พิชิตรักจอมอหังการ_End

        “เรามาที่นี่ทำไมคะ?” กุสุมา เงยหน้าขึ้นมองดู โทมัส เมื่อชายหนุ่มได้จับจูงมือเรียวเล็กลงจากรถยนต์คันหรู มายืนอยู่ที่หน้าโรงแรมที่เธอเคยมาพักอยู่ เมื่อตอนที่ได้มาเที่ยวอิตาลีกับเพื่อนๆ และได้สูญเสียสิ่งที่หวงแหนไปให้กับ โทมัส ก็ที่นี่อีกเช่นกันนั้นแหละ

        “มารำลึกถึงความหลังไง ทูนหัว” โทมัส มองหน้าสวยหวานซึ้ง ก่อนจะตอบคำถามออกไปยิ้มๆ แล้วพากันเดินเข้าไปในโรงแรม เข้าไปในลิฟต์ เพื่อโดยสารลงไปยังชั้นใต้ดินของโรงแรม

        “จำโต๊ะนี้ที่เราแย่งกันนั่งได้ไหม?” โทมัส พา กุสุมา เดินเข้ามาในผับ มาหยุดอยู่ที่โต๊ะ ซึ่งมีป้ายตั้งไว้บนโต๊ะว่า ‘Reserved (จองแล้ว)’ ซึ่งโต๊ะนี้ที่มีอดีตที่น่าจดจำของคนทั้งสอง

        “จำได้สิคะ จำได้ขึ้นใจเลยล่ะ ว่าคุณพูดจายียวนกวนประสาทสุตั้งแต่แรกเห็นเลย” กุสุมา ย่นจมูกให้คนตัวโต พร้อมกับตอบกลับชายหนุ่มยิ้มๆ

        “ก็คุณทำให้ผมสะดุดใจตั้งแต่แรกเห็นนี้ ช่วยไม่ได้ ผมก็เลยอยากแกล้งให้น่ะสิ” โทมัส ก้มลงจุมพิตที่ปากบางจิ้มลิ้มอย่างเร็วไวหนึ่งที่ ก่อนจะพูดสารภาพถึงความคิดตั้งแต่หนหลังออกมาให้คนตัวเล็กได้รับฟัง

        “บ้าจริงคุณเนี้ย!” กุสุมา มองหน้าคนตัวโตที่เล่นจุมพิตเธอแบบไม่ทันให้ตั้งตัวเลย พร้อมกับส่งค้อนให้ด้วย

        “โต๊ะนี้จองแล้วครับ” พนักงานเดินเข้ามาแจ้งแก่ โทมัส และกุสุมา ให้รับทราบ เมื่อพนักงานเห็นว่าคนทั้งสองยืนอยู่ที่โต๊ะนั้น และทำท่าว่าจะเลื่อนเก้าอี้นั่งกัน

        “ผมจองเองแหละ” โทมัส หันไปกล่าวกับพนักงานให้รับทราบ ว่าเขานี้แหละที่เป็นผู้ให้เลขาโทรมาจ้องไว้

        “ขอโทษทีครับ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรหรือครับ?” พนักงานกล่าวอย่างสุภาพ ก่อนจะถามชื่อออกไป เพื่อให้แน่ใจว่าเป็นชื่อที่จองไว้จริงๆ

        “อีธาน เวล โทมัส” โทมัส แจ้งชื่อของตนให้พนักงานได้รับทราบอย่างชัดเจน “ผมขอโทษจริงๆ ครับ เชิญคุณทั้งสองนั่งได้เลยครับ ไม่ทราบว่าจะรับเครื่องดื่มอะไรครับ?”

        พนักงานกล่าวขอโทษขอโพยอีกครั้ง ก่อนจะสอบถามเครื่องดื่มที่คนทั้งสองต้องการ พร้อมกับยื่นส่งเมนูเครื่องดื่มให้คนทั้งสองได้ดู

        โทมัส พยักหน้าให้กับพนักงานนิดหนึ่งอย่างเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร

        “สุจะดื่มอะไร?” โทมัส มองดูเมนู แล้วเงยหน้าขึ้นถามคนตัวเล็กข้างกาย ที่ได้นั่งลงบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว และกำลังก้มมองดูเมนูเครื่องดื่มอยู่ในตอนนี้

        “ขอมาการิต้าค่ะ” กุสุมา เงยหน้าขึ้นบอกคนตัวโต

        “โอเคเอามาการิต้า และก็วอดก้า” โทมัส หันไปสั่งแก่พนักงาน เมื่อพนักงานรับออเดอร์แล้ว ก็รีบเร่งไปดำเนินการตามที่ลูกค้าสั่งทันที

        “ในที่สุดเราก็ได้มานั่งอยู่ที่โต๊ะนี้ด้วยกัน” โทมัส มองสบตากับ กุสุมา ทั้งส่งกระแสความหวานเชื่อมมาให้ด้วย ทั้งยกมือเรียวเล็กขึ้นมาจุมพิตลงไปอย่างแผ่วเบาที่หลังมือด้วยอีกต่างหาก

        “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ล่ะคะ? รู้ไหมว่าคุณทำอย่างนี้จะทำให้สุหลงรักคุณจนถอนตัวไม่ขึ้นน่ะ” กุสุมา ส่งสายตาหวานเชื่อมไปให้ไม่แพ้กับคนตัวโตที่นั่งโอบกอดเธออยู่

        “ผมอยากให้สุได้รู้ว่าคุณมีความหมายกับผมมากแค่ไหน และผมก็จดจำทุกเรื่องราวของเราได้เป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าครั้งแรกที่เราเจอกันมันจะไม่ดีก็ตามที” โทมัส พูดหยอดคำหวานมาให้คนตัวเล็ก พร้อมกับส่งสายตาที่หวานหยดย้อยไม่แพ้กันมาให้ด้วย

        “ขอบคุณนะคะ คุณช่างน่ารักจังเลยที่รัก” กุสุมา ส่งยิ้มหวานให้กับคนตัวโต ด้วยหัวใจที่ปรี่ล้นด้วยความสุขอย่างเต็มเปี่ยม

        "คุณก็น่ารักไม่แพ้กันหรอกทูนหัว” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ยื่นหน้าเข้ามาจูบปากบางจิ้มลิ้มนั้นอย่างดูดดื่ม 

๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