ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่65 ท่านชั่งเป็นผู้ชายใจดำยิ่งนัก

"พวกเจ้าคิดผิดแล้วที่มารังควานข้า..พวกเจ้าทำให้ข้ากลัว.."เสียงแหบแห้งของกริชเพชรดังอย่างแผ่วเบา พลังบอลดวงจิตของเขา และกายอสูรมีพลังเพียงไม่ถึง สิบเปอร์เซ็นต์

แต่ชายหนุ่มกลับโอหังกล่าวกับเทพอสูรทั้งสาม พวกมันต่างระเบิดเสียงหัวเราะอย่างขบขัน แต่หาได้สนใจคำพูดของชายหนุ่มไม่

เพราะพวกมันเห็นสภาพของเขาที่โดนกระแทกทีเดียวยังบาดเจ็บเจียนตายแบบนี้ นับว่าไม่มีคุณค่าจะมาเอ่ยอ้างที่จะทำอะไรพวกมันทั้งสามได้

ควับ!!

"ฮ่าๆ ๆ ..ตายเสียเถอะ..."

เสียงคนร่างใหญ่ตะปบฝ่ามือลงบนหัวของกริชเพชรฉับพลันในมือของชายหนุ่มก็มีหยดน้ำนมทวยเทพหยดหนึ่งขึ้นระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้ของเขา

วาบ!!

วูบๆ ๆ!!

กริชเพชรดึงออกแล้วเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่อัดใส่เข้าไปในหยดน้ำนมทวยเทพนั้นกลายเป็นฟองอากาศ ไม่ใหญ่มาก แต่มันก็สามารถควบคุมชายทั้งสามคนที่เดินเข้ามาอยู่ในรัศมีสิบฟุตได้จนหมดสิ้นในพริบตา

ฟองสบู่นั้นมีคุณสมบัติที่แปลก มันสามารถถ่ายเทพลังของชายทั้งสามเข้าไปในกายของกริชเพชรชั่วพริบตา

เขาดีดผึ๋งขึ้นทันที กายอสูรของกริชเพชรแม้บาดเจ็บ แต่ด้วยพลังเทพอสูรของทั้งสามที่แบ่งครึ่งมาให้เขาทำให้ชายหนุ่มมีพลังอัดแน่นเหลือเฟือ

เขายืดกายลุกขึ้นในฟองสบู่นั้น เร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ระดับเทพอสูรที่ได้รับมา ระเบิดพลังจนร่างกายเปล่งพลังบอลอสูรแก่นแท้สีรุ้งระยิบระยับอยู่ในฟองสบู่ จนพล่าเข้าไปในดวงตาของเทพอสูรทั้งสาม พลังของเขาอัดจนร่างของชายเหล่านั้นกระเด็นไป ติดกับผนังฟองน้ำนมทวยเทพของกริชเพชร

ครึนนน!!

โครม! โครม! โครม!!

"อ๊ากกก!! /โอ๊ยยย!! /อ๊าาา!! "

จนพวกมันกระอักเลือดหมดสภาพดิ้นทุรนทุรายตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันระมัดระวังตัวพลังของเด็กหนุ่มที่เจียนตาย กลับมีสภาพเข้มแข็งขึ้นกว่าพวกเขาถึงหนึ่งเท่า

"มันเป็นไปได้ยังไง..."

ชายทั้งสามอุทานออกมาพร้อมๆ กันอย่างแปลกใจ

ดวงตาของกริชเพชรส่องประกายเพลิงเหมือนจะเผาผลาญพวกมันให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง ชายหนุ่มยันกายยืนขึ้น แม้ว่าแขนจะหักร่องแร่ง เท้าจะกระดูกแตกจนถึงเข่า

แต่ด้วยพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ระดับเทพอสูรที่ดูดมาจากพวกมันทำให้เขาลอยอยู่กลางอากาศแล้วเคลื่อนตัวช้าๆ เข้าหาคนทั้งสาม

"พลังคาถาอสูรน้ำแข็งอำมหิต"

เสียงชายชุดดำคำรามเสียงดังสนั่น คนที่ไม่เคยพูดมาก่อน ดูเหมือนว่ามันจะมีพลังสังหารสูงกว่าเพื่อนเทพอสูร มันจะต้องอยู่ในระดับสองหรือระดับสามอย่างแน่นอน มันส่งอาวุธเล็กๆ เหมือนเข็มคล้ายขนวัวออกมาเป็นเหมือนห่าฝน พุ่งเข้าหาร่างของชายหนุ่มที่ลอยมาหาอย่างเชื่องช้า

ฟุๆ ๆ ๆ ๆ!

