ายเป็นชายที่มีท่าทางที่ดูองอาจมากกว่ามองไกลๆเสียอีก

        คนผู้นี้ถือว่าเป็นยอดปรมาจารย์ในด้านศิลปะตระกูลสวีทำการค้าเกี่ยวกับด้านศิลปะมาเป็นเวลาหลายชั่วคน

        โดยธุรกิจที่ใหญ่โตมากที่สุดนั่นก็น่าจะเป็นการค้าขายผ้าไหมผ้าไหมของตระกูลสวีขึ้นชื่อว่าเป็นผ้าไหมอันดับหนึ่งของราชวงศ์

        มีทั้งเนื้อผ้าชั้นดีและก็มีลวดลายที่ถูกสลักถักทอขึ้นอย่างงดงาม

        ภายในอดีตตระกูลสวีไม่ได้รุ่งเรืองมากขนาดนี้แต่เพราะว่าภายในผู้นำรุ่นนี้สวีรั่วหยุนเป็นคนที่มีพรสวรรค์ในด้านศิลปะเป็นอย่างมาก

        โดยเฉพาะงานว่าหรือว่างานถักทอเขาล้วนแล้วสามารถคัดสรรและก็สร้างสรรค์ขึ้นมาได้เป็นงานจิตรกรรมชิ้นเอก

        และเพราะว่าตระกูลสวีกำเนิดอัจฉริยะขึ้นมาเป็นผู้นำของตระกูลในช่วงหลายปีหลังมานี้ทำให้ตระกูลสวีถือได้ว่าเป็นตระกูลที่ผลิตผ้าไหมและขายผ้าไหมที่ใหญ่โตมากที่สุด

        โดยตระกูลนี้มีความใหญ่โตขณะที่แม้แต่ภายในวังยังใช้ผ้าไหมของตระกูลสวีเลย

        ตระกูลโม่และตระกูลเสิ่นค้าขายเกลือและข้าวสารพวกเขาเป็นเศรษฐีมีเงินทอง

        แต่ถ้าพูดถึงเรื่องเส้นสายตระกูลสวีถือว่าเป็นตระกูลที่มีเส้นสายมากมายที่สุดและเป็นตระกูลที่เก่าแก่มากที่สุดภายในเมืองแห่งนี้ด้วย

        เพราะว่าตั้งหลักปักฐานอยู่ภายในเมืองนี้มาเป็นเวลานานตระกูลสวีทำการค้าขายโดยตรงกับราชวงศ์เพราะแบบนั้นในตอนนี้เส้นสายของตระกูลสวีถือว่าเป็นตระกูลที่มีเส้นสายมากที่สุด

        โดยทางด้านของตระกูลสวีแม้ว่าเขาจะมีเส้นสายมากที่สุดภายในเมืองแต่ว่าทางด้านของตระกูลสวีเองก็ไม่ได้วางอำนาจบาตรใหญ่

        เขาทำการค้าขายของตนเองอย่างสุจริตอีกทั้งยังช่วยเหลือผู้คนภายในเมืองเพราะแบบนั้นตอนนี้ผู้คนภายในเมืองนับถือตระกูลสวีในระดับนึง

        จางหยวนได้เผชิญหน้ากับผู้นำของตระกูลสวี 

        เท้าทั้งสองข้างของเขาหยุดลงบริเวณด้านหน้าศีรษะก้มลงเล็กน้อยคารวะผู้ที่มีฐานะสูงกว่าตน “ คาราวะนายท่านสวี”

        สวีรั่วหยุนใช้ดวงตามองเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าเมื่อมันใช้ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าของตนเองแล้วก็ถามขึ้น “ เจ้าสร้างสรรค์ผลงานเช่นนั้นขึ้นมาได้อย่างไร”

        คำถามแรกที่หลุดออกมาจากปากของสวีรั่วหยุน 

        มันถามขึ้นมาพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นจากที่นั่งของตนเองใช้ลวงตามองตรงไปยังภาพวาดทั้งสิบที่จางหยวนเป็นผู้ที่สร้างสรรค์มันขึ้นมา

        จางหยวนแสดงใบหน้าประหลาดใจคำกล่าวแรกไม่ใช่คำทักทายแต่เป็นคำถาม

        แต่กระนั้นเขาก็สงบใจแล้วก็ตอบกลับไป “ ผู้น้อยเพียงแค่วาดมันขึ้นมาจากภายในความคิดเท่านั้น”

        “ ภายในความคิดอย่างนั้นรึ? แล้วจิตวิญญาณแห่งภาพวาดที่อยู่ภาพนี่ล่ะ”

        “ ข้าไม่เคยเห็นภาพวาดได้ที่มันมีจิตวิญญาณสถิตอยู่มากขนาดนี้มาก่อนเลย” 

        จางหยวนได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาเช่นนั้นเขาแสดงใบหน้างุนงงแน่นอนว่าจางหยวนเขาเพียงแค่สร้างสรรค์ภาพวาดขึ้นมาจากภายในจินตนาการเท่านั้น

        อันที่จริงแล้วเขาแทบจะไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าภาพวาดเหล่านี้มีจิตวิญญาณสถิต

        มันเป็นผลพวงที่ได้มาจากพู่กันนึกคิด 

        “ จิตวิญญาณแห่งภาพวาดอย่างนั้นหรือขอรับ? ผู้น้อยเพียงแค่วาดมันตามจิตใจของผู้น้อยเท่านั้น”

        “ นายท่านช่วยชี้แนะได้หรือไม่ว่าจิตวิญญาณแห่งภาพวาดในความหมายของนายท่านคืออันใด”

        สวีรั่วหยุนหันใบหน้าของตนเองมาก่อนที่จะพูดขึ้น “ จิตวิญญาณแห่งภาพวาดมันคือความรู้สึก”

        “ ความรู้สึก? ”

        “ ใช่ความรู้สึก ความรู้สึกที่สะท้อนอยู่ภายในก้นบึ้งของภาพวาดโดยทั่วไปแล้วภายในยุคสมัยนี้แม้ว่าจะเป็นยอดฝีมือหรือว่ายอดจิตรกรชั้นเอกของยุค”

        “ ก็สามารถใส่ความรู้สึกลงไปภายในภาพวาดและสร้างสรรค์มันขึ้นมากลายเป็นผลงานที่มีจิตวิญญาณแห่งภาพวาดได้เพียงไม่กี่ส่วนเท่านั้น”

        “ แต่ว่าผลงานของเจ้ามันน่าประหลาดเกินไป พวกมันถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาให้กลายเป็นภาพวาดที่มีจิตวิญญาณสถิตอยู่เป็นจำนวนมาก”

        “ ความรู้สึกที่เอ่อล้นออกมาจากภายในภาพวาดทำให้ข้ารู้สึกตกตะลึง ”

        “ เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ ” สวีรั่วหยุนหันมองมาที่จางหยวนขมวดคิ้วทั้งสองข้างจ้องมองมาที่เขาอย่างจริงจังราวกับจะเรียกเร้นความจริงบางอย่าง 

        จบบท