วูบ!

กริชเพชรตวัดปลายเล็บซ้ายมือของเขาออกส่งพลังสีรุ้งที่กระจายอยู่รอบตัว เข้าประทะเข็มขนวัวทั้งหมดที่ส่งประกายเย็นยะเยือก หอบอาวุธร้ายเป็นเหมือนฝูงตั๊กแตนคืนกลับไปหาเจ้าของ ชายคนนั้นเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตระดับเทพอสูรขึ้นป้องกัน

"ไม่!! "

ปุๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

"อ๊ากกกกกก!! "

เสียงปุๆ ดังเข้าไปในส่วนประสาทของพวกมันทั้งสาม อาวุธทั้งหมดที่คนใส่ชุดดำส่งออกมาหายเข้าไปในตัวมันทั้งหมด มันสิ้นใจตายทันที

อสูรชุดดำทั้งสองที่เหลืออยู่เหงื่อแตกตัวสั่นเทา ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ จะมีพลังกายอสูร เลิศล้ำกว่ามันแบบปัจจุบันทันด่วน

"เด็กน้อยผู้นี้มันใช้ของวิเศษเยี่ยงใด ทำไม? จึงกักขังพวกมันพร้อมกับลดพลังลงอย่างไม่น่าเชื่อ มันไม่เคยได้ยินของวิเศษประเภทนี้มาก่อนเลย

เจ้ามีพลังเทพอสูรได้ยังไง ข้าไม่เข้าใจ..."เสียงไอ้คนร่างเล็กที่ส่งคลื่นพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ดูดดวงจิตหนิงหนิง เกือบตายมันร้องครางฮือๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

"กริชเพชรเคลื่อนกายมาอยู่ตรงหน้ามัน ชายร่างเล็กไม่กล้าแม้แต่จะขยับต่อต้าน มันหวาดกลัวเด็กหนุ่มประหลาดผู้นี้เสียแล้ว มันคาดหวังว่าจะมีชีวิตรอดกลับไปจากเหตุการณ์นี้ถ้ามันไม่ขัดขืนเขา

หมับ! เปี๊ยะ!

"อ้ารรร!! "

กริชเพชรคว้าหมับเข้าลำคอของมันแม้ว่ามันจะเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นเป็นเกาะป้องกัน แต่ก็ถูกเขาบีบแตกในฝ่ามือเดียว ชายหนุ่มยกมันขึ้นเหนือหัวด้วยแขนซ้าย ไอ้คนตัวใหญ่มองกริชเพชร ด้วยสายตาที่ค้างหวาดกลัวอย่างเหลือเชื่อ มันเป็นอสูรที่ฆ่าคนมาแบบไม่กะพริบตา แต่สิ่งที่มันเห็นตรงหน้ากลับทำให้หัวใจสะท้าน อกสั่นขวัญแขวน

"พวกเจ้าเป็นใคร? ทำไม? ถึงมารังแกหนิงหนิงของข้า.."เสียงของชายหนุ่มพร่ามัวเหมือนคนขาดสติ

หมับ!! งับ!! แควกกก!!

"โอ๊ยยยย!! "

เขากระชากคอของคนตัวเล็กเข้ามาหาอ้าปากกัดหน้า เนื้อจมูกและแก้มของมันฉีกขาดไปทั้งแถบ ไอ้คนร่างเล็กเหมือนตกอยู่ในพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ ของชายหนุ่มกดกระแทกมันไว้ไม่สามารถทำอะไรได้ถูก เขากัดจนเลือดมันสาดเต็มปาก

"ไม่นะ!! ..ข้ายอมแล้ว..ข้ายอมบอก..แล้ววว..โปรดไว้ชิวิตข้าด้วย..."

เสียงมันร้องขอชีวิตอย่างโหยหวน

หมับ!!

"อ๊ากกกกกก!! "

ตูม!! สวบ! ปุ!

เมื่อกริชเพชรใช้ฝ่ามือ กดบนหัวของมันบีบแตกกระจายทีเดียว พร้อมกับทะลวงด้วยมือขวา ที่แตกหักเหลือแต่กระดูกที่แหลมคม แทงบอลดวงจิตแก่นแท้ในอกระเบิดแตกสลายไปทีเดียว

เขาไม่เสียดายที่จะดูดซับพลังของมันแม้แต่น้อยนิด ส่งวิญญาณของมันดับสูญไปชั่วนิรันดร์กาลอย่างอำมหิต ส่วนคนตัวใหญ่กระเสือกกระสนหนีมันตัดสินใจร่ายคาถาเร่งเร้าพลัง กางกรงเล็บสีดำของมันออกอีกครั้ง

"วิชาอสูรดำล่าวิญญาณ.."

สิ้นเสียงมันพุ่งเข้าหากริชเพชรอย่างเต็มกำลังด้วยระดับกายเทพอสูร พลังครั้งนี้แม้ว่าจะไม่สามารถเข่นฆ่าชายหนุ่มให้ตายด้วยฝ่ามือเดียว แต่ก็อาจจะยับยั้งความบ้าคลั่งของเขาได้

ตูม!!

เสียงพลังบอลดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งของกริชเพชร ประสานกับสายฟ้าที่พุ่งกระจายไปทั่วร่าง อัดเข้าไปในกำปั้นซ้าย แล้วต่อยตรงๆ เข้าหากรงเล็บมัน ชนฝ่ามือที่กางกรงเล็บยาวสีดำอันน่ากลัว ของชายร่างใหญ่

ตูม!!

ปั้งๆ ๆ ๆ!!

"โอ๊ยยยย..อ๊ากกกกกก~"

กริชเพชรต่อยจนฝ่ามือและกระดูกของไอ้คนตัวใหญ่ชุดดำ แตกเป็นไม้ไผ่ที่ถูกอัดกระจายไปในพริบตา ระเบิดออกขาดกระเด็นไปทั้งแขน ฉับพลันใบหน้ากริชเพชรก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของมัน

วูบ!! งับ!!

"อ๊าาาส์.."

ชายหนุ่มแยกเขี้ยวแหลมคมออกอ้าปาก กัดงับไปที่ต้นคอของเทพอสูรที่อยู่ตรงหน้า พร้อมกลับกระชากอย่างแรง เลือดพุ่งกระฉูดเขาสะบัดมันจนร่างกระเด็น ไปไกลถึงสองเมตร

ควับ!! โครม!!

"โอ้ยยยย!! ..โอ๊ยๆ ๆ!! ..อย่าทำข้า~..ข้ากลัว..แล้วววว..ไม่~!! "

องค์หญิงเจ้าเฟิงลืมตาจากแรงกระแทกจนสลบ ฟื้นขึ้นมาเห็นเหตุการณ์ ที่กริชเพชรกำลังเข่นฆ่าชายชุดดำอย่างบ้าเลือด อยู่ในฟองสบู่พอดี เขากำลังคายเนื้อของชายชุดดำร่างใหญ่ออกจากปาก เทพอสูรนักฆ่าที่ฆ่าคนแบบไม่กะพริบตา ตอนนี้กลับดิ้นทุรนทุราย กริชเพชรเร้าพลังลอยไปหามันช้าๆ

วูบบบ!! หมับ!!

"ไม่..ข้ายอม..แล้ววว.."

มือซ้ายของเขาวางหมับที่หัวของมัน แล้วยกขึ้นสูง ดวงตาที่เหมือนเพชฌฆาตของเขา ดูโหดร้ายอำมหิตจ้องหน้ามันแบบไร้อารมณ์ อสูรทั้งสามได้ปลุกเร้าธาตุแท้ของอสูรร้าย ในตัวชายหนุ่มออกมาโดยที่พวกมันไม่รู้ตัว

"องค์ชายสิบสี่ อย่าฆ่ามันเราต้องรู้ความลับให้ได้ว่า..ใครส่งมันมาลอบสังหารองค์ชายถึงในสมรภูมิเก็บเกี่ยว ซึ่งเป็นแดนต้องห้ามของอสูรระดับสูง.."

กรอบ.!!

"อ๊ากกกกกกกก!!

ปุ!!

ไม่มีเสียงตอบรับจากชายหนุ่มเขาบีบมือลงขยำหัวของชายร่างสูงแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ แขนขวากริชเพชรที่เป็นกระดูกหักโผล่ออกมาจากท่อนแขนกระแทกเข้าไปในทรวงอกของบุรุษชุดดำ กดดวงจิตแก่นแท้ของมันระเบิดแตกกระจายไปในพริบตา ส่งวิญญาณอสูรสลายไปชั่วนิรันดร์ แบบไม่เสียดายดูดซับพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของมัน แม้แต่นิดเดียว

องค์หญิงเจ้าเฟิงตกตะลึงนางไม่นึกเลยว่าองค์ชายสิบสี่ ผู้อ่อนสุภาพหวาดกลัวทุกสิ่งผิดกับตอนนี้ เขากลับเป็นชายหนุ่มที่โหดอำมหิตได้ถึงขีดสุด

กริชเพชรยืนมองซากศพทั้งสามอยู่ตรงหน้า ก่อนพลังบอลดวงจิตของเขาจะค่อยๆ ดับวูบลง แม้ว่าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของกริชเพชรจะสูงขึ้นกว่าพวกนี้เท่าตัว

แต่ด้วยร่างกายอสูรของเขาที่บอบช้ำบาดเจ็บอย่างหนัก จึงไม่สามารถแบกรับสภาพนี้ได้อีกต่อไป พลังบอลดวงจิตของชายหนุ่ม สลายลงร่างกริชเพชรทรุดฮวบกับพื้น เมื่อพลังบอลดวงจิตแก่นแท้กริชเพชร ไม่ได้ส่งพลังให้ฟองน้ำนมทวยเทพที่ห่อหุ้มคนไว้ ก็สลายเข้าไปอยู่ในถุงนิมิตของเขาทันที

"องค์ชายสิบสี่ท่านเป็นยังไงบ้าง.. น้องจิงโจวเจ้าได้ยินพี่หญิงหรือไม่..."

เสียงองค์หญิงเจ้าเฟิงร้องเสียงดัง นางขยับตัวลุกขึ้นแม้ว่าจะบาดเจ็บแต่ก็ไม่ได้กระทบกระเทือนอะไรมากนัก เพราะนางโดนพลังหมอกสีดำแบบไม่เต็มที่  หญิงสาวตรงเข้าไปหาชายหนุ่ม ดวงตาที่อำมหิตดุจภูตผีจากนรกเมื่อสักครู่หายไปสิ้น เห็นเขานอนสลบไสลหลับตาพริ้มใบหน้าที่อ่อนโยนกลับคืนมา

หญิงสาวแบกชายหนุ่มขึ้นหลังแล้ว กลายร่างเป็นนางงูนาคี พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้ามุ่งกลับพระตำหนักอย่างรวดเร็ว นางหวังว่าองค์ชายสิบสี่จะไม่เป็นอะไรไปมากจนถึงชีวิต

ทันใดนั้นองค์หญิงเจ้าเฟิงก็เห็นรัศมีวาววับพุ่งตรงมาแต่ไกล ขณะนางลัดเลาะผ่านภูเขา หญิงสาวจึงเร้นกายลงใต้โขดหินขนาดใหญ่ แอบซ่อนตัวหวังว่าผู้มาจะผ่านไปก่อนแล้วค่อยเดินทางต่อ ตอนนี้หญิงสาวระวังภัยทุกอย่าง กลัวเหตุสุดวิสัยขึ้นมากับและองค์ชายสิบสี่

จริงอย่างนางคาด ผู้กำลังลงมามีกายอสูรระดับสูง เกินกว่ากายอสูรระดับสิบแน่นอน หญิงสาวคาดเดาไม่ยากว่ามันต้องเป็นพวกของคนร้าย เพราะในสมรภูมิการเก็บเกี่ยว ห้ามคนระดับพวกนี้เข้ามา พวกนี้กับฝืนกฏขนกันเข้ามาอย่างมากมาย มันเกิดเหตุร้ายอะไรขึ้นกันนี้

ควับ!

นางร่ายคาถาลับซ่อนกาย เมื่อคนชุดดำมายืนอยู่บนโขดหินเหนือหัวพวกนางที่หลบซ่อนอยู่

เพียงไม่กี่อึดใจก็มีร่างคนชุดดำอีกคู่หนึ่งตรงดิ่งมาจากยอดภูเขา สมทบกับคนชุดดำที่ยืนรออยู่

"น้องหญิงไม่ได้พบกันนานคิดถึงเจ้ายิ่งนัก"

เสียงชายวัยกลางคนถามผู้ที่ยืนรออยู่ตรงหน้า

"ถ้าไม่มีเรื่องสัตว์เลี้ยงบรรพกาลท่านพี่คงไม่ปลีกตัวมาหาข้าถึงที่นี่หรอกใช่ไหม ท่านชั่งเป็นผู้ชายใจดำยิ่งนัก"

เสียงผู้หญิงที่อ่อนหวานแง่งอน ตำหนิชายที่อยู่ตรงหน้า ทำให้องค์หญิงเจ้าเฟิงต้องขมวดคิ้ว นางคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเสียงผู้หญิงคนนี้คุ้นหูยิ่งนัก แต่ในเวลาอันสั้นกับนึกไม่ออก

......................................................................................................